acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

Recensión de Raíz da fenda
En xaneiro de 2014 a revista Tempos Novos publicou unha recensión que escribín do libro Raíz da fenda de Berta Dávila, baseada no texto que redactei para a presentación do libro en Gondomar. Recollida no blog de Xerais, deixo agora constancia dela nesta miña xanela.

Raíz da fenda, de Berta Dávila

“... o rancor das letras todas que leva o meu apelido
mal escritas sobre o cal das paredes
daquela casa fría e silenciada”

Berta Dávila, Raíz da fenda, 2013


En novembro tiven o pracer de presentar na libraría Libraida de Gondomar o libro Raíz da fenda que obtivo o premio Joham Carballeira de poesía do ano 2012. Grazas ao premio coñecín persoalmente á autora e tiven a ocasión de escoitar da súa voz un dos poemas do libro, momento en que realicei a anotación mental de que me urxía a súa lectura. Daquela presentación saíron estas palabras.

Abrir o libro de Berta Dávila, Raíz da fenda, pode ser como asomarse ao abismo. Un abismo feito de espellos en que a lectora descobre as sombras que leva sobre si. E aínda así, as palabras que describen esas horas escuras acaban por se converter en bálsamo, venda ou xarope co que lle pór nome ao que agochamos no fondo da memoria. Como un escalpelo que abre a ferida e pon á luz a infección para cauterizala.

Estamos ante o poder da poesía: que os poemas falen por nós, que lle poñan palabras ao que sentimos. Aínda que o fagamos axitados, exhibindo a vida como os naturalistas do XIX disecaban bolboretas co obxectivo de afondar no coñecemento.

“Non hai arte sen a experiencia”
Son palabras de Pilar Pallarés, quen explicaba nas Xornadas de Lingua e Literatura no ano 2000, no seminario en que a autora nos falaba da súa obra, o seu proceso creativo e dicía: “toda beleza que conmove nace da morte, que non hai arte sen a experiencia, ou a nostalxia, ou a anticipación ou a adeviñación do sufrimento.” E esta afirmación vén a propósito ao falarmos de Raíz da Fenda pois é deses temas universais como a morte, a ausencia, a soidade, e da súa expresión de onde nace a beleza destes poemas.
Porque talvez non hai arte sen dor, sen a dor de sentir, sen a dor das feridas como as fendas que Berta Dávila nos ofrece neste seu libro. Esa dor que fermentamos na artesa da memoria até obter as palabras que a expresan e a transcenden, convertendo a experiencia en arte, superando a emoción individual até expresar a colectiva: Acubillei/ cabo de min/ o golpe,/ coideino moito tempo/ para que non se esvaese/ a dor,/ para que algo me acompañase/ cando ti non estiveses (páx. 95).

E así, cando nos achegamos ao seu texto comprendemos tamén cal é a raíz da nosa fenda. Identificamos o avó que abandona a casa con todos os que dominaron e na nosa imaxinación representamos as escaleiras da nosa propia casa, “Avó,/ fas moi ben en marchar:/ aquí ninguén te quere.” (páx. 21) Sentimos que a avoa foi o fogar en que nacemos e comprobamos o oco que nos deixou a súa demencia, antes cá súa morte, mentres se amorean na lembranza o arrecendo a café, o ruído da billa na cociña e o seu sorriso, “e non podías irte/ porque ti/ eras todo canto podiamos/ chamar casa;// e sen ti/ ficariamos espidas á intemperie...” (páx. 49). Sabemos do frío viscoso dos que non souberon amarnos, da estraña dor de sobrevivir a quen amamos, da perfección do silencio...

Así foi como eu lin Raíz da fenda, apropiándome de cada un dos poemas que Berta escribiu coa súa alquitara, destilando sentimentos e emocións, deixando que repousasen colgados da parede do corredor até colleren o corpo necesario, ou perderse para sempre, mentres eran esculpidos a golpe de lapis que talla, retalla, engade ou destrúe.

Este libro acadou en novembro unha segunda edición, a penas catro meses despois da súa publicación, algo infrecuente, insólito, en poesía, mais sintomático da boa recepción que está a ter, como tamén o demostran as numerosas e moi boas críticas. E isto porque ler Raíz da fenda é gozar do pracer de ler poesía verdadeira, da que nos fai sentir, da que se mete até na cana dos ósos.


Decembro 2013
Comentarios (0) - Categoría: A muller que le - Publicado o 01-07-2014 11:44
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
Acuática