acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

as marcas deixadas
Foto publicada en www.galizacig.comEstou a rematar de ler Pequenos encontros, as marcas deixadas, de Farruco Sesto, un libro que é a compilación de toda a obra poética de Sesto escrita en galego, en edición de Yolanda Castaño, que realiza tamén a introdución ao libro.

Desde aquí, quero agradecerlle a Yolanda o traballo realizado, porque grazas a el, persoas coma min temos acceso a estes versos que, doutro xeito ignoraríamos para sempre. Ademais é un traballo que, como sempre, Yolanda realiza con coidado e agarimo.

Así que puiden ler os poems máis combativos de entón e os máis initmistas de hoxe, gozando particularmente dalgúns poemas, como este que deixo aquí (do libro Achegamento aos trebellos, 1970, practicamente desaparecido, tamén os seus orixinais).

A Tesoira

Hai qeu achar,
que andan perdidas,
as tesoiras da noite.

Para o alento
das artesas.
Para as mans e o lume dos amantes.

Para as paisaxes
ateigadas
de inxustizas ou de silencios.

Para as paisaxes
que puideran
ir sementando a rebeldía.

Para ti e mais eu
polos camiños
da xentiña e os seus entroidos.

Para o noso pobo
cen vegadas
e ese porvir que nunca chega.

Hai que achar
pase o que pase
as tesoiras de cortar a noite.


Finalmente, sinalar o interese da traxectoria vital do escritor. Un home guiado polo seu compromiso.
Comentarios (0) - Categoría: libros - Publicado o 16-03-2011 17:41
# Ligazón permanente a este artigo
Cobiza da gloria
... bágoas, queixas,
traizóns e calumnias, todo sobre a miña cabeza
descargouse de súpeto, quen son e onde, aquí
como errante acadado polo raio no deserto,
e todo se escureceu ante min. E hoxe
consumido por un desexo inédito,
cobicei a gloria para que o nome meu
o teu oído acade ...

Alexandre Pushkin, "Cobiza da gloria", O habitante do outono
Comentarios (0) - Categoría: libros - Publicado o 18-02-2011 17:52
# Ligazón permanente a este artigo
Obediencia de Antón Lopo
Gustoume Obediencia. Gocei da súa lectura e pasei ratos divertidos, ao tempo que conectei de novo coa reflexión crítica que tantas obras de ciencia fición que se asoman ao futuro teñen feito do que está por vir: o control da humanidade.

Se tivese que usar dous cualificativos para resumir o que me pareceu esta novela diría: divertida e retorcida. E se retorcida acáelle ben para definir que nada é o que parece e que as peores previsións sobre a capacidade de conspiración do sistema poden cumprirse, divertida quizais soamente faga referencia á miña recepción particular. Mais como non divertirse, ou regoderase, lendo cousas como:

“... vense os tellados ondulados do Gaiás. A construción do complexo, que hipotecara o país antes da Independencia, cambiara sucesivamente de funcións: de espazo cultural a museo e de museo a parque de atraccións, de parque de atraccións a sede do goberno da República. Nunca souberon moi ben que facer co oneroso proxecto, custosísimo de manter.”

“O castelán perdérase como lingua de uso no Estado había un século. Nos derradeiros anos da monarquía, o nacionalismo centralista tratara de frear os idioma cooficiais cunha lexislación restritiva que introducía o inglés de lingua vehicular no ensino. O efecto foi o contrario do que se buscaba: a comodidade do novo idioma e o peso engaiolante da cultura anglosaxoa gañaron terreo rapidamente e acortellaron o castelán en primitivas aldeas da montaña cántabra.”

Ante fragmentos coma este último sobre o noso idioma o que desexo é que Antón Lopo, como Verne, Huxley ou Orwell, sexa ese visionario que se adianta ao seu tempo.

Por favor!! Con esa República galega que ten como símbolos a “serea e o fouciño”.

Mais non no que se refere a outros feitos narrados, que non contarei, porque tedes que ler a novela.
Comentarios (0) - Categoría: libros - Publicado o 18-02-2011 17:24
# Ligazón permanente a este artigo
... desterrado
descontento de min mesmo, da vida e do mundo,
...

Alexander Pushkin, O habitante do outono.
Comentarios (0) - Categoría: libros - Publicado o 11-02-2011 17:45
# Ligazón permanente a este artigo
Os papeis do vagabundo
foto da AELGOutro dos libros que chegaba nesa remesa de Espiral Maior era Os papeis do vagabundo de Rivadulla Corcón. Foi outro dos que me gustou, especialmente polo seu pretexto. O libro arrinca cun fermoso texto en prosa, empregando o recurso do manuscrito achado, aquí convertido no legado dun feixe de poemas nunha caixa de lata, herdanza da muller dun desaparecido tras a guerra.

Os poemas eran a moeda coa que un vagabundo pagaba os cafés que ela lle servía no bar en que traballaba.

Ante este inicio prendín rapidamente na lectura dos poemas, poemas de amor dun vagabundo ou náufrago que constrúe unha balsa non para fuxir da illa, senón para penetrar na soidade do mar e sandar as súas feridas de vencido.

O poema “É chicoria” sérvenos para ilustrar o libro:

É chicoria

Non é café, é chicoria
pero todos chamámoslle café.
É vida isto ao que chamamos así?

O que bebemos
aínda que lle chamemos café
sabemos que é chicoria.

Pero non sabemos
que é isto que vivimos
que non é vida.
Comentarios (2) - Categoría: libros - Publicado o 15-12-2010 18:25
# Ligazón permanente a este artigo
Neve
foto da AELGEntre a última remesa de libros de Espiral Maior, chegou Neve, o último poemario de Lucía Novas, merecedor do XIII Premio de poesía Johan Carballeira.

Ao principio reparei na delicadeza dos poemas, que ían construíndo a imaxe dun xardín nevado, o anuncio do inverno
As flores das maceiras a caer no estanque
A brancura
do vento

e reparei no aspecto formal duns poemas en que as enumeracións e os encabalgamentos abruptos nos situaban na rapidez con que o tempo pasa e nos impide gozar de cada momento, o tópico do tempus fugit expresado polo contraste entre unha linguaxe requintada de campos semánticos da exuberancia vexetal, da beleza dos xardíns, e este rápido avanzar dos versos. Considerei que estabamos ante unha poesía de inspiración oriental, que entroncaba coa liña culturalista dos 80
candeas luminosas, das maceiras niponas

A neve, pasado o inverno, comezou derreter e apareceu a auga, semente de vida
Renacen as rosas nos cantís
...
A auga silenciosa.
As canles.
As flores branquísimas
voan
levadas polo vento


E entón apareceu o cazador
o arco
tensado
(a garza alza as súas ás sobre as árbores
Escuras –o tempo que foxe):


A contraposición entre o ser, humano?, que destrúe o tempo co seu arco, coa súa ansia de ferir e as garzas, os corzos, o grou
Esgazou o corazón da neve
O sangue
salferiu a brancura.

E conectándonos agora co universo simbólico da nosa poesía medieval, volvemos atoparnos cun tempo que foxe inexorabelmente e destrúe a propia vida. O branco e a cor do sangue son as cores que desde Neve nos falan deste paso do tempo.

Esta foi a miña chave de lectura e gustei moito do libro. Moito. Con seguridade hai outras mensaxes no texto, sempre a poesía pode ser plurisignificativa e este libro de Lucía Novas éo. Gocei da viaxe a través do paso do tempo que a autora nos propón e digo que hai unha simbiose lúcida entre a forma e o contido: o conxunto do libro é a mensaxe.

Lédeo.
Comentarios (2) - Categoría: libros - Publicado o 10-12-2010 09:34
# Ligazón permanente a este artigo
Presentación de Pel con Pel en Moaña
Foto de Ledicia Costas
O pasado sábado 20, estiven presentando Pel con Pel en Moaña. Estaban tamén Ledicia Costas e Eduardo Estévez, ademais de Alberte Momán, Alba e unha das nais asistentes que tamén puxeron as súas voces a outros tres poemas do libro.

O acto organizouno Chuchamel coa colaboración da editorial e do Concello de Moaña, na concelleira Liberdade Cruz. Así que se ides ao concello poderedes ver na súa entrada e nas escaleiras que soben ao salón de plenos, a exposición que inclúe fotos e poemas.

De feito fixemos a presentación no salón de plenos. Estivo ben que por un día os berros que alí se oíran foran os dos cativiños e cativiñas.

Para min houbo un sorpresa persoal, que foi coñecer a unha "sobriña", filla dunha curmá que veu saudarme.

Grazas a Ledicia por recompilar o material gráfico e compartilo.
Comentarios (0) - Categoría: libros - Publicado o 24-11-2010 14:45
# Ligazón permanente a este artigo
O coitelo en novembro de Marilar Aleixandre
Arquivo Marta Dacosta
O ano pasado, Marilar Aleixandre agasallounos, no día en que a AELG lle ofrecía a homenaxe á autora na súa terra, co libro: O coitelo en novembro.

Remataba de lelo estes días. Coa mesma entrega e co mesmo pracer que leo sempre a Marilar Aleixandre, gozando das redes que tece para nós, engaiolándonos coas súas historias.

O Coitelo en novembro é un conxunto de relatos, moitos deles xa publicados ao longo do tempo, mais que agora cobran un novo sentido ao seren enfiados nun novo marco argumental, elemento de reflexión necesario para as escritoras e que ten ocupado horas e horas das nosas conversas, dándolle forma colectivamente, para que logo cada unha de nós rescate do pozo do pasado figuras como a de Jeanne d’Arc, sen saber, ás veces, que todas halamos un pouquiño, e ao final a materia dos nosos desvelos acada a superficie iluminada por varios focos a un tempo. E así, sorprendiámonos ao comprobar que as dúas ao mesmo tempo andabamos ao redor da moza queimada en Rouen.

Onte, no xantar do Galeusca, falamos de moitas cousas, entre elas de O coitelo en novembro, e Mercedes Queixas sinalou que cómpre ler a obra de vagar, especialmente nosoutras, e concordo.

Aleksandra Mairal, Mila Dreixal, Xerezada... mulleres a salvar palabras e tecer historias, cosendo rede contra rede, para tirarnos do pozo.
Comentarios (1) - Categoría: libros - Publicado o 04-11-2010 08:22
# Ligazón permanente a este artigo
illados?
O mes pasado lía Porca Terra de John Berger. Gostei especialmente dos primeiros capítulos, sobre todo “A gran brancura” e “O vento tamén ouvea”. Mais a parte máis extensa do libro son os capítulos dedicados a Lucie Cabrol, que foron os que menos me interesaron.

O certo é que mentres lía aqueles primeiros capítulos, pensei que no futuro farei algunha actividade co meu alumnado e este libro, mais que nada por sorprendelos dicíndolle que non len un relato sobre unha aldea galega, senón sobre os labregos da Alta Savoia, nos Alpes franceses, a varios miles de quilómetros de distancia, nun intento de lles trasladar que ese mundo que ás veces é identificado como residual e atrasado non o é, que é simplemente a sociedade labrega, existente en moitos outros pobos do mundo.

Lembreino hoxe porque lin unha reportaxe publicada en El País, como algunhas outras que estes días vexo nalgúns medios, imaxes e información de hai corenta anos que nos meten nesa burbulla de analfabetismo e atraso coa que ás veces nos pretenden identificar.

Di o artigo que, no 68, nos Ancares, os nenos de sete anos ían vivir ás brañas eles sós durante tres meses, mentres pastaban as vacas. Xustamente iso relátase en Porca Terra, aínda que neste caso eran as mozas as que subían aos pasteiros de verán, permitindo encontros clandestinos cos mozos da parroquia.

Nin sequera tiven que documentarme, a propia literatura dáme unha larga visión do mundo que me permite desterrar prexuízos absurdos.

A incomunicación, a falta de servizos e o descoñecemento doutras realidades xeográficas aínda é o pan de cada día en moitos lugares do mundo, ou de Galiza.
Comentarios (0) - Categoría: libros - Publicado o 12-10-2010 17:48
# Ligazón permanente a este artigo
Cuspirei sobre as vosas tumbas
Estas noites de calor leo a Boris Vian, Cuspirei sobre as vosas tumbas. Tirei del despois de meses de agardar cuberto de po. Así sen máis. E ao pouco de o comezar ler sentíame, aínda máis, na calor da noite, a noite de Mississipi.

É crúa, segue sendo crúa, a violencia descarnada narrada en primeira persoa non nos pode deixar indiferentes. Para algúns aínda será reprobábel, tanto como o foi naquel final da década dos 40 do século pasado… No concurso de hipócritas a Boris Vian tocoulle ser a cabeza de turco que había que cortar por atreverse a dicir determinadas cousas, dese xeito tan violentamente directo. Hèlas!

A novela é áxil. Les sen te decatar, impactada e concentrada na trama, esteas onde esteas, sen poder deixar o libro até chegar ao terrible final. Eu leo a tradución para o galego de David Gippini, editada pola Factoría K.
Busquei información sobre a novela, e sobre o autor. Descubro que: “Pouco despois da súa aparición foi considerada como pornográfica e inmoral, o libro foi prohibido en 1949 e o seu autor condenado por ultraxe aos bos costumes… Existe unha versión edulcorada”. Iso non pode ser, unha versión edulcorada? Como se pode facer unha versión edulcorada dunha novela coma esta? Entón xa non ten nada que ver. Xa non será a novela que o autor escribiu, non dará conta da hipócrita, aborrecida, alcolizada e enfermiza sociedade americana que retrata. Non dará conta da vinganza en toda a súa medida.



Tamén esta canción, "O desertor", tróuxolle algún problema, pois era un convite a non facer o servizo militar, xusto cando Francia andaba ocupando Alxeria, entre outras manobras.

Vian morreu con 39 anos, na sala dun cine, mentres vía de incógnito a película “J'irai cracher sur vos tombes”, filme inspirado na súa novela ao que renunciara, despois de non se entender cos responsábeis.

Pecho Cuspirei sobre as vosas tumbas e abro Escritos pornográficos, desta volta publicado en español por Rey Lear e traducido por Sofía Tros de Ilarduya. Sigo lendo a Boris Vian.
Comentarios (1) - Categoría: libros - Publicado o 30-07-2010 17:34
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Acuática