acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

Recensión de Argola da man de Xosé Manuel Eyré
O pasado 23 de febreiro, Xosé Manuel Eyré publicaba esta recensión de Argola en Galicia Confidencial.

Desde aquí o meu agradecemento pola súa lectura.

Nunca será suficientemente denunciado

Argola, o poemario de Marta Dacosta relata de xeito alegórico a situación na que se atopa a muller. Crítica de Xosé Manuel Eyré.
Por GC Tendencias | Vigo | 23/02/2014


Viva na época histórica que viva, é común que o ser humano pense que nunca se viviu mellor, que se crea no intre cimeiro da civilización humana ao non atopar noutra tantas comodidades como as que lle regalan a vida que vive. E, por outra parte, lonxe quedan aqueles primarios momentos nos cales se cría, se falaba, se pensaba nunha Idade de Ouro. Semella como se viviramos instalados nela, coma se xa transcenderamos a utopía mítica, malia as severas deficiencias que se observan nos nosos días, nos nosos días en que millóns e millóns de cativos están condenados a traballar para vivir e tamén condenados a non recibir ensino, no que millóns de nenos morren cada día mentres outros gozan de todos os privilexios da abundancia desmesurada. Exemplos como este non son excepción, son lexión, a auténtica excepción é que alguén de nós se preocupe e dispoña a facer algo para reparar tamaña inxustiza. Neste estado de cousas, Marta Dacosta escribiu o poemario que hoxe nos ocupa, no cal se denuncia unha das atrocidades nas que o xénero humano reitera contumazmente. Porque se silenciar a voz das mulleres ao longo da historia é un crime do cal nunca haberá arrepentimento abondo, nin moito menos é o único abuso cometido con elas, coa metade da humanidade.

Argola, este poemario de Marta Dacosta relata de xeito alegórico a situación na que se atopa a muller. Intemporalmente, porque sendo poesía que carece de marcas temporais, resulta perfectamente aplicábel a hoxe, perfecta e necesariamente aplicábel a calquera época da humanidade. E si, leron vostedes ben: un poemario que relata, un poemario alegórico que relata, pois trátase dun rexistro literario nada frecuente; poesía lírica, convencidamente poesía lírica que conta unha historia, unha historia duplamente alegórica, pois nace da sucesión metafórica (alegoría) particular da ficción escrita e á súa vez quere ser e é translación especular da situación de cada muller en xeral, unha situación á que se chegou logo dunha ocultación continuada e da aceptación cómplice da mentira que perpetúa a submisión da muller até o extremo inclusive de sentirse allea ao seu corpo. Velaí o tema central, ese tema que o noso título advirte como que nunca será suficientemente denunciado: a alienación do corpo das mulleres, pois o seu corpo, a carnalidade material do seu copo foi historicamente obxecto de mercantilización e iso obrigounas a renunciar a el en nome dos altos intereses do Imperio, en nome de intereses completamente alleos á súa condición de mulleres. Non só iso senón que as propias mulleres foron e son educadas para transmitiren este estado de cousas de xeración en xeración, para que as mulleres foran as argolas de cadea que as paraliza, que as inutiliza, que lles cega a rebelión necesaria pois ese estado de argola foilles inoculado como un ideal ao servizo da humanidade.

A nena de nove anos que o pai decide “vender” ao construtor máximo ( a simboloxía, obviamente, é alfabeto sen o cal non se pode ler o poemario ) será importante sempre que se sacrifique, que cale, que transixa, que non sexa ela senón o que os demais queren que sexa. A nena de nove anos, a que será gardadora do imperio se defende a súa pureza coa vida, ficará condenada a unha vida insatisfeita, a unha vida coa morte e a soidade como únicos destinos, malia os lembrados consellos da avoa, útiles mais insificientes para acadar liberación que lle evite o tráxico remate con que acabará a súa historia ( e nós non desvelaremos). A nena de nove anos, na obriga de defender o que non lle pertence, o seu propio corpo, ten capacidade literaria para ser unha nena de hoxe en día porque todas as nenas de nove anos da historia son a mesma e padecen alienacións semellantes ou inclusive aínda peores, se a estas se lles suman outras circunstancias das que a muller non pode excluírse por moi dura e trascendental que sexa a súa loita. Poque a loita da muller, como suxeito oprimido, non é a única loita de liberación, de modo que a súa é unha máis entre as loitas dos oprimidos do mundo, e particularmente deste mundo oprimido que é Galiza.

Eis, pois, un poemario tan narrativo como lírico, tan de hoxe como de sempre, un poemario apropiado para ler a calquera idade en que sexamos ( plural inclusivo) capaces de soñar un futuro mellor, un futuro mellor que só lograremos desde a rebeldía e esa é unha rebeldía que non pode excluír a rebeldía feminina contra a ocultación e mentira que as aliena. As cousas só seguiran sendo como son mentres permitamos que sigan sendo como son. Esa é a nosa responsabilidade.

Comentarios (0) - Categoría: Argola - Publicado o 26-02-2014 14:20
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
Acuática