acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

A Ribeira (memorias emprestadas)
nova no FARO DE VIGOHai uns meses chamoume Antón Pulido para me convidar a publicar nun libro colectivo que publicaría o Concello de Vigo con motivo do bicentenario da liberación da cidade, tras a invasión francesa. Aceptei de inmediato, porque son viguesa (de varias xeracións como digo eu) e porque me parecía un bo motivo a conmemoración da expulsión dos franceses, como dixen onte no acto en que se presentou o libro, ante un Auditorio mediado: un momento importante no desenvolvemento do XIX polo que ten que ver co proceso social e político que culminaría toma de conciencia da nosa identidade colectiva. Así que escribín un poema para a ocasión, seguindo un pouco a estela do poema de Setembro, “Hoxe estou en silencio...”, porque me pareceu acaído recoller a memoria dunha nena da posguerra para esta ocasión.

Este é o poema:

A Ribeira (memorias emprestadas)

Nas pedras gastadas do barrio de Poboadores
resoan aínda as voces das nenas da posguerra
(tamén as rítmicas pisadas das zocas de tres pés
que sostiñan ás mulleres de patelas á cabeza).

Antes do forno está a casa que non pecha
e a bisavoa, aínda, ao pé da pota enorme.
Sempre hai un prato posto para todo o que chega,
ou tamén unha cama, malia que a casa sexa
máis pequena có dedal da nena que non cose.
A fame habita nos xergóns de follato de millo,
por iso a nena soña comer pexegos doces
e abandona a costura polas marionetas da tarde,
improvisando historias por unha perra chica.
Outras veces vende o quiñón na praza dos Ratos,
por un patacón que dá para os churros na Pedra,
no tempo en que o azucre vale máis cós diamantes
e un silencio mesto paira sobre o presente.

As nenas teñen por escola alestir os palangres
na Ribeira, palangres de faneca ou de buraces,
palangres para a lingua, mentres o salitre invade
o sistema linfático, percorre o corpo todo.
Teñen mans que reparan, dilixentes, as redes,
mans da nai que loita contra o frío do xeo,
mans da avoa que ofrece o seu peixe na praza,
mans da bisavoa que cociña para o mundo enteiro,
mans da madriña que soñaba con traballar no circo,
mans da tía que fregaba co pelexo dos cazóns,
mans de todas as mulleres, atrapadas na rede
de construír futuro.

Entre a fonte da Barroca e o Peñasco,
as voces das nenas ocupan a memoria.
A pedra aínda está quente dos seus pés,
a porta da casa segue aberta,
alguén berra: Gorgorito!
E a infancia ocupa o tempo da Ribeira.
Comentarios (0) - Categoría: textos editados - Publicado o 16-10-2010 18:16
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
Acuática