acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

Recensión de Retallos daquela infancia
No número de maio de 2014 a revista Tempos Novos publica a recensión do libro Retallos daquela infancia de Bautista Álvarez, que elaborei a partir do texto que redactei para a presentación do libro en Vigo. Trátase da segunda recensión, que recolle outros aspectos diferentes aos recollidos na primeira publicada en Terra e tempo.





Retallos daquela infancia, Bautista Álvarez

Neste último ano publicouse a primeira obra de ficción de Bautista Álvarez. O autor, coñecido de todas e todos nós polo seu labor político, desenvolvera xa unha dilatada traxectoria de escrita, tanto en artigos, como en ensaios. Mais non descubrira até hoxe, ao acadar 8 décadas de vida, esta faceta de escritor de ficción.

Porén, non era a primeira vez que Bautista Álvarez dedicaba o seu tempo ao relato. Como el mesmo nos di nesta obra, nos tempos mozos en Madrid xa comezara escribir estas narracións, unha tarefa que logo abandonaría, premido pola urxencia de dedicar os seus esforzos ao traballo político. De feito, el mesmo nos di que algúns destes relatos proceden de entón. Dos tempos de Brais Pinto, o grupo que é un dos trazos constantes á hora de definir aquela xeración que xa ten recibido diferentes nomes. Precisamente sobre Brais Pinto Bautista Álvarez puntualiza: ““Brais Pinto” foi unha maneira de facer política nacionalista, nun momento en que a represión da Ditadura non permitía outra forma de actuación. Algúns de nós, entre eles eu, pretendiamos a criación dun grupo para loitar contra o franquismo desde unha perspectiva nacionalista. Se “Brais Pinto” ficou reducido a unha actividade exclusivamente cultural, coido que a súa transcendencia na historia de Galiza débese a que significa o agromar dunha xeración que quer continuar o legado do Partido Galeguista, cando ese legado estaba hipotecado polo grupo dirixente da “Editorial Galaxia””.

No prólogo aos Retallos ... Bautista Álvarez advírtenos que escribiu estes relatos “para divertirme eu, non para compracer a ningún lector. Se alguén cae na tentación de lelos que aforre as críticas, xa que non foron redactados nos moldes literarios que están en voga”. E o certo é que os seus relatos entroncan directamente co xeito de narrar de Fole, moi especialmente, e de Cunqueiro ou Castelao. Un Fole e un Cunqueiro que naqueles anos en que Bautista Álvarez comezaba a escribir algún destes relatos daban á luz obras como Merlín e familia ou A lus do candil e sobre os que Francisco Rodríguez sinala que: “representan a grandes fabuladores que transmitiron a riqueza máxica da nosa concepción do mundo e o enlevo dos nosos tipos e situacións tradicionais...”.

Pois isto mesmo atopamos nos relatos de Retallos... un xeito de contar baseado na nosa tradición oral que nos regala relatos en que o real, o marabilloso, o humor, e a tradición se van mesturando. Botando man das palabras de Pilar Vázquez Cuesta, que recolle Manuel María, os contos de Fole, “semellan transcricións de relatos orais, historias escoitadas ... que o autor se limitou a poñer por escrito”, e outro tanto acontece coas historias que nos conta Bautista Álvarez. Historias en que o tema da morte ten unha importante presenza.

O humor que está tan presente nestes relatos deixa pouso na nosa memoria e ao rematar no libro quedan bulindo na cabeza estas historias que nos falan de mortos que cambian de concello durante a noite, de comensais no cemiterio, de namorados no muro do adro escoitando tétricos ruídos, do sacristán durmindo na cova ... Ou a lavandeira dese relato que emana tenrura e o respecto á natureza.

Non sei se ao deixar estes relatos escritos o autor, malia afirmar que os escribiu por divertirse el mesmo, non quixo tamén deixar pegada doutro tempo, dun tempo en que as relacións entre as persoas e a vida era doutro xeito, máis pegadas ao pobo, á nosa identidade. Como di Marcial Gondar: “Non é, pois, posíbel analizar a literatura popular sen ter en conta a súa conexión coa realidade, o seu contexto de uso.” E talvez debamos ter isto moi presente á hora de ler estes relatos. Valorar que son un reflexo de nós mesmas, un reflexo que se vai embazando pouco e pouco.
Comentarios (0) - Categoría: libros - Publicado o 01-07-2014 11:54
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
Acuática