acuática


https://martadacostaalonso.wordpress.com/ https://www.facebook.com/marta.dacostaalonso

Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 OBRA
 CONTIDOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 Arquivo

a propósito de NOTAS SOBRE A EXTINCIÓN
Recensión de Xosé Manuel Eyre Val en Ferradura en tránsito II:

"...o propio título do libro describe ben o que se atopa en Notas sobre a extinción, un itinerario non definido previamente, sobre o impacto do exterior, e maiormente da natureza, no mundo cognitivo ( e tamén afectivo ) da voz poética; e tamén un itinerrio que a voz poética propón sobre o seu evoluír poético, racional e sentimental a partir da contemplación do que a vida lle pon diante dos ollos e a conmove. Que son dúas cousas diferentes por moito que parezan a mesma."

Ler aquí.
Comentarios (0) - Categoría: Notas sobre a extinción - Publicado o 16-09-2021 20:59
# Ligazón permanente a este artigo
Beatus Illee ou poesía moral?
"A descrición da paisaxe ... é parella á humildade da liña virxiliana que percorre a lírica galega desde as orixes."

Lectura de Inma Otero López en Sermos Galiza.
Comentarios (0) - Categoría: Notas sobre a extinción - Publicado o 16-09-2021 20:54
# Ligazón permanente a este artigo
A beleza aínda é posible
Recensión de Ramón Rozas en Galiciaé:

"Se algo xustifica este libro é a necesidade da poesía hoxe. A súa capacidade para xerar un ámbito de esperanza, absolutamente necesario neste tempo no que a escuridade é cada vez máis densa, envolvéndonos e someténdonos a un estado de frustración de imprevisibles consecuencias, para nós mesmos e para o noso futuro. ‘Notas sobre a extinción’ de Marta Dacosta, que xorde do prelo de Galaxia, é un fluír de poemas que, do mesmo xeito que un río, nos levan corrente abaixo para admirar unhas orelas cheas de beleza, esa beleza que aínda é posible e á que tantas veces semellamos renunciar."


Ler aquí.
Comentarios (0) - Categoría: Notas sobre a extinción - Publicado o 16-09-2021 20:46
# Ligazón permanente a este artigo
Entrevista no Diario cultural.

O luns 30 de agosto, Belén Regueira entrevistoume para o Diario cultural:

"... a extinción non é soamente a desaparición física, é tamén a invisibilización, a rapidez con que vivimos... impídenos ser, desde o momento que deixamos de ver o que nos rodea desaparece... perdemos as cousas e os seus nomes..."

Enlace á entrevista.
Comentarios (0) - Categoría: Notas sobre a extinción - Publicado o 31-08-2021 10:06
# Ligazón permanente a este artigo
Notas sobre a extinción na Feira do libro da Coruña
O luns 9 de agosto, ás 18:30, estarei asinando libros na Feira do libro da Coruña.
Comentarios (0) - Categoría: Notas sobre a extinción - Publicado o 07-08-2021 21:59
# Ligazón permanente a este artigo
Entrevista a propósito de Notas sobre a extinción en Gondomar

A miña visión de Notas sobre a extinción, recollida por Ana Baena para Atlántico diario nesta entrevista.
Comentarios (0) - Categoría: Notas sobre a extinción - Publicado o 07-08-2021 21:35
# Ligazón permanente a este artigo
Presentación de Notas sobre a extinción en Gondomar

O 29 de xullo presetamos en Gondomar Notas sobre a extinción.
Moitas grazas a todas as persoas que vos achegastes.
Na presentación tiven o luxo de contar coas palabras do xornalista e poeta Manuel Xestoso, a música do gaiteiro, zanfonista, regueifeiro... Luís Caruncho e o debuxante Tokio (Alfredo López).
Comentarios (0) - Categoría: Notas sobre a extinción - Publicado o 07-08-2021 21:05
# Ligazón permanente a este artigo
Notas sobre a extinción
Publícase na colección Dombate, da editorial Galaxia, Notas sobre a extinción.
Comentarios (0) - Categoría: Notas sobre a extinción - Publicado o 23-07-2021 14:29
# Ligazón permanente a este artigo
Con ben veñas
En datas coma estas entregámonos aos rituais. É a nosa forma de esconxurar o medo ante a incerteza de como será o futuro. E iso que, como escribe Irene Vallejo: “que antigo pode chegar ser o futuro”. É dicir, que predicíbel e até que reiterativo de todo o que nos magoa.
Nas terras do Condado miran as tempas e predín como será o ano que entra, comprobando de onde sopra o vento no fío da media noite. E o vento sopra do Suroeste, sempre sopra do Suroeste, para anunciar humidade e boas colleitas. Reparamos nós en que esa coincidencia nace de que o noso país é o destino das correntes oceánicas que nestas latitudes o propio planeta, no seu movemento de rotación, fai viaxar de sur a norte, de oeste a leste?

De certo que hai un ano repetimos cada un deses ritos, mais agora que vemos que o ano non puido ser peor, agora que, como escribe Zizek, “o imposíbel aconteceu, o noso mundo parou”...


Seguir lendo en Nós Diario.
Artigo publicado o 2 de xaneiro de 2021.
Comentarios (0) - Categoría: artigos - Publicado o 02-01-2021 21:13
# Ligazón permanente a este artigo
Xela Arias 2021
Este ano dedicaranse as letras galegas a Xela Arias.

Recupero hoxe, este artigo que se publicou en A Nosa Terra, tras o seu pasamento:

XELA ARIAS

Coñecín a Xela Arias hai moitos anos, cando eu soñaba con publicar un libro e vía nela a autora que conseguira os meus anceios, pois xa publicara Denuncia do Equilibrio. Foi por iso, quizais, que me produciu un certo orgullo comprobar que estaba entre o público naquel acto poético case adolescente co que quixemos alzar a voz no medio da movida viguesa.
Dixen coñecín e tal vez non sexa esa a palabra exacta, porque o certo é que non tiven contacto con ela até hai practicamente un ano. Foi neste ano salvaxe de denuncia e dignidade no que fun coincidindo e coñecendo a quen me pareceu unha persoa tímida e afábel, unha muller chea de vida que atendía á súa realidade e se comprometía co momento.
Falabamos da presentación de Intempériome que se tiña que producir neste outono. Unha presentación para compartir coa música e a imaxe, na complementación necesaria dos sentidos, pero tamén para vencer o pudor e a timidez do texto espido.
Xela procurou a esencialidade do verso e puxo a lingua ao seu servizo. Como ela dixo, a escrita é indagación e tamén unha forma de cuestionar o mundo, unha escrita compracente e laudatoria non ten sentido, si a esculca e o coñecemento, a necesidade de enfrontarmonos unha e outra vez coa nosa realidade. E para isto Xela precisaba desartellar a linguaxe, descompola e recompola nun esforzo de indagación e tensión poética. A vida foi o acio que o almabique destilou para deixarnos os versos, tan só o pretexto para chegar á esencia.
Escribiu co corazón e coa man tendida todas as palabras que lle ditou o momento en que vivía, só faltou o futuro, porque o futuro é o único que non podemos escribir, por iso quedan citas pendentes, conversas sen falar, e unha sensación de impotencia inmensa ante a hora que vai vir.
Neste día de defuntos só sei falar desta amizade, ou dos versos en que ela mesma fala de cadáveres amigos e coñecidos, porque nada nos defende desta intemperie de sabela tan viva e con tanto futuro, nada, nin sequera a certidume de que é a morte a que sempre nos acompaña.



Marta Dacosta
Publicado en A Nosa Terra, N.º 1.103, Do 6 ao 12 de novembro de 2003, Ano XXVI.
Comentarios (0) - Categoría: A muller que le - Publicado o 02-01-2021 13:21
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Acuática

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0