acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

A Venus hotentote
Despois de varias semanas rematei de ler “A Venus hotentote”, na tradución ao español realizada por Manuel Manzano de Hottentot Venus de Bárbara Chase-Riboud, quen lle dedica a súa obra a Nelson Mandela, por suposto.

Bárbara Chase-Riboud é unha escritora nacida en Filadelfia en 1939 que ten acadado importantes premios. A súa obra máis coñecida é “A Virxiniana”, que trata sobre a relación do presidente Jefferson cunha escrava negra. Tamén é escultora e pintora, e como tal autora da obra “Malcom X” exposta no Museo de Artes Plásticas de New York. Co pouco que sei dela, despois de ler información aquí e alá, conclúo que se trata dunha autora comprometida coa súa identidade, algo que está patente na súa obra. Desgrazadamente teño a impresión de que non é doado chegar á súa obra desde aquí, pois apenas atopo algo traducido ao castelán.

O libro “A Venus hotentote” preséntase como unha novela baseada nunha historia real. Mais, desde o meu punto é, máis ben, unha biografía novelada, unha biografía escrita para conmover as nosas conciencias e facernos reflexionar. Unha obra co concreto obxectivo de recuperar a biografía dunha muller escravizada e exhibida pola superioridade branca, unha obra que denuncia a convivencia/conivencia, as similitudes e paralelismos entre racismo e machismo.

Hai pasaxes absolutamente recomendábeis como aquelas páxinas en que Alice quere abrirlle os ollos a Sara (Saartjie Baartman a muller levada a Europa para ser exhibida como un raro espécime entre os animais e os homes, a demostración do elo perdido) explicándolle que o matrimonio soamente é a confirmación da súa escravización ao home que a tirou de Sudáfrica: “como a súa muller, pode mandar os alguacís a traerte de volta como a súa propiedade e ninguén moverá un dedo por ti... Polo menos tiña que te pagar como a súa serventa, e como a súa escrava podías reclamar a liberdade en chan inglés. Como a súa muller, non es nada máis que a súa propiedade.”

No libro atopamos a personalidades da época como Cuvier ou Dunlop, absolutamente implicados na animalización e exhibición de Sara, e, contra o final, a Darwin, representando a evolución do coñecemento humano, nun capítulo do que gustei especialmente, en que o científico fala con Nicolas Tiedeman, practicamente o único home “humano” que Sara atopou na súa triste e curta vida.

Unha novela de tese, en que tamén se reflicten as contradicións da muller escravizada e da que recomendo a súa lectura. Unha novela sobre un dos principais símbolos do pobo sudafricano, o da muller khoikhoi que representa o desprezo ao que foron sometidos por seren diferentes.

Deixo aquí a miña cita predilecta desta obra, cando a propia Sara, xa morta, segue actuando como narradora omnisciente para nós, relatándonos que se fixo co seu esqueleto desde o Museo de Historia Natural de París até os campos de Sudáfrica en que foi recibida, aínda hai ben poucos anos:

Resolvín o problema de onde está a alma. Non está nin no cerebro nin no sexo, nin na miña pel perdida nin no meu esqueleto espido. Creo que non está aquí nin agora, nin cincocentos anos no futuro, senón no pasado que perdemos, esquecido ou suprimido, nos devanceiros cuxas voces repiten a ladaíña da reencarnación máis alá do tempo.”

Procurarei atopar outras obras de Bárbara Chase-Riboud, pois é moita a curiosidade que sinto por esta autora e a súa obra, con suxestivos títulos, despois desta primeira lectura.
Comentarios (0) - Categoría: A muller que le - Publicado o 03-08-2014 11:54
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
Acuática