acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

Inauguración da Mostra das tradicións mariñeiras
O venres 22 fun convidada a participar no acto que abría a III Mostra das tradicións mariñeiras na Guarda. O meu cometido era falar do traballo das mulleres do mar. E iso fixen, falei das mulleres que son un elemento fundamental no desenvolvemento socioeconómico do noso país, por selo tamén no sector da pesca.

O meu papel era falar do punto de vista feminista, porque efectivamente penso que só desde unha práctica feminista podemos chegar á valorización do traballo das mulleres e do que este representa para o noso país, porque a práctica feminista carece de prexuízos de xénero e é quen de colocar á muller no centro do estudo e, así, analizar sen prexuízos unha realidade obxectiva.

Expliquei que era o proxecto “Un mar de mulleres” e que me parecía fundamental para rachar coa invisibilidade á que estamos sometidas, paso previo para romper o teito de cristal que nos oprime e, daquela, poder responderlle a unha das entrevistadas no proxecto, aquí as están, cando volva preguntar: “Para cando unha patroa maior?”

Dixen o que tiña que dicir e comprobei, que aínda hoxe, estas verdades non son ben aceptadas.

Teremos que seguir afondando.
Comentarios (0) - Categoría: textos editados - Publicado o 23-07-2011 20:27
# Ligazón permanente a este artigo
Tamén navegar, antoloxía
Este sábado día 2 presentouse en Carril, no marco do X Encontro de Embarcacións Tradicionais Tamén navegar, antoloxía de poesía galega dedicada á carpintería de ribeira e ás embarcacións tradicionais. A edición foi de Francisco X. Fernández Naval, e editouno Toxosoutos.

No recital de presentación estabamos Miro Villar, Ramón Caride, Xosé María Álvarez Cáccamo, Anxo Angueira, Henrique Rivadulla Corcón, Carlos Arias, Cesáreo Sánchez e eu mesma.

Foi un recital diferente. Na praia, descalza, cun público que agardou por nós enterrando as cadeiras na area, e unha pequena nube de fotógrafos ao final que querían retratarnos a todos xuntos.

Un fermoso libro que dá conta, de como a realidade que nos rodea está dentro dos nosos versos.

No recital lin este poema, que fora escrito con motivo dunha homenaxe aos represaliados no Condado na illa de San Simón, no ano 2006 e que logo, retocado, foi publicado na antoloxía Volverlles a palabra:

En memoria de Aurelio Dacosta Alonso, Xesús Alonso Covelo e Alfredo López Soto.

Avós

Con eles esvaeuse
o mapa que a memoria
precisa na procura
da dignidade oculta,
nas décadas escuras.
Os meus avós calaron.
Cada día calaron
esa historia ocultada
en que foron vencidos.
Unha historia de morte,
historia de presidio,
de sangue e de fuxidas
ao monte clandestino.
Na nosa estirpe están
eses días de espanto,
todo o que non dixeron,
agochados no monte,
medrosos na gamela
que non salvou a illa,
que só levou palabras
atravesando a ría
no segredo máis longo
que nunca se revela.
O medo fechou bocas,
os fillos non souberon,
nós non imaxinamos
canta dor frecuentou
os días que estiveron.
Agora interpretamos
aqueles días escuros,
comprendemos, agora,
tanto silencio e actos,
e xa non calaremos.
Na rede halaremos
imaxes do pasado,
cada unha das pezas
deste crebacabezas
que cómpre construír,
para recoñecernos.
Hoxe falamos nós
para que a súa memoria
brille sobre o silencio,
para deixar escrito
que o seu era o camiño,
a palabra máis certa
que trae a luz do día,

tesouro de futuro.


Agosto de 2006.


Comentarios (0) - Categoría: textos editados - Publicado o 03-07-2011 20:16
# Ligazón permanente a este artigo
Libro homenaxe a Lois Pereiro
A AELG publicou un libro homenaxe a Lois Pereiro: Vivir un soño repetido. Un libro dixital para ser descargado.

Con este motivo escribín, tomando como punto de partida os poemas "Curiosidade" e "If I die before I Wake.." de Poesía última de Amor e Enfermidade, este que titulei "Resurrección", que involuntariamente sufriu algún cambio ao pasar ao libro dixital. Así sería como debería estar editado:

Resurrección

houbo resurrección
se a porta ficou pechada
por máis que un pé e outro pé
tentaron poñerse entre ela e o destino?

houbo pés, mans, corpos
dispostos
desexosos

doéndose do abismo

do baldeiro que se iniciaba
sen fin

dispostos a atravesar a porta
desexosos de camiñar á par
de quen substituiu o desexo polo exilio

non houbo resurrección?
chamádelle memoria
unha amizade persistente que incansábel
petaba na porta de nós todos
Comentarios (1) - Categoría: textos editados - Publicado o 27-05-2011 17:24
# Ligazón permanente a este artigo
négasme
fotomontaxe acuática 2011
Nova versión do poema publicado En atalaia alerta.
Comentarios (0) - Categoría: textos editados - Publicado o 01-04-2011 15:17
# Ligazón permanente a este artigo
que as horas nos delatan
Agárdame na dor,
contra os meus peitos fríos,
contra o tremor da pel na distancia acabada.
O estómago afogado no seu nervo de seda.
Achegarse,
afastarse,
rozar o aire que envolve o outro corpo,
o teu corpo,
mentres a pel denuncia o frío
que nos une,
o desexo agachado na distancia prudente,
odiada
e desexada.
O témpano do peito,
tacto que non entendo,
alento que me rouba,
fogueira que nos ollos desata unha treboada,
un pranto inexplicábel,
non foi unha batalla.
As mans saltan o espazo
e a distancia remata
na brancura do frío,
na boca apresurada.
Agárdame na dor
que as horas nos delatan.

Outro poema publicado en Serta.
Comentarios (0) - Categoría: textos editados - Publicado o 25-03-2011 17:35
# Ligazón permanente a este artigo
Galería de arte
Galería de arte

Poxar cartas de amor.
Vender
a sensualidade aniñada nas liñas
das palabras ousadas
con que te convoquei
desde o silencio da carta deslizada
entre as páxinas dun libro.
Esas cartas de amor,
tímidas e procaces,
esa caligrafía inclinada
que debo repetir para que ti entendas,
expresión do meu ser torturado e atento.
As cartas que escribín,
as que vou escribirche
mentres ti non me miras,
mentres eu te contemplo,
espío o teu corpo e os teus ollos,
imaxino que rozo a túa pel escura,
a peluxe que envolve o teu peito.
As cartas que eu escriba,
as que de ti reciba,
estarán entre as páxinas dos libros que gardamos,
sen prezo, nin asedio,
seguras e perdidas.

Poema publicado en Serta e escrito o 8 xullo de 2004, despois de coñecer a nova da poxa dunha carta de amor de Joyce á súa muller.
Comentarios (0) - Categoría: textos editados - Publicado o 19-03-2011 19:08
# Ligazón permanente a este artigo
Mulleres que loitan
Co aceite poñíamos segredos,
palabras, conversas,
e a pota rebentaba fervendo de impaciencia.
Mais a vida seguía
despois do aceite o allo, a cebola, o pemento
(mellor se for vermello)
e sempre remexendo o garfo de madeira.
E así un día e outro foron facendo costra,
tixolas, cazos, potas,
non houbo nunca auga que arrastrara eses anos,
nin xabón que varrese tanto empeño diario.

Achégase o 8 de marzo.

Por iso este poema de Setembro.

Por iso o día 3 participei na inauguración da exposición "Fotos de muller. Mulleres de foto" organizada polo BNG de Soutomaior, onde recitei este poema e máis outros catro dun libro inédito.

Por iso o día 4 na CIG conmemorábamos a data, cun xantar reivindicativo en que quixemos homenaxear a loita dunha muller por conciliar a maternidade co seu posto de traballo. Unha loita que me fixera lembrar o meu propio nacemento.

Parabéns para Nélida.

Comentarios (0) - Categoría: textos editados - Publicado o 05-03-2011 18:48
# Ligazón permanente a este artigo
Raizames
Froito desa angueira por recuperar a memoria da que falaba, acaba de ver a luz o libro Memoria de Peitieiros, un conxunto de 58 fotografías, 54 das cales están acompañadas de textos escritos polas veciñas e os veciños da parroquia.

Nesa condición colaborei neste novo volume, desta volta falando da imaxe que aquí reproduzo (cedida pola familia Fontán Loureiro), na que recoñecína ao instante a algúns dos seus protragonistas, motivo polo que escribín este texto que reflexiona sobre as raizames e aos lugares aos que pertencemos.

Primeiro recoñecino a el, inconfundíbel coa súa altura e delgadeza, a súa faciana singular. Entón reparei nelas, no centro da imaxe, as irmás que visten a mesma chaqueta, recoñecíbeis malia os anos pasados, fermosas naquel día soleado en que se xuntaron ao pé dos monecos de millo catro xeracións de veciñanza, para non esquecer aquel momento breve.
O tempo pasou, xa non están aquí, mais queda o retrato cheo de luz de un día de festa, como esas notas que imos deixando polas nosas vidas para non esquecer. E eu? Que me une a elas e a eles? Como é posíbel que recoñeza a persoas coas que non convivín, ou que a penas coñecín uns días? Por que fago miñas as imaxes dese pasado? Se cadra porque bebo a auga do Matalagartos, porque non me importou desoír o refrán e mesturei monte e fonte, porque incorporei ao meu vocabulario palabras como rabaqueta ou follarca, porque fixen miña a lenda das mouras que se peiteaban no río á sombra dos muíños que aínda non derrubara o esquecemento.
Así, alarguei as miñas raizames que, mentres se nutren do salitre do mar en que nacín, profundan na terra rodeando os petoutos ocultos, bolsas de lava petrificada que lle dan nome a un barrio extenso, Peroleira, e permiten que me manteña firme sobre elas, mentres sigo, empeñada en darlle a volta ao mundo.


Nota:
"mesturei monte e fonte", referencia ao dito: non veñan os do monte a correr cos da fonte, que quere dicir que a xente non se mesture e, sobre todo, que non veñan os de fóra a se meter no noso.
Comentarios (2) - Categoría: textos editados - Publicado o 21-01-2011 18:38
# Ligazón permanente a este artigo
Imaxes para a memoria
Foto publicada no libro Imaxes para a memoriaHai 7 anos o IEM editaba o primeiro libro de imaxes acompañadas dun pequeno texto, unha compilación de imaxes antigas do Val Miñor. O libro titulouse: Imaxes para a memoria e tivo un éxito notábel, especialmente porque atrás del viñeron outros: de Gondomar, de Couso.

Convidáronme a colaborar, o que fixen gustosamente, claro. E así foi como me correspondeu acompañar unha imaxe das festas de Fátima, que se celebran no mes de maio na parroquia de Peitieiros. Todos posan para o fotógrafo, cos pendóns da procesión, por diante do arco que levantaban para estas festas. Era como o arco de Tabagón, e igual que se facía este diante da igrexa, colocábanse outros máis pequenos nas portas das casas. No centro da imaxe as nenas que ese día facían a comuñón, cos pais que tiraban do carro dos anxos, as nenas e os nenos que farían a comuñón en anos seguintes e que asistían a esta festa cos seus traxes de anxo, con ás incluídas. A foto saíu dunha casa de Peitieiros, mais lamentabelmente non podo citar de que familia é porque o descoñezo.

Hoxe todo segue igual, asegúrovolo, soamente falta o arco de madeira e buxo, mais os nenos de comuñón e os anxos seguen saíndo no mesmo carro, coa imaxe da virxe detrás, pisando as alfombras de flores confeccionadas a noite anterior.

Velaquí o texto que se publicou no libro: Imaxes para a memoria, 2003, IEM:

Aquí está maio como porta da vida, recendendo a xesta e a fiúncho. De novo Perséfone regresa dos infernos cunha estrela na fronte, a estrela da porta de maio, fermosa na súa imperfección.
A memoria do meu corpo sabe das raizames desta porta de maio, da admiración e a sorpresa ante a nai Terra, do culto á natureza, tan noso, discípulas de Prisciliano.
Seguiremos recollendo xestas e fiúncho, alegrándonos na laboriosidade da enramada. Agora, confían ás flores e ás súas pólas a salvación da alma, deste espírito que se mantén en pé ao longo dos anos, sepultando no esquezo a razón verdadeira.
Maio chega para darnos vida, para darnos alento mentres medran os días e nós deixamos que nos abale dondamente, deixamos que nos posúa na súa tolemia de flores e cor, perdémonos nos camiños e reaparecemos no adro, coas mans escuras e espiñadas, e unha estrela nos ollos.
Bailemos amigas, que as noites xa non son frías e hai unha porta aberta á vida, unha porta aberta no mesmo corazón, unha porta esmeralda para o tempo da fertilidade.


Comentarios (0) - Categoría: textos editados - Publicado o 12-01-2011 14:48
# Ligazón permanente a este artigo
Un mar de mulleres
Arquivo de Marta Dacosta
En setembro estaba ilusionada e preocupada a un tempo. Ilusionada porque quería levar adiante dous proxectos que me acababan de propoñer e preocupada porque o tempo nunca chega e sentía como me subía a auga ao pescozo. Mais foi. Un daqueles proxectos viu xa a luz e, de feito, foi presentado publicamente o pasado venres día 3 de decembro en Baiona. Aí estou con Paula Pérez, a responsábel das fotografías e do vídeo, nese acto de presentación do proxecto Un mar de mulleres, consistente nunha exposición, un vídeo e un pequeno libriño, promovido polo Grupo de Acción Costeira Ría de Vigo- A Guarda e co que se quería poñer en valor o traballo das mulleres no mar. Son 14 entrevistas a 14 mulleres. A min, Luz Santos, xerenta de Astropenta, a empresa que realizou o proxecto, pediume que escribise sobre estas mulleres, dalgún xeito que fixese un retrato en palabras de cada unha delas. Encantoume a proposta, que foi un reto porque debía escribir textos en que predominase o referencial, sintetizando a biografía destas mariñeiras, mais non só, queríase tamén que a palabra literaria impregnase esas biografías. Por tanto tiven que equilibrar o referencial e o literario e tivo as súas dificultades.

O proxecto paréceme moi interesante. Porque cómpre seguir visibilizando o traballo das mulleres para romper cos tópicos e o teito de cristal.

Eis o primeiro texto do libriño (porque é un libro de formato pequeno), unha introdución a cada un dos retratos por palabras destas mulleres incríbeis.

“Sen elas non existiría o mar. Ese mar que golpea as rochas converténdoas en piñas de percebes saborosos, ese mar que acariña a area mentres medran croques e ameixas, ese mar que nunca é tan escuro que non mostre as nasas afundidas. Rosana, Eva, Rosana, Elisa, Begoña, Mª Alicia, Consuelo, Carmen, Mercedes, Ana Belén, Silvia, Guillermina, Carmen e Concepción son as penélopes de hoxe, as mulleres que non se resisten a agardar sen máis e que, mentres o mariñeiro non regresa, deseñan as súas propias cartas de navegación, dispostas a levar o leme do futuro. O salitre curtiu esa sabedoría súa, saben que poden e por tanto queren. Queren manter os seus oficios, loitar porque melloren as condicións en que os desenvolven, loitar por un medio que siga alimentando a produtividade do mar. Saben que poden e por tanto reclaman o lugar que lles corresponde, no traballo e na organización. Porque poden e o saben.”
Comentarios (2) - Categoría: textos editados - Publicado o 11-12-2010 10:45
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Acuática