acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

A materia do poema
foto de Marta Dacosta
Atopeime co libro A matéria do poema de Nuno Júdice na Festa do Livro en Horta. Primeiro chamoume o título e logo o poema “Ofelia e as ninfas” convenceume de traelo canda a min

“... é Ofelia que me
recebe, acordada, renascida e pura camélia”

Pois atopaba no autor esta Ofelia resucitada que eu reivindicara nos meus versos.

Algún mes despois botei man do libro, mais o exceso de encabalgamentos e de extensión nalgúns poemas, acabou por facermo esquecer sobre a mesa de noite. Até días atrás en que veu á man de novo, e entón si, un poema foi tirando do outro e o libro acabou de ser lido e conseguiu que a miña memoria quixese recordar varios dos seus versos:

“... o verso tornou-se um intervalo
entre dois ruídos, com o seu silêncio pontuado
pelo bater da tecla no papel...”

“”... Transformo o som no mosto
que destila o puro azeite da memória,
... para amassar numa farinha
de palavras os contos brancos da origem.”

“É assim com o poema: faço-o com as
palavras velhas, as que estão cheias de
bolor, as que foram atiradas para um canto
do dicionário. Algumas, não sei o que
querem dizer; outras, disseram tantas vezes
o mesmo que já perdi o sentido do que
dizem. Mas quando as colo, no verso,
o que ouço tem sempre outro sentido.”
Comentarios (0) - Categoría: libros - Publicado o 05-01-2009 13:27
# Ligazón permanente a este artigo
Placeres Castellanos
"Nais do mundo que ledes este humilde libro, non fiquedes de brazos cruzados agardando unha nova guerra... Os nosos fillos son o noso froito e ninguén ten dereito a arrebatárnolos baixo ningún pretexto."

Estas palabras de Placeres Castellanos, figuran no remate da biografía que sobre a exiliada realizou Elsa Quintas. Hoxe volven ter un intenso significado, volven ser un berro absolutamente necesario.

Días atrás remataba a biografía desta muller que tanto sufriu, afastada dos seus que ían sendo asasinados sucesivamente.

O 31 de decembro de 1939 Placeres ergueuse do seu leito para saudar o nacemento de 1940, Elsa recolle no seu libro estas palabras do diario de Placeres: "As estrelas, a coro, cantaban unha fúnebre marcha silenciosa, como despedida ao exqueisito ano vello, e íanse retirando alegres porque enterraban a un tolo furioso que tantas amarguras producira... O astro rei, con suave sadismo, rompía e desfacía a neve e esta emulaba a unha virxe masoquista, delirante e apaixoada"

O seu fillo máis novo publicou durante anos unha estremecedora esquela en memoria do seu pai, Victor Fraiz, a súa nai e tres dos seus irmáns, todos vítimas do fascismo.

Non podemos esquecer.
Comentarios (2) - Categoría: libros - Publicado o 30-12-2008 13:34
# Ligazón permanente a este artigo
na escuridade
foto de Marta DacostaCreo que as reseñas literarias nos medios de comunicación son de grande importancia. Cumpren a imprescindíbel función de empurrarnos cara aos libros, mesmo cando as críticas non son boas. Eu xa teño lido algún libro animada por unha mala crítica, comprobando despois que non coincidía en nada co que a reseña sinalaba.

Foi por unha reseña que entre na casa berrando "se alguén non sabe que regalarme pode probar con Un home na escuridade!". E funcionou. Foi o agasallo do meu aniversario. Desde entón comecei lelo, mais unha e outra cousa, foron ralentizando a lectura e non me permitiron gozar debidamente do relato (non me gusta nada demorar moito tempo na lectura dos libros).

Mais o libro gustoume, especialmente a primeira metade, cando realidade e fición se van entrecruzando, cando o home vence a noite a forza de deixarse caer no túnel da súa imaxinación, e tamén as historias que escoitaron en Europa, especialmente á da moza da fonte.

Por outro lado, interesoume especialmente desde o punto de vista metaliterario, por ese proceso de ir encadeando historias, sempre coa guerra como motivo ou escenario, sempre buscando un antídoto contra da dor, construíndo personaxes que nacen para soportar a construción do carácter de August Brill, no curto espazo dunha noite.
Comentarios (2) - Categoría: libros - Publicado o 30-11-2008 19:19
# Ligazón permanente a este artigo
Por que matei a Pierre?
Cando vin as súas páxinas expostas na Coruña xa me dei conta de que estaba ante unha obra que debía ler.
O título reclamaba a miña atención, e xa percibía como o debuxo se integraba completamente no texto.

Por que matei a Pierre é unha obra mestra. Trátase dunha novela gráfica escrita por Olivier Ka e debuxada por Alfred e forma parte xa das miñas lecturas predilectas.

Unha historia tremenda perfectamente narrada, sen estridencias, sen crueldade, cunha emoción inmensa, que nos deixa entrar na mente dun neno, que logo será adulto, para comprender o silencio e o medo, para unirnos á súa voz cando asume que a súa historia ten que ser contada.

Magnífico relato e magnífica a ilustración, cunha estrutura mesmo poética. Debo dicir que nunca lin unha banda deseñada en que a imaxe fose tan unha co texto como neste caso? Non podo aseguralo, mais Alfred interpretou perfectamente a historia, fíxoa propia e converteuna tamén en elemento narrativo.

Evidentemente considero que é un texto perfecto, recomendo a súa lectura, e unha cousa máis, a súa tradución ao galego. Eu daríallo como lectura recomendada aos meus alumnos e alumnas.

É unha historia cunha profunda carga antirrelixiosa
É a historia real dun menor que sofre abusos sexuais.
Comentarios (9) - Categoría: libros - Publicado o 06-10-2008 15:17
# Ligazón permanente a este artigo
Debaixo de Dziga Vertov hai unha buxaina

Debaixo de Dziga Vertov hai unha buxaina

Valentina Carro Padín
Comentarios (0) - Categoría: libros - Publicado o 01-10-2008 18:43
# Ligazón permanente a este artigo
Migracións, Rafa Villar
arquivo Marta DacostaHai libros dos que non lembro nin o seu contido. Porén, outros deixan a pegada da súa emoción e até podo lembrar o momento exacto en que os lin. Lembro ben as tardes no sofá granate lendo Cantares Gallegos ou Cousas (repasando unha e outra vez a tristura de Dona Micaela), lembro a paz despois de ler unha antoloxía de Alfonsina Storni, ou a luz que se filtraba naquela tarde de verán cando todas as horas foron para ler Veinte poemas de amor y una canción desesperada, antes de iniciar a singradura de Confieso que he vivido.

Un deses libros que lembro especialmente é Días de Sherezade, de Rafa Villar. Lembro aquela mañá de outono en que recollín os libros no apartado de correos e tiven que comezar ler Días... mentres camiñaba lentamente cara ao meu destino. Lembro perfectamente esa sensación entr paz e felicidade coa que iniciei a mañá, satisfeita de me ter inmerso naquel libro.

Sucede cos libros de Rafa Villar, tamén con Ícaro, non se pousan, unha vez abertos absórvenme, até o punto de ler e reler os poemas mentres o libro non se fecha. Así con Migracións, premio de poesía Cidade de Ourense. Reencontreime cos versos de Rafa Villar, con esa exactitude conceptual resolta nunha limpa perfección formal. Poesía concetrada, directa á reflexión e á emoción:

a nosa é unha terra náufraga
a nosa unha lingua illa
nós apenas mar aberto


Alégrome de ter este libro entre as mans, e alégrome de que Rafa teña recibido este premio, do que se farán o acto público de entrega o vindeiro sábado 27. Parabéns Rafa.

o que acontece
é que case sempre escribimos
esgazando a soidade que vive cómplice
entre os dedos exiliados

e cada poema
desprende esa razón desesperada


(foto: Porto, 1999, con Rafa Villar, Yolanda Castaño e Teresa Seara)
Comentarios (0) - Categoría: libros - Publicado o 21-09-2008 09:59
# Ligazón permanente a este artigo
Ondjaki
Foto de Daniel Mordzinski na páxina do autorEstou rematando de ler Os da minha rua, de Ondjaki, e comprobo de novo por que me gustara tanto o primeiro libro que lin deste angolano (Bom dia camaradas).

Neste caso Ondjaki fala da súa infancia, e faino como o neno que foi. É un libro marabilloso, que nos fai rir e que nos emociona. Un deses libros en que podemos delimitar perfectamente o escenario en que sucede, a Angola poscolonial: os traballadores soviéticos que levantan un mausoleo, os camaradas profesores cubanos que un día tiveron que partir, a avoa que alimenta a imaxinación infantil "contando, inventando, alterando as estórias".

Quere a casualidade que ande estes días cun cd de João Afonso no coche, e mentres conduzo, volvo imaxinar os relatos de Ondjaki, escoitando Um homem novo veio da mata.

Deixo aqui este pequeno fragmento, para non o esquecer: "... o futuro não era uma coisa invisível que gostava de ficar muito à frente de nós mas antes -ela dizia...-, antes um lugar aberto, uma varanda, talvez uma canoa onde é precisso enchermos cada pedaço de espaço com o riso do presente e todas, todas as aprendizagens do passado..."
Comentarios (0) - Categoría: libros - Publicado o 05-09-2008 16:35
# Ligazón permanente a este artigo
Mar morto
Arquivo Marta DacostaAndei por eses mundos e como noutra viaxe anterior levei comigo a Jorge Amado, desta volta o seu Mar morto un libro finalizado no ano 1936, calquera o diría.

Gocei da lectura, de feito lino de dúas tiradas, mentres avanzaba quilómetros e quilómetros, e non contarei grande cousa, porque este libro hai que lelo... hai que lelo.

É a historia dun mariñeiro de saveiro, Guma, cun final nada agardado e que vén suxerido na ansia de dúas personaxes, a mestra e o médico, que agardan un milagre, mais un milagre social, que transforme a vida miserábel das mulleres e dos homes do cais, e é un pracer ler como ese milagre se vai perfilando, especialmente ao final do libro...

É outra historia de Baía, outra historia das clases socias máis desestruturadas, mais a esperanza está nel. Os seus paisanos, como outras veces, converteron a novela en telenovela e, eu que non gosto nada delas, si tería curiosidade por ver esta.

"Do mar vem toda a alegria e toda a tristeza porque o mar é mistério que nem os marinheiros máis velhos entendem".
Comentarios (0) - Categoría: libros - Publicado o 14-08-2008 14:03
# Ligazón permanente a este artigo
Parásitos do paraíso
foto da wikipediaHai días xa que rematei de ler o libro Parásitos do paraíso de Leonard Cohen.

Andaba eu pola librería e dei con el (se cadra os libros non se buscan, porque son eles os que nos atopan desde os andeis e as mesas)e non puiden resistir o impulso de traelo comigo (ese suxerente título!), e comeceino ler de inmediato. O libro está publicado en Visor, nunha tradución de Antonio Resines. Está composto por poemas escritos entre 1965 e 1966, poemas escritos cando eu nacía, e iso abráiame, porque os textos parecen completamente actuais... versos polos que non pasou o tempo.

Gustoume, mais non me entusiasmou, se cadra pola miña habitual reacción negativa ante os textos poéticos traducidos, se cadra polo meu descoñecemento do autor, da obra e do contexto, que non me permitiu gozar do libro na súa completa dimensión. Mais relía os poemas e mesmo, eu que só teño uns rudimentos de inglés, lía a versión orixinal despois de ler a tradución, para sentir a sonoridade do verso, ou para cuestionar (quen son eu) a tradución dalgunha palabriña.

Neste libro está o poema, ou a canción, Suzanne e palabras coma estas:

"Que é un luxo iso de deixarse cousas non tinteiro, un luxo do que moi poucos poden gozar"

"... berrarlle aos deuses para demostrar a irrealidade dos deuses..."

Se cadra un día, un andel achegarame outro dos seus libros e volverei impregnarme de melancolía.
Comentarios (0) - Categoría: libros - Publicado o 14-06-2008 11:08
# Ligazón permanente a este artigo
Premio para a novela A cabeza de Medusa.
Foto GalipediaOnte foi, sen dúbida, un sábado literario: en Melide, en Boborás, outra vez en Melide ou en San Simón.

Á mañá acompañamos a Vázque Pintor durante a fermosísima homenaxe que recibiu. Á tarde escoitamos con emoción o fallo dos Xerais, especialmente do Fundación Caixa Galicia de Literatura xuvenil: a novela A cabeza de Medusa de Marilar Aleixandre.

Quero dicirvos que debedes ler a novela en canto estea nos andeis das librerías. É absolutamente recomendábel.

Eu tiven o privilexio, sen ser membro do xurado, de ler esta novela e direivos que a lin practiamente en dous días porque, desde que a comecei, non puiden separarme dela até rematala. Malirar Aleixandre acaba de facernos un inmenso agasallo, dános unha novela que cumpría, unha novela sobre a violencia sexual contra as mulleres.

Porque si, penso que faltaba unha novela coma esta, e penso que é enormemente difícil tratar o tema e Marilar faino con mestría e con magnífico resultado, centrándose precisamente no máis importante: na violación social que se produce despois da agresión física, algo, se cabe, aínda máis doroso.

Insisto, hai que ler a novela. E é un acerto que saia na colección xuvenil, pois entre todos os públicos que a deben ler, está en primeiro lugar os que comparten idade cos protagonistas: os e as adolescentes, coma os que integraron o xurado que unanimemente decidiu esta obra como gañadora, e que logo lle manifestaron á autora canto lles gustara a súa novela.

A Marilar os meus parabéns desde aquí, outra vez(onte xa tiven a oportunidade de celebrar con ela o premio). E a vós, lede a novela.

Adiántovos a súa primeira frase, un inicio xenial que nos sitúa no centro do conflito:
"O venres en que ía ser violada amenceu bochornoso..."
Comentarios (0) - Categoría: libros - Publicado o 08-06-2008 12:30
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Acuática