acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

AUTOESTIMA
"A autoestima dste país non se pode desligar da autoestima das mulleres, que formamos parte desta sociedade"
Paz Abraira, candidata do BNG ao Congreso pola provincia de Lugo. Frase pronunciada onte, un de marzo, no acto que o BNG celebrou en Santiago sobre políticas de Igualdade.

Foron moi fermosas as palabras previas de Elvira Cienfuegos lembrando a tantas mulleres asasinadas estes días, tamén leu un poema de Marilar Aleixandre sobre o maltrato.

Foi un acto ben fermoso. E necesario.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-03-2008 11:41
# Ligazón permanente a este artigo
Feira Internacional do libro da Habana
Foto de Marta DacostaEsta imaxe mostra a enorme participación do público na Feira Internacional da Habana. Foi o que máis nos impresionou, moreas e moreas de xente percorrendo as instalacións militares de La Cabaña que deixaron lugar a unha marea de libros que foi seguida por unha marea aínda maior de persoas. En todas partes había xente, nos expositores, nas actividades, polas rúas da feira. Os actos, que se producían varios, se cadra catro ou cinco, ao mesmo tempo, estaban cheos e a xente participaba e preguntaba, curiosos de coñecer a realidade deste lado do Atlántico. Nós tamén fixemos un esforzo por lle explicar cal era a nosa realidade e cal era a nosa literatura.
Todos os días publicábase un xornal de catro páxinas que daba conta do programa do día e do acontecido o día anterior, era El cañonazo, porque alí, no Morro, todos os días ás nove da mañá podía escoitarse un estoupido de canón.
Durante a semana a participación foi moi elevada, mais o sábado e o domingo foi aínda maior, non sabemos se porque era fin de semana, ou porque ía rematar. Para que vos fagades unha idea, a xente ía á feira, como quen vai aquí a unha romaría das máis populosas, mais nós non somos quen de imaxinar unha participación nin da décima parte, ou centésima, nas nosas feiras ou nos nosos actos aquí.
Na mesa en que me tocou participar vivimos uns momentos moi fermosos. Falábamos as relatoras (Rosa Aneiros, Teresa Moure e máis eu, coordinadas por Antía Otero) da literatura escrita por mulleres. Houbo unha enorme conexión, porque ese tema, o da procura do espazo por parte das mulleres escritoras, é un universal. E houbo varias intervencións e o debate medraba, un debate no que participaba, entre outras, a escritora cubana Mirta Yáñez, ou no que tamén estaba presente outra escritora, Nuria Gregory.
En fin, que estamos orgullosas de ter participado, porque si, foi un feito histórico, porque por primeira vez a nosa cultura foi convidada nunha grande feira, na maior de Iberoamérica. E foi nun momento histórico, entre a declaración de Fidel Castro renunciando a continuar na política activa e a elección de Raúl Castro como novo presidente.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-02-2008 22:44
# Ligazón permanente a este artigo
Bhisham Sahni
Estou rematando de ler Tamas, unha novela de Bhisham Sahni, que relata os disturbios acontecidos en Rawalpindi en 1947, nos que o autor estaba presente e que se orixinaron coa aparción dun porco morto nas escaleiras dunha mezquita.

O autor vai relatando todo o que acontece, os enfrontamentos entr as tres relixións: os musulmáns, os hindús e os sikhs, os esforzos dos homes do partido do Congreso por conciliar as tres relixións para loitar contra o colonialismo inglés e lograr a independencia da India e que son conscientes de que os ingleses poden estar provocando as confrontacións, porque a división do pobo favorece os seus intereses de manter a India dividida e sometida.

O libro é un fresco, hai moitas personaxes, mesmo me custa seguilas porque non dou memorizado os nomes.

Hoxe pola mañá emocioneime. O outro día lera que nunha das aldeas as mulleres sikss, para evitar ser capturadas polos musulmáns suicidáranse tirándose a un pozo, nunha especie de éxtase colectiva. Con elas mataron os seus fillos.

Hoxe pola mañá lía como un funcionario de estatística, que só quería saber do número de mortos, non puido evitar escoitar o realto dun home que lle falaba que tal vez a súa muller non se tirara ao pozo, que ela fora a última do grupo, que estaba moi nerviosa, que volvera atrás para coller o seu fillo, que cría que en calquera momento escoitaría ao seu fillo berrarlle “atópame papá, atópame!” Como facía cando chegaba a casa.

Tamas, o título, é unha palabra que en sánscrito significa “estupidez”. Este mesmo título recibe a película baseada na novela e que é do ano 1987.
Comentarios (4) - Categoría: artigos - Publicado o 14-02-2008 23:56
# Ligazón permanente a este artigo
O arco de Tabagón
Fotos de Marta Dacosta
Poño na xanela tres momentos da construción do Arco de Tabagón, que cada ano ao comezar febreiro erguen en San Xoán de Tabagón, no Rosal, con motivo das festas de San Brais e a Saúde. O arco ten uns 14 metros de alto e está situado no acceso á igrexa. Durante varias semanas van preparando unha armazón de madeira que se recobre de “xiastas” (xestas, na fala destas terras do sur), para o día anterior ser decorado con rosas e camelias, fundamentalmente. É o último testemuño dunha tradición que tiña unha maior extensión xeográfica, aquí en Gondomar os máis vellos lembran que, polas festas, facían estes arcos nas portas das casas e do adro, agora xa non, fan alfombras, se cadra pola presión "turística" que exerce o modelo Ponteareas.
Comentarios (5) - Categoría: Xeral - Publicado o 11-02-2008 21:04
# Ligazón permanente a este artigo
Máis debuxos e menos famoseo!
De http://en.wikipedia.org/wiki/Crayon_Shin-chanEste é o título do artigo que publica gznacion.com.

Saiume de dentro e, un segredo, contei coa colaboración atenta e desinteresada do meu fillo, que me pediu que o enviase inmeediatamente. Aos cinco minutos preguntou se estaba publicado... Tal era a ansia de se facer oír... Porque pensa que nas miñas palabras está a súa voz, e leva razón, claro que si, a del e a de todos os nenos e nenas, que estou segura de que son moitos, que pensen coma el.

Como di alí, súmome á reivindicación imaxinaria da miña querida Pippi. E comezo berrando desde aquí, por se alguén me quere acompañar:




Queremos debuxos para a nosa idade!
Por min, por ti, que volva o Xabarín!
Que volva Shin Chan, aínda que fale mal!
Comentarios (8) - Categoría: artigos - Publicado o 07-02-2008 14:46
# Ligazón permanente a este artigo
A nosa propia estirpe
Arquivo de Marta Dacosta... aquí, nesta terra de fragas e penedos, onde o mar nos alimenta e nos leva a vida, as nosas avoas e os nosos avós representaron a realidade para aprendérnola, mantiveron vivas tantas palabras esenciais mentres aprendían o latín do colonizador e fermentaron o pan do idioma á calor da lareira durante séculos de escuridade.
Somos as depositarias do seu legado, se non o mantemos vivo, deixaremos de pertencer á nosa propia estirpe.

Así remata o artigo que publiquei a semana pasada, pódese ler enteiro aquí.

Ela é Rosa Castro Sanromán, a miña tataravoa, quen tivo unha vida longa e puido coñecerme. É a mesma que deixou unha vida acomodada por amor a un mariñeiro. A mesma que facía comida para catro ou para corenta, porque ela dáballe de comer a todo o que pasara pola súa porta, naqueles anos de fame.

A foto quizais sexa dos 60, e está tomada no Paseo do Príncipe, diante do que hoxe é o Marco.
Comentarios (5) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-02-2008 20:05
# Ligazón permanente a este artigo
Salón do libro
Foto de Marta DacostaHoxe pola tarde falei do mar na poesía galega no Salón do libro de Pontevedra. Partín dunha pregunta previa sobre se as e os presentes consideraban que a visión que as e os poetas dan do mar é unha visión bucólica. En xeral consideraban que si, mais acabamos por ver como na nosa poesía o mar é símbolo da morte e aparece reiteradamente asociado a ela. Unha morte produto da dureza da vida no mar, morte do mariñeiro e tamén morte do emigrante.

Falei de máis cousas, do pouco que se recolle a figura da muller que agarda, a viúva do vivo (fala Rosalía, por exemplo) ... ou de como da man das mulleres (da escrita feminina) chega á poesía actual o tema das "suicidas no mar" ou o mar suicida como lle chamou Ana Romaní, falando de Virginia Woolf e de Alfonsina Storni (eu engadín a suicida de Soia, o poema de Rosalía).

Falei de Paio Gómez Chariño e da súa radical modernidade, un autor que posibelmente na Idade Media non tivese moita proxección pois os seus textos non lle dan ao mar o tratamento canónico naquela altura, mais por iso tamén, son hoxe moito máis interesantes para nós, mesmo diríamos que actuais.

Tamén falei do artigo de Manuel María “A presencia do mar na poesía galega”, (Revista Internacional de los estudios vascos, ano 39, tomo XXXVI, nº 2, 1991, p.p. 313-338, Donosti)e coincidindo con el, tamén engado que aínda faltan moitos versos para construír unha épica do mar parella á épica do agro na nosa poesía.

Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 29-01-2008 23:37
# Ligazón permanente a este artigo
Morreu unha lingua
Marie Smith JOnes, foto de El mundo.Falan os abecedarios da nova da súa morte, da do eyak, porque morreu Marie Smith Jones, a derradeira muller que falaba ese idioma.

Morreu outra lingua. Cantas forman parte xa dese cementerio inmaterial no que son esquecidas para sempre? Cando estudaba falábannos da desaparición do vegliota, tamén tras a morte do seu derradeiro falante: Tuone Udaina a quen Igor Lugrís dedicou un poema.

Marie Smith Jones tivo nove fillos, mais ningún deles aprendeu a súa lingua, porque vivían, viven, nun tempo en que só se consideraba correcto (tal vez aínda se considera?)falar inglés.

Marie Smith Jones quixo deixar constancia escrita do seu idioma para que puidese ser reivivido. Mais agora foise.

Awa'ahdah ("grazas")e adeus Marie Smith Jones.
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-01-2008 14:41
# Ligazón permanente a este artigo
Poemas soltos
Flor do trevo, www.gl.wikipedia.esDías atrás chegoume a revista Serta, o número nove exactamente. Trátase dunha revista publicada pola UNED, unha revista de poesía e pensamento poético que dirixe Antonio Domínguez Rey. Reúne artigos sobre poesía e creación de diferentes autores e autoras en galego, portugués, español, catalán, basco, francés, italiano e rumano.

Na parte dedicada á poesía galega recóllense seis poemas da miña autoría que até este momento eran inéditos, ou sexa, que non pertencen a libro ningún. Un deses poemas é esta

AUTOPOÉTICA

Ménteme o trevo
porque me pinta verde,
intensa,
e eu estou tan seca,
tan rota,
tan ferida.

O lirio e o xacinto compiten por nacerlle
á codia endurecida,
unha azalea medra,
a amendoeira soña
que as raíces ataron o seu futuro á terra

mentres o vento varre
a ilusión dunha gota

porque non queda auga,
só luz e frío,
tanto frío
como pode caber
na dor máis prolongada.
Comentarios (3) - Categoría: textos editados - Publicado o 22-01-2008 08:28
# Ligazón permanente a este artigo
Vou falar sen parar... en galego
De www.bvg.udc.esO martes Pilar García Negro falounos de lingua, unha vez máis. A conferencia, "O idioma galego: evidencias e necesidades", inserida dentro do ciclo NÓS DE ONTE A HOXE, organizado pola comisión Comarcal de Cultura do BNG, foi unha evidencia da necesidade de seguir falando do noso idioma, unha e outra vez.

Pilar falou da necesidade de recuperarmos a naturalidade de falar galego, naturalidade nos momentos, nos lugares, coas persoas, e incidiu no carácter colectivo do idioma, que existe sempre que é empregado por un conxunto de persoas. Tamén dixo que ningún pobo decide libre e soberanamente que desapareza a súa lingua.

Como digo, era unha conferencia necesaria, moi necesaria.

A anécdota púxoa unha persoa que relatou como en Sudáfrica, nun barco en que traballaban galegos, mulatos e bantús, estes últimos, que facían o traballo menos cualificado, non falaban ningún idioma co que se puidesen relacionar co resto do persoal do barco, só falaban bantú. Mais do contacto cos mariñeiros galegos aprenderon o noso idioma que finalmente foilles de moita utilidade, pois lles permitía relacionarse cos comerciantes daquela parte de África, maioritariamente de fala portuguesa.

Un bo exemplo da utilidade do noso idioma. Si.

Para rematar, eu convencinme unha vez máis da necesidade de ser exemplo vivo da idoneidade da miña lingua. Vou falar sen parar... en galego.

(por certo, a próxima conferencia do ciclo vai ser o martes 22, a cargo de Manuel Vilar, antropólogo, que vai falar de "Antropoloxías en Galiza", ás 20 horas no Centro Cultural Caixanova de Vigo, é dicir, no García Barbón)
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-01-2008 22:47
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Acuática