|
|
|
|
| (1970) |
|
Aínda lembro perfectamente o medo daquelas noites posteriores á morte do meu avó. Daquela durmía coa ventá aberta e a luz entraba e proxectaba estrañas sombras. Eu víao a el, a Aurelio Dacosta Alonso, canteiro de Matamá, que morreu de silicose despois de anos batendo pedras. |
|
|
|
|
| 4 Comentario(s) |
|
| 1 |
Fermosísima e emotiv#blgtk08#a escolma de poemas. |
|
|
Comentario por ekis1331 (09-02-2010 15:10) |
|
|
| 2 |
Grazas. O certo é que esta é parte central do li#blgtk08#bro (aínda que figure ao final), é o seu motor. |
|
|
Comentario por Acuática (09-02-2010 17:34) |
|
|
| 3 |
Os nenos non ven a morte como unha ausencia definitiva senón temporal, por iso traen, trouxemos, os nosos seres queridos mortos ao noso carón naquel momento antes de pechar os ollos. Non sei se o m#blgtk08#edo era o reto da morte ou temos a pechar os ollos e non velos nunca máis, é dicir, morrer nós mesmos un pouquiño.
Seu avó estará orgulloso do seu labor na pedra e na súa mente Ac. |
|
|
Comentario por Hermaco (11-02-2010 15:06) |
|
|
| 4 |
Agardo que#blgtk08# o estea. |
|
|
Comentario por Acuática (11-02-2010 17:51) |
|
|
| Deixa o teu comentario |
|
|
|
