acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

Saudade da ría
Arquivo de Marta DacostaAlí estaba. Detrás da porta de dobre cristal que me separaba da vertixe á altura e do cheiro do mar.
Durante un intre sentín o tobogán do tempo agolpándose na memoria e tentei apreixar a visión do mercante como unha fugacidade necesaria. E non era o mercante inmenso, coa súa manobra titánica milagreiramente conducida polo remolcador e o práctico, o que verdadeiramente me importaba. Era a visión do mar, as illas envoltas no solpor amarelo e frío, tan próximas e distantes. Era a visión do recheo recente, que substituiu o mar que me vive na memoria, cando entre a ventá e a auga case non había nada e agora hai almacéns e peiraros inzados de automóbiles manufacturados sen descanso da cadea, por esa mesma empresa na que eles traballaron, a mesma empresa en que viviron a folga do 72, a mesma empresa en que viviron a clandestinidade e que suxeita os traballadores con man de ferro.
Nun intre todo está na memoria, o avó miope que axexaba a ría e contaba arroases e nubes. O moble que perdura e onde eu posaba para a cámara, sen ter aínda un ano. As carreiras no balcón estreito e longo, por entre a roupa colgada nunha noite de festa. A tristura de que o meu fillo nunca poida lembrar como era a ría, antes dos últimos recheos.
Alí estaba. Tras da ventá da casa dos avós, esa casa en que viviron varias xeracións e pola que todas fomos pasando, a casa en que fomos nenas e mozas, a casa que visitamos na súa soidade. Unha casa como as que xa non existen, coma os vellos mariñeiros e as peixeiras que foron atracando do outro lado do Leteo e que un día a habitaron.
E eu só penso no meu corazón, nesta alma de auga que sentirá o alento da orfandade se un día desaparece a silueta branca e pedra das casas da Corea, esas casas encabalgadas entre dúas rúas, as casas en que mulleres e fillas ollaban o mar e podían acompañar a saída e a chegada dos barcos en que viñan os pais, os mozos, os compañeiros…
Non podo evitalo, sentirme triste, triste cando comprobo que a ría é a cada pouco máis pequena, e case non podo ver do outro lado do mar, a silueta das praias en que o bisavó houbo afogar. Triste cando os corredores que foran lugar de encontro e canle de berros e aromas, están silenciosos. Triste porque tal vez, un día xa non estean.


Este é o relato que se publica en www.vieiros.com, dentro do proxecto No lombo do Atlántico.

Eu nacín nesa casa. Ben, nacín no hospital (miña nai houbo morrer e a parteira non a quixo atender alí mesmo), mais foi esa a casa á que cheguei, no mundo.

Non sei onde está a outra foto, a do moble que di aí, aínda que debe ser do mesmo día ca esta. Véxoa, sabendo que ese balcón está a unha altura duns 7 pisos sobre a rúa Marqués de Valtierra e non me estraña que agora teña vertixe... A foto non ten boa calidade, é antiga e está queimada, mais vese ben que a distancia ao mar era menor do que é hoxe.
Comentarios (2) - Categoría: textos editados - Publicado o 26-07-2008 10:32
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
2 Comentario(s)
1 Xa tivemos o pracer de lelo.
Este ano non a vimos polo Festigal: con tal xantar non demos chegado ao recital, as carpas son boas#blgtk08# para días de chuvia mais íllannos un pouco do resto das persoas até que se levanta a sobremesa.
Saúde no día da resaca.
Comentario por Nasa (26-07-2008 11:30)
2 Mágoa que chovese tanto, porque desluciu moito as activi#blgtk08#dades, especialmente as infantís.

Saúde.
Comentario por Acuática (26-07-2008 15:37)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
Acuática