acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

Bagatelas
extraída de http://visor-libros.com/webhtml/visor/578.htmEstaba lendo a Benedetti, outra vez, desta volta Defensa propia, 60 poemas y 65 bagatelas . E paga a pena deixar aquí unha brevísima mostra:

Cando descobren que cabeceo, os pesadelos fan cola.

***

As miñas alerxias son poucas mais respectábeis. Son alérxico á noz, ás deslealdades, á hipocrisía, ao presidente Bush.

***

A felicidade non se consolida se non pasa antes pola tristeza.

***

Non hai Marx que por ben non veña.
Comentarios (3) - Categoría: libros - Publicado o 07-07-2007 20:01
# Ligazón permanente a este artigo
Maiakovsky
Na selva dos andeis aparecen os libros sen ser convocados, (re)descubrindo así o que nos preocupou un día, o que nos gusta sempre, o que podemos (re)ler de novo.

Así me veu á man Poesía e revolución de Vladimir Maiakovsky, un libro editado en 1974 por Edicións 62, a segunda edición, porque a primeira era do 71, ou sexa, antes da morte do ditador.

No capítulo titulado "Como facer versos" podemos ler estas conclusións:

1. A poesía é produción, moi difícil, moi complexa, mais produción.
4. O versificador debe traballar cada día para perfeccionar o oficio e acumular provisións poéticas.
9. Só unha actitude produtiva cara á arte elimina a casualidade, a falta de principios nos gustos, o individualismo nos xuízos...


Tomo nota...

Tamén di:

11. O ambiente cotiá inflúe na creación dunha obra auténtica, ao igual que todos os demais factores.

Pois hoxe non dou feito nada!! De nada!!
Comentarios (5) - Categoría: libros - Publicado o 06-07-2007 20:16
# Ligazón permanente a este artigo
LAO TSE
De http://sepiensa.org.mx/contenidos/historia_mundo/antigua/china/lao_tse/lao1.htmVeño de ler o Tao te king de Lao Tse, un dos libros fundamentais sobre o taoísmo. Lin a edición de Xosé Lois García , na editorial Tososoutos, e quedei abraiada ante a personaxe e os seus textos escritos hai mmáis de 2500 anos. Lao Tse foi contemporáneo de Confucio, ambos os dous asumiron a doutrina do Yin e o Yang, é dicir a noite e o día. Mais a diferencia entre ambos é que, mentres Confucio optou polo Yang, Lao Tse defendeu o Yin que representaba os máis pobres, as clases oprimidas.

Para poñerse diante do pobo
precisa que primeiro estea detrás del

***

O home de ben honra a esquerda,
mais quen ama as armas fica á dereita.


Lao Tse era o arquiveiro imperial, mais o seu culto ao universo e á natureza, así como as súas preocupacións sociais, fixeron que fuxise do pazo nun boi camiño das montañas (a imaxe que del gardamos)para entregarse á soidade na que escribiu a súa obra Tao te King, "Camiño virtuoso". Di Xosé Lois García que "o Tao Te King non puido por menos que escribilo en expresión poética, dado que a natureza é poesía...".

As súas palabras:

O grande camiño é liso
mais a xente prefire
corredoiras totuosas.

***

Por isto, o sabio considera todo difícil
e, ao final, non se atopa con dificultades.

***

Quen loita por amor vence.
Quen se defende con amor, mantense firme.
Quen polo ceo é iluminado, protéxeo o amor.

***

Un bo lider de homes sométese a eles.

***

Quen vive baixo cargas e desprezos
non estima a súa propia vida.

***

Ninguén imite ser como o xade
senón como un simple e monótono rochedo.
Comentarios (1) - Categoría: libros - Publicado o 26-06-2007 23:06
# Ligazón permanente a este artigo
Limada tarakta al-hisán wahidan?
Limada tarakta al-hisán wahidan? é o título dun libro de Mahmoud Darwich, que estou a ler. Significa algo así como "Por que deixaches só o cabalo?". Leo a tradución ao español que fixo para cátedra Luz Gómez García, quen propuxo publicar o libro baixo o título de El fénix mortal, pois segundo ela este que é tamén o título dun poema orienta mellor o lector sobre o sentido do libro. A verdade é que despois de comprobar o valor da imaxe dese cabalo abandonado ao lado da casa da que a familia fuxiu, buscadno refuxio no Líbano, un cabalo abandonado que quedaba atrás para acompañar a casa, pois as casas morren se faltan os seus moradores, discrepo da decisión da tradutora, humildemente, se mo permite.

É un libro sublime, para amar a poesía árabe, para namorarse de cada metáfora e de cada imaxe. Un libro que me reafirma na miña concepción da literatura, nomeadamente da poesía, como ferramenta para comprender e describir o mundo, o ser humano, os seus sentimentos. Por iso sempre estará en primeiro lugar, por diante da historia e do pensamento, pois condénsaos e supéraos.

Reproduzo, traducindos do castelán, algúns fragmentos de tres poemas que me parecen significativos. Indicar que ese corvo é o que baixou ao paraíso de Adán para indicarlle a Caín como tiña que enterrar o corpo de Abel, algo que non foi quen de facer, segundo a tradición coránica. Huriya é a nai coa que dialoga ao longo do poema.


ALDEÁNS (SEN SEGUNDAS)
...
Nós tamén berramos cando nos traga
a terra. Mais non atesouramos as nosas voces
en tinas ancestrais. Non inmolamos carneiros
no Muro, non reivindicamos reinos de po,
os nosos soños non cobizan as uvas do veciño
nin quebrantan a Lei.


A TINTA DO CORVO
...
Nas palabras, ti e máis eu confundímonos. Un libro
únenos. E idénticas cinzas son as que nos cobren:
entre tanta escuridade
só somos testemuñas vítimas,
poemas
desnaturalizados, en tanto a devastación culimna a súa festa.


O ENSINO DE HURIYA

II
...
O exilio creou as nosas linguas:
unha coloquial... para que a entendan as pombas e garden a memoria;
a outra literaria... para que eu explique ás tebras as tebras,
...

III
...
... Lémbraste
da fuxida ao Líbano, cando te esqueceches de min
e da bolsa co pan – pan de trigo?
Non berrei para non alertar as sentinelas. Mais o cheiro do orballo
devolveume aos teus brazos, pobre gacela
sen macho nin cría...

VI
...
… sae ao mundo coma un poldro
e se quen queiras ser a onde vaias. Carga
só co fardo do teu corazón... E volve
cando no país caiba o teu país, cando cambien as cousas...
Comentarios (2) - Categoría: libros - Publicado o 17-06-2007 13:53
# Ligazón permanente a este artigo
Atopeino!!!
De www.bvg.udc.esPor fin. Eu que odio as arañas e hoxe vai e unha atrévese a pasar por diante de min e, zas!, alí estaban os Poemas da labarada estremecida. Se xa o dixen eu, estes andeis máis ca unha biblioteca son unha selva. Así que estou feliz por este pequeno detalle de achar o libro extraviado. Tan feliz que vos deixo este poema:

O UNICO AMOR espiritual
é o da carne.
Por eso sempre nós
nos amamos co corpo,
co desexo ardendo:
tal a brasa potente,
inestinguible da cerna
dun carballo centeario.
O desexo, incendiándose,
agallopa por nós
furiosamente
como un poldro na grea.
Un corpo soitario
non ten senso:
é un pulo valeiro
pra ninguén,
un berro desesperado
sin resposta.
A nosa entrega total
foi un transpasarnos
de luz nova e crarísima,
un conFUNDIRNOS
pra facernos transparentes
e craros como o aire
deica ser tan soio
unidade co mundo,
pinga de orballo
na que espella,
fala e sorrí o universo.

Manuel María
Comentarios (1) - Categoría: libros - Publicado o 14-06-2007 21:29
# Ligazón permanente a este artigo
Sábado é un oasis
Foto de Marta Dacosta
O sábado é un oasis. Consigo quedar quieta, mesmo empregar a tarde en contar nubes. Hoxe corría o vento do sur e o ceo foi cambiando os seus trazos brancos sen descanso, só interrumpido polas ás escuras das gaivotas que ascendían buscando as correntes térmicas para deixarse levar, mentres o sol duraba contra o oeste.

Esta semana chegou á miña mesa un libro de Benedetti (Canciones del que no canta). Un libro para acougar, para rir, para sentirse tocada polo amor da súa dedicatoria a Luz, a compañeira. Hai moitos versos cos que quedarse, para hoxe, para o oasis, traio estes do poema "Mis autores":

son os autores que metín na miña vida
estes e moitos máis
uvas doutro viñedo / son o meu viño
e cando me desarmo e os atopo
brindo con eles en copa de letras.


Ou estes de "Lector":

non lle escribo a un lector
inmóbil coma un muro
senón a alguén
que me aproba ou refuga
un que fala a miña lingua
que coñece as feridas
e tamén un pouquiño da morte
un lector co que nunca falei
e aínda así recoñecémonos...
Comentarios (1) - Categoría: libros - Publicado o 10-06-2007 00:06
# Ligazón permanente a este artigo
Veleiqui no que teimo
Veleiquí no que teimo, no que cismo,
en darme como son; varil, enteiro,
algo salvaxe, rexo e verdadeiro
deica lindes de morte e parosismo.

Eu non quero ver, non, o propio abismo,
o meu ser tebregoso e silandeiro,
nin camiñar somentes un vieiro
que comeza e remata sempre o mismo.

Instálome no amor, ábrome á vida
como se acende prá luz o caravel
en viva labarada estremecida.

Tomade esta fogueira, esta ferida;
unha arraigada paixón sempre fiel.
¡E esta fonda esperencia compartida!

Deixo na xanela este soneto de Poemas da labarada estremecida, un dos libros de Manuel María de referencia para min. Estes días ando á súa procura, extravieino na selva dos libros que hai na nosa casa.
Comentarios (2) - Categoría: libros - Publicado o 29-05-2007 08:50
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Acuática