acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

A sombra que nunca se domina
A sombra que nunca se domina

cando esperto á mañá
ou cando agardo ao sono
xa lendo, xa en silencio
no medio do balbordo
o medo impón a sombra
que tan longa se estende
sen que o sol me permita
achar a súa medida
deseñar o artificio
que poida superala

como a vella da praza
cos pratos da balanza
poño e retiro pesas
sen que o fiel se deteña

así que sen sosego
bato na anca erguida
para chegar á luz

só a egua desbocada
que habita no faiado
pode saltar a sombra
que nunca se domina


Este poema inédito foi un dos tres que enviei a Miguel Losada para seren incluídos no 2º número da revista Áurea do Ateneo de Madrid, que se presentou o pasado 19 de decembro.

Actualización en 2012:

Finalmente estaba errada, non foi este un dos poemas publicados na revista Áurea.
Comentarios (1) - Categoría: foto-poemas - Publicado o 12-01-2012 21:23
# Ligazón permanente a este artigo
preciso




preciso


unha boa copa de silencio


moitas racións de sono


e unha longa sobremesa de contemplación
Comentarios (7) - Categoría: foto-poemas - Publicado o 10-06-2011 20:34
# Ligazón permanente a este artigo
vento
Imaxe da wikipedia
o vento aínda pode
deseñar de novo
as dunas milenarias

nada é permanente
a inmutabilidade é un invento
da indiferencia

quietude
que fai do noso sangue area
e deixa que a chuvia entale
o estreito paso do reloxo

garabullo a garabullo
alimentemos a fogueira
para que o vento alente
para que o vento prenda
e levante cada gran de area necesario
para o mañá que asexa


Este poema inspírase noutro escrito un día de sol no inmenso areal de Laxe, no reverso da factura da compra (non tiña outro papel e oeste era suficientemente longo). Era o doce de outubro de 2001. Os poemas non se parecen en nada, aínda que nacen da mesma preocupación.
Comentarios (2) - Categoría: foto-poemas - Publicado o 20-05-2011 18:40
# Ligazón permanente a este artigo
nin no lugar máis apartado

nin no lugar máis apartado
son quen de allearme
desta perversidade


Tanto esforzo en apartarse da súa viscosidade.
Tantas horas empregadas en pasar desapercibida,
silenciosa,
imperceptíbel,
para acabar caendo na súa rede
pegada ás súas babas de veleno,
sentindo como constrúe o ataúde final,
a casa derradeira,
o lugar definitivo en que serás devorada,
zugada,
anulada,
para toda a eternidade destruída.

Cando se achegue fría
o abismo será inmenso e a man con que me salvas
a derradeira luz para o meu corpo,
quen poderá deter
ese instante definitivo.
Comentarios (0) - Categoría: foto-poemas - Publicado o 02-02-2011 22:13
# Ligazón permanente a este artigo
"treboadas de ósos perdidos"
teño fame
de primavera

de calor contra os ósos
de sol que abra o ceo e o derrame azul

do varredor da Madrugada dos Trapeiros
que me responda ao fin da noite
“mais o que falta en rigor
é varrer o criminal”

varrer o criminal

coas palabras de Susana Chávez
o seu mar de treboadas
de ósos perdidos


varrer o criminal
con todas as palabras sepultadas para sempre
nas gorxas rotas de todas as mulleres

resucitar a súa rabia
contra a fogueira da indiferencia
e o pesado silencio que nos segue oprimindo
lousa que nos rouba a luz

a primavera

"treboadas de ósos perdidos"
Comentarios (0) - Categoría: foto-poemas - Publicado o 14-01-2011 17:48
# Ligazón permanente a este artigo
Remata o ano de Novoneyra
foto da AELG(Uxío Novoneyra)

I
Chovía mansamente en todos os camiños
eidos do Caurel, rúas de Compostela,
chovía cunha anguria indescifrable,
orando a letanía dos adeuses.
Quen sempre nos acompaña citouno a aquela hora,
a que fora augurada en incerteza
e levouno en silencio.

II
Dicir: "morreu" é moito,
é unha conversa enteira,
un día enteiro de palabras cruzadas.

Non hai máis que dicir,
tan só gardar silencio

silencio

silencio

enchernos dos seus versos



Hai moito tempo escribín este poema, a miña memoria di que pouco despois do pasamento do poeta. A imaxe é a pedra chantada no Caurel o día da homenaxe póstuma ao escritor na súa terra.
Comentarios (0) - Categoría: foto-poemas - Publicado o 27-12-2010 13:12
# Ligazón permanente a este artigo
dubido
Arquivo Marta Dacostadubido
profundamente

abandonar

seguir

coller a auga coas mans
para abrir os dedos
mentres a sede paraliza a lingua?

mergullar a cabeza
cando non hai ondaxe
como un peixe cego?

estirar o corpo todo
desde unha beira a outra
e intentar parar este río?

dubido
profundamente

seguir

abandonar

pousar a man no xeo
e retirar os dedos
antes de que se peguen á superficie xélida

deixar a man un pouco máis
notar a queimadura
e seguir coa man pegada mentres a dor se crava baixo a carne

seguir abandonar
estar

aquí

parada sobre o xeo

e non saber se crebar o seu cristal opaco
na procura do río que o sustenta


(un/setembro/dousmildez)
Comentarios (5) - Categoría: foto-poemas - Publicado o 22-10-2010 17:52
# Ligazón permanente a este artigo
ao outro lado do mundo
espertas mañá cun rastro de sangue
e un golpe que te esgaza

ao outro lado do mundo
o martelo volve bater nas feridas
de sempre
sempre contra os mesmos

(o poema de hoxe, un de outubro de dous mil dez)

Comentarios (2) - Categoría: foto-poemas - Publicado o 01-10-2010 18:37
# Ligazón permanente a este artigo
se Ulises non volve
se Ulises non volve
se non retorna máis á illa do destino
se o mar o vence
se destrúe para sempre as súas forzas
se consegue eludir a súa astucia

ficaremos aquí
orfos da razón que precisamos
da palabra última que explique

por que permanecer
por que non sucumbir
por que seguir
ese camiño
en que o podemos perder todo
se o mar nos vence
se destrúe as nosas fozas para sempre

(abril 2000)

Sigo remexendo na gabeta dos esquecidos
Comentarios (2) - Categoría: foto-poemas - Publicado o 24-09-2010 15:10
# Ligazón permanente a este artigo
muros defensivos
A miña nai diría que ando nunha roda viva, expresión que sempre me chamou moito a atención. E si, xusto me acaban de encargar dous pequenos proxectos que teñen que estar feitos antes de rematar o mes (en quince días!!!) e onte mesmo entreguei un libro ao editor.

Así que non son quen de facer nada. Só pensar no que teño que escribir. E agardar.

E lembrei este poema, apartado entre os textos desbotados:


Esquecín
que eu tamén podía facer na palabra o meu castelo

refuxieime
en terras alleas
extasiada e distante,
enfeitizada

laverca ou lavandeira
para estrañar o tacto deste corpo,

hoxe volvo ao desexo e ao pracer
de levantar eu mesma
os muros defensivos
Comentarios (2) - Categoría: foto-poemas - Publicado o 11-09-2010 19:52
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Acuática