acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

Mulher de Porto Pim
Busto de Antero de Quental en Ponta Delgada. Album de Marta DacostaHai un par de semanas que rematei de ler a Mulher de Porto Pim de Tabucchi. Volvín co libro dos Açores, como lembranza da viaxe á illa de San Miguel. Desde entón tentei iniciar a súa lectura unha e outra vez, até o extremo de facelo atravesar o Atlántico de novo, mais non foi até marzo (ou abril?) que puiden introducilo na miña lista aleatoria de lecturas, esa que non consegue rebaixar a altura das torres que agardan nos andeis.

Gocei infinitamente da súa lectura. Foi como volver ao centro do Atlántico. Gustei particularmente do relato “Antero de Quental. Uma vida” e andei de novo as rúas de Ponta Delgada acompañando a anguria do escritor, vin de novo o lugar en que o seu corpo caeu ao chan definitivamente, maxistralmente relatado polo italiano.

Os relatos son diversos, cada un ten o seu sabor especial, mesmo o que dá nome ao libro, esa crónica da violencia contra unha muller, sabor agre que ao final deixa a arcada na boca do estómago.

O libro fala das illas e dos seus habitantes, sobre todo dos habitantes do mar, como esa “baleia que vê os homens”, o enorme cetáceo que desde o seu pequeno ollo observa os seres humanos, especialmente os homes, os seus cazadores, e di:

“Também eles andam em bandos mas não levam fêmeas e adivinha-se que elas estão algures, mas são sempre invisíveis.”

O libro foi publicado por primeira vez en 1983. Se por ventura viaxades aos Açores, facede a primeira parada nunha librería e deixádevos acompañar das palabras de Tabucchi durante o voso percurso. Para min queda a encomenda de repetir a viaxe, agora co libro na man.
Comentarios (3) - Categoría: libros - Publicado o 04-05-2008 11:51
# Ligazón permanente a este artigo
A ollada de A.R.C.
De http://php.terra.com/galeria/turismoHai xa varios días que rematei de ler Os ollos de K de Antón Riveiro Coello. E foi unha aventura. Comezando porque un día extraviei o libro en Roma, nun local do que saín correndo decepcionada e, cando estaba xa noutro lugar, tiven que desandar o meu camiño para recuperar o libro que me acompañou durante a viaxe. Non puiden evitar sentir que a historia saltaba fóra do texto, porque tamén o meu libro desaparecía nun bar. Mais eu recupereino. Menos mal.

Gocei intensamente da lectura desta aventura delirante, vin o branco das rúas de Praga na escuridade da noite e me impacientaba porque o protagonista non se decataba de que Sonia non era realmente unha policía.

Gocei da pesquisa, da confabuladora fantasía do escritor (canto o entendín)

“Esta realidade que borrou os límites da imaxinación e que fai parecer todo un frío delirio no que as preguntas suceden como unha carraca atronadora”

e dos seus medos, até sentirme identificada con varios dos treitos da novela...

"-... Non sei se rematarás por distinguir as fronteiras entre unha cousa e outra.
-Eu xa vivo nunha realidade literaria."


Na miña mente, alucinada tamén, o escritor descubríase como un vampiro disposto a chuchar a vida allea, a nutrirse das desgrazas e as traxedias para alimentar esas mans insaciábeis que queren contalo todo, todo o que fermentou tras da súa ollada, nese exilio voluntario da realidade.

“Si, vestir a pel dalguén diferente a un é o gran desafío de calquera escritor...”

Intensa e gozosa lectura que vos recomendo, lectura para reflexionar e para provocar... a ansia de escribir.

“... o instinto da soidade vénme da infancia, daquelas tardes tristes nas que quedaba guichando desde a fiestra o xogo alegre dos meus veciños ... sentín que a soidade non tiña por que ser tortuosa e deixei que o poder da novelas alimentase a miña vaidade...
Cando baixaba á rúa e alguén me vía cun libro na man, non me escondía e recibía reproches dos que non entendían que alguén puidese gastar a súa adolescencia entre as páxinas dos libros.”


Comentarios (8) - Categoría: libros - Publicado o 07-04-2008 21:39
# Ligazón permanente a este artigo
Vivir adrede
Vivir adrede é o último libro, polo de agora, publicado por Mario Benedetti, e outra vez un texto seu vai estar detrás dun poema, porque si, porque tamén acredito en que "A realidade é un mangado de poemas sobre os que ninguén reclama dereitos de autor. Debaixo de cada pedra, cada lousa, agáchase un poema.
...
Até nas guerras hai poesía, mais nunca na artillería dos vencedores senón na última mirada dos vencidos."

O libro ten moito diso, de última mirada, e hai nel moitas referencias á morte, a camiñar cara á morte:

Non vou irme e se me vou, será para estudar a nada.

O único horizonte que por fin se acada é o da morte, mais os que o atravesan nunca volve para contarnos que hai despois
.

E coma sempre a ironía:

Eu creo que cando nos crearon (Quen sería) ninguén mediu as tremendas consecuencias do invento.
Comentarios (5) - Categoría: libros - Publicado o 26-03-2008 22:09
# Ligazón permanente a este artigo
Palabras contadas
Lin estes días Palabras contadas, de Camilo Franco. Cando comecei lelo, despois de pousar durante uns meses na miña mesiña de noite, lembreime da presentación que Camilo fixo o 25 de xullo no Festigal, dicía el, moi en serio aínda que parecía broma, que o que quería era que mercáramos o libro. Pois eu non o merquei, a min mercáronmo (debe ser case o mesmo) e ademais lino.

Gustoume. Hai relatos (debería dicir microrelatos?) moi logrados: "O cristo de Kafka", "A dor"..., e algúns fermosamente poéticos, coma "Rúa Lepanto", "Fío de agulla" ou "14 de febreiro". Camilo Franco domina a distancia en que se move e préndenos aos seus textos. Porén non me gustaron tanto as personaxes femininas do libro, ou outros estereotipos, porque son preconceptos que moitas rexeitamos... É intencional? Non o sei, mais hanme dicir que leo desde a miña óptica feminista (sempre, non podo evitalo, é de nacemento, creo que lle pasa o mesmo a unha parte importante da poboación, tanto como á outra lle pasa o contrario).

Reitero, o libro gustoume. Moito. Para que vexades, comeza así:

"Historia universal

A especie está afeita á morte pero os individuos non."
Comentarios (4) - Categoría: libros - Publicado o 08-01-2008 22:04
# Ligazón permanente a este artigo
O derradeiro libro que leo este ano
O derradeiro libro que leo este ano é Fundaxes de Martín Veiga, premio Fiz Vergara Vilariño. Poesía que nos fala da memoria. Uns versos a xeito de sinopse do libro:

"Semella transcorrer a vida
entre a indiferencia
e o temor
neste tempo de reconstrución
en que agora me sorprendo a min mesmo
neste tempo alleo
á experiencia do recordo
un tempo fragmentario
en constante disolución
como a memoria
como uns ollos a brillar
nas tebras das estancias
un mundo escuro desfeito en cinzas
na quietude e mediatarde
das lagoas outonais."

E estes os versos dos que máis gustei:

"que acaso a poesía
sexa só unha forma de restituír
un tempo que resulta tan distante
un xeito de recuperar a vida
das ruínas do pasado
das brumas espesas
que envolven as olladas"
Comentarios (0) - Categoría: libros - Publicado o 31-12-2007 13:31
# Ligazón permanente a este artigo
Cazar instantes
Estou rematando de ler o libro El cazador de instantes de Rafael Argullol. É un libro que comeza co capítulo "En medio de la travesía" no que entendo que o autor quere facer unha exposición de motivos que o levan a presentarnos este libro, un compendio de pensamentos que transitan entre a súa forma de prosa e á súa vocación de poesía.

Do libro interesoume particularmente o que di da memoria:

"A memoria é un tribunal permanente aínda que arbitrario: premia gratuitamente e castiga con xenerosidade... constrúe o relato da nosa vida, que diverxe, cando non se opón, do relato oficial que tendemos a legalizar."

Como libro que é de pensamentos, a lectora poderá atopar nel algunhas frases que a engaiolen particularmente. Estas son as miñas:

"Quero descansar na túa compaña do peso que soporto por aparentar ser eu mesmo".

"Dominar a memoria, seleccionando e desbotando as lembranzas con total liberdade e impunidade, sería unha das formas de habitar o paraíso."
Comentarios (2) - Categoría: libros - Publicado o 24-12-2007 20:19
# Ligazón permanente a este artigo
A mala xente
De http://vinetasatlantico.blogspot.comPublicaba días atrás un xornal unha entrevista con Ronan Bennet titulándoa cunha frase do propio Bennet: “podes ser un bo escritor e ao tempo un escritor político”. O xornalista resume así as palabras deste guionista de cine que cuestiona a opinión dos que consideran que o compromiso dana a literatura. Para el “o escritor é tamén un cidadán, é parte da sociedade e ten o privilexio da voz pública, así que debe usala”.
Algo así debeu pensar o debuxante Étienne Davodeau cando tomou a decisión de escribir e debuxar Les mavaises gens e Un homme est mort, esta última en colaboración co seu irmán Kris Davodeau. Estas dúas obras teñen un compromiso tan marcado coa sociedade á que fan referencia, que mesmo poderían ser consideradas como documentais (unha delas se aproxima enormemente desta definicición), ao tempo que nos lembran o Carlos Giménez de España una, grande y libre ou Paracuellos.
Davodeau, os irmáns Davodeau, son fillos dunha parella de obreiros que militaron en movementos católicos comprometidos socialmente coa esquerda nos anos 60, no contexto dunha Francia en reconstrución que comeza a coñecer os primeiros índices de paro. Les mavaises gens sitúase no territorio de Les Mauges, facendo un pequeño xogo entre o topónimo e o título da obra en clara alusión ao que alí se tratará: les mau(vaises) ge(n)s, é dicir, unha etimoloxía popular pola que Les Mauges querería dicir: a mala xente, que vén ser, nin máis, nin menos, que os humildes traballadores do rural francés explotados por un capitalismo crecente.
Un homme est mort relata unha folga que se produciu en Brest entre marzo e abril de 1950 e que se saldou coa morte dun traballador durante a represión dunha manifestación. Os folguistas xa contactaran co documentalista René Vautier para que tomara imaxes das mobilizacións e realizase unha película para ser proxectada aos obreiros. Vautier chega despois da morte do obreiro Mazé e consegue realizar un pequeno documental que servirá como ferramenta de conscienciación, tan empregada que non quedará nada dela. Hoxe o único documento que queda daquela película é esta BD dos Davodeau.
Estas dúas obras descúbrennos un debuxante comprometido coa historia do seu pobo e decidido a deixar constancia dela de forma non historiográfica, desde a autobiografía e o retrato daquelas personaxes singulares. E como dicía antes, sen que a banda deseñada perda a súa esencia, a de narrar graficamente e amarrarnos ao relato, aos relatos, que merecen ser lidos e contemplados. Convídovos, eu estou apesarada de non ter estado no seu día na súa charla en Viñetas desde o Atlántico, este pasado mes de agosto.
Comentarios (2) - Categoría: libros - Publicado o 31-10-2007 18:45
# Ligazón permanente a este artigo
Os libros arden mal
de www.compostelacultura.org"... este non é un país que mereza os seus poetas"

Así comeza un dos capítulos de Os libros arden mal, novela que rematei de ler estes días, despois de dedicarlle varios meses, pois o meu ritmo de lectura xa non é o que era, de aí que os libros se vaian amoreando pola casa adiante, á espera de que a súa dona atope tempo de ler.

Gustoume o libro. Gustoume porque recuperei a ese Rivas realista e fantástico a un tempo, a ese poeta narrador do que gustara especialmente en En salvaxe compaña, para min a súa mellor novela até o de agora.

Creo que non lle sobra nada ao libro. E coido que atina na construción das personaxes, para min Chelo Vidal é unha das mellores, a pintora pintada polo narrador, a retratista de mulleres. Algo de pintor ten tamén Manuel Rivas na novela, pois deixa diante de nós un fresco construído a través do tempo e das personaxes, o retrato dun tempo difícil e escuro.

Con esta novela rematei a miña particular xeira pola escuridade humana. Entre marzo e abril lera O home sen nome, de Suso de Toro, e Suite francesa de Irene Nemirovski. Tres grosas instantáneas do século XX.

Todo isto reafírmame aínda máis no valor da literatura, na súa capacidade para conmovernos e movernos cara á verdade, esa que só as palabras son quen de transmitir, cando son sabiamente guiadas polo compromiso humano que as deseña.
Comentarios (5) - Categoría: libros - Publicado o 15-10-2007 21:05
# Ligazón permanente a este artigo
Leão velho
Foto de WikipediaRematei de ler onte O belo adormecido, un conxunto de seis relatos de Lídia Jorge. Deixoume un moi bo sabor de boca.

O libro foi publicado por Dom Quixote en 2004 e recolle relatos éditos e inéditos, de feito xa lera un deles, o que agora titula "Miss beijo", que en 1999 titulara "A flor do beijo" (relato cruel como a vida mesma) e que se publicou nunha antoloxía de narradoras portuguesas, catalás e españolas: Doze histórias de mulheres.

Gostei especialmente dos dous últimos relatos, "Leão velho" e "Para além das estradas". O primeiro deles fai un retrato de tres homes prototipicamente representantes dunha sociedade patriarcal e imperialista que consideran que teñen na súa man a dignidade doutros, neste caso dun animal que representa, para eles e no relato, o conxunto do reino animal. Mais o relato apréndenos moito da relación entre home e animal (nótese que non digo ser humano ou persoa), é unha lección moral sobre a dignidade e unha crítica á especie que se considera dominadora.

Lídia Jorge dános unha serie de relatos que representan escrupulosamente o xénero e non só. O relato final ("Para além das estradas") sitúanos nunha das liñas temáticas tradicionais no xénero, un tema que entronca directamente coa tradición oral, os contos de lobos, agora para falar de novo da dignidade e da bondade do ser humano.

Non deixedes de ler este libro se tedes oportunidade.

Déixovos este anaco do inicio do último relato:
"O silêncio de vez em quando pousava, aterrador, como se a natureza passasse bem sem nós, como se nos obervasse exactamente para passar sem nós, esperasse que a nossa agitação terminasse, uma espécie de lombo infinitamente paciente e expectante, aguardando pelo nosso sono."
Comentarios (1) - Categoría: libros - Publicado o 01-08-2007 11:52
# Ligazón permanente a este artigo
Poema deseñado
Copiado de http://www.deriva.org/articulosNon sei como traducir o español Poema en viñetas, tradución do italiano Poema a fumetti, do escritor Dino Buzzati. É unha obra diferente, unha novela en imaxes, aínda que propiamente non é unha novela, senón un extenso poema en que o escritor trata desde o seu presente o mito de Orfeo e Eurídice. É unha obra sorprendente, enigmática e escura, que, se cadra, perde moito da súa poeticidade na tradución. Xa o dixeron os propios italianos: tradutore, traditore, e se é na poesía moito máis. Por iso non leo tanta poesía como eu quixera, porque temo as traducións, temo perder a musicalidade do verso ao trasladar o seu contido á miña lingua... mais aínda así procuro ler case de todo.
Comentarios (3) - Categoría: libros - Publicado o 10-07-2007 17:28
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Acuática