acuática



Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CONTIDOS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 outras xanelas

Lenda da rosa mosqueta
Foto de wikipediaHoxe fun comprar unha crema de mans para agasallar o día de Reis. No andel atopei unha marca que ofrecía unha crema feita de aceite de rosa mosqueta e sen mirar máis collina.

Non é a primeira vez que compro un produto feito con aceite de rosa mosqueta, mais desta volta, mentres agardaba outra cola máis, pensaba no significado simbólico da flor, que onte aprendía na novela de Toni Morrison que estou a ler estes días: Beloved.

É unha lenda moi fermosa, por iso vou copiar aquí a anotación que a tradutora fai a pé de páxina para explicar o texto: “um acampamento de índios cherokee em nome dos quais uma rosa fora baptizada.”. Maria João Freire de Andrade, autora da tradución portuguesa publicada por Dom Quixote di:

Rosa laevigata, rosa mosqueta. Segundo o folclore norte-americano, quando em 1831 se iniciou o Trilho de Lágrimas (nome dado ao movimento e relocação dos nativos norte-americanos das súas terras natais para território índio, actual Oklahoma) as mães da tribo chorarvam tanto que eram incapazes de ajudar os filhos a sobreviver à viagem. Os anciões pediram que lhes fosse dado um sinal para as encorajar. No dia seguinte, uma rosa cresceu no local em que cada uma das lágrimas das mães caía. A rosa é branca pelas suas lágrimas, o centro dourado representa o o ouro tirado de terras cherokee, e cada uma das sete folhas em cada caule representa uma das sete tribos cherokee . Ainda hoje, a rosa cherokee brava cresce ao longo de todo o percurso do Trilho de Lágrimas, partindo dos diversos Estados de onde os cherokee foram removidos e termina na Oklahoma oriental.”

Fermosa explicación para a introdución en territorio americano desta especie asiática ou eruropea (a súa orixe e nome científico varía segundo a bibliografía que se consulte, mais hoxe non nos preocupa a exactitude botánica).
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 03-01-2011 13:54
# Ligazón permanente a este artigo
dousmilonce
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-12-2010 18:04
# Ligazón permanente a este artigo
Lembrando a Castelao
A Banda Municipal de Compostela, dirixida por X. Carlos Seráns, realizou un concerto o pasado 12 de decembro en que interpretou unha peza de David Fiuza Souto: Retrincos. O mesmo título que Castelao puxo ás súas narracións porque é unha composición inspirada naqueles cinco relatos.

Pois ben, para este concerto, a Banda de Compostela procurou a colaboración da AELG propoñendo un acto en que a composición estivo intercalada coa lectura dos cinco retrincos nas voces de Cesáreo Sánchez, Marilar Aleixandre, Teresa Moure, Carlos Negro e eu mesma.

Foi un acto ben fermoso, os relatos e a música que inspiraron, e que tivo por título Lembrando a Castelao.

Son as preocupacións de músicos como Seráns, empeñado en renovar o repertorio das bandas e das corais, levando aos pentagramas poemas de noso. No ano 2007, escoitei nerviosa como a soprano Esperanza Mara e o coro de Solfa interpretaban unha canción composta por Seráns sobre o meu poema: “Un poema naceu e non ten palabras...” que el titulou Apreixar o vento. Acabei con pel de pita. Indescritíbel.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-12-2010 11:14
# Ligazón permanente a este artigo
memoria histórica en Nigrán
Onte asistimos a un acto de dignidade, un acto de restauración da memoria, cumpriuse o desexo de Ulpiano, o fillo máis novo de Joaquín Iglesias, concelleiro de Nigrán asasinado en 1937 de tres disparos, enterrado nunha fosa do Rosal, no lugar de San Xián.

Foi en Nigrán, no salón de plenos en que un día, 74 anos antes, representara aos seus veciños de San Pedro.

As lágrimas de Ulpiano, eran tamén as nosas propias lágrimas pola aldraxe sufrida, polo medo e o silencio de todos estes anos.

Onte, no mesmo cemiterio de San Pedro, enterraban tamén a Fernández del Riego, que dalgún xeito, tamén estivo presente no acto do concello, pois el tamén sufriu as consecuencias daquel golpe de estado e da guerra.

A casualidade quixo que onte, as súas respectivas familias, os despedisen a un tempo, nun mesmo lugar.

Noutro cemiterio do concello, no do Ceán, enterrábanse os mortos doutro desaparecido, un home novo, que non puido ser identificado. Nalgún lugar do mundo, unha nai, unha muller ou unha filla choraron a un home do que nunca nada máis souberon, tal vez este home sen nome que agora descansará para sempre no cemiterio que coñecemos porque acolle os restos de Casares.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-11-2010 11:27
# Ligazón permanente a este artigo
Presentación da Asociación Cultural O Castro
Para os que estades en Vigo, ou próximos. A.C. O Castro
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-11-2010 21:57
# Ligazón permanente a este artigo
Parabéns a Agustín Fdez Paz
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-11-2010 16:54
# Ligazón permanente a este artigo
A literatura galega de hoxe ante o seu idioma
Este era o subtítulo da mesa de onte, que non sen intención tiña como título o verso de Letanía de Galicia: "Recóllote i érgote no verso enteiro"

Como todas as mesas do Encontro desenvolveuse con moito dinamismo e participación e cunha confluencia importante ante a situación do idioma, un idioma que non é só a ferramenta de traballo de escritoras e escritores, senón a razón, única, central, primeira... polo que son escritoras e escritores.

Hai algunhas diferencias xeracionais, cando menos esa é miña percepción, por iso, como coordinadora da mesa, fixen unha última intervención centrada en dous aspectos:

1. Hai que rematar co maltrato. As falantes, como as mulleres maltratadas, acabamos por asumir a culpa: o discursos dominante de que somos intransixentes, agresivas, atrasadas nas propostas, carentes de imaxinación, que non estamos no mundo de hoxe... Se se perden galego-falantes é por culpa do profesorado que nos ensina colocar os pronomes, insiste no vocabulario, preocúpase de que saibamos o xénero das palabras que usamos (e como imos falar correctametne se non?)...

2. Cómpre, a día de hoxe, sermos como Daniel Castelao, Rosalía de Castro, Manuel Curros, Victoriano Taibo, Ricardo Carvalho, Manuel María... é dicir, escribir no noso idioma e ter unha posición visíbel sobre o seu futuro, ou basta con "facer a escolla" de escribirmos en galego?

Como sempre, temas coma este non saen nos medios, ademais de que onte tivemos a competencia de quen xa sabedes. En todo caso podemos ler unha boa reportaxe en Maré (www.galiciahoxe.com).
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-11-2010 12:07
# Ligazón permanente a este artigo
Conclusións do XXVII Encontro Galeusca
Reunidos en A Coruña, entre os días 29 de outubro e 1 de novembro de 2010, as asociacións de escritores galegos, bascos e cataláns, ao redor do tema “A literatura en galego, éuscaro e catalán: unha viaxe con futuro”, concluimos que:




1. Demandamos do goberno central garantías e respecto equitativo e de adecuación de políticas de fomento e divulgación das nosas literaturas nacionais en pé de igualdade coa literatura escrita en lingua castelá.
2. Denunciamos as actuais políticas estatais de afronta e negación dos nosos idiomas nacionais, coa pretensión de anularen o principio de progresión recollido no espírito e na letra da lexislación vixente. Neste sentido, lembramos o contido do artigo 3.3 da Constitución Española de 1978 que impón ao goberno do estado obrigas de apoio efectivo para as linguas cooficiais: éuscaro, catalán e galego.
3. Reivindicamos a necesidade dunha maior presenza cualitativa e cuantitativa das nosas literaturas nacionais nos curriculos oficiais escolares para as etapas de ESO e Bacharelato.
4. Facemos constar o noso rexeitamento rotundo á aprobación, unilateralmente imposta polo goberno galego, do Decreto 79/2010 para o plurilingüismo no ensino non universitario que, por primeira vez na historia da democracia, fai retroceder a presenza horaria e a consecuente posibilidade de aprendizaxe, para a mocidade e infancia, do idioma galego, propio e oficial de Galiza, que afonda na súa condición de lingua minorizada e supeditada á hexemonía do castelán.
5. Denunciamos a regresión na política de investimentos en cultura por parte da Xunta de Galicia, que imposibilita o desenvolvemento ascendente e normalizado da actividade cultural vinculada ás industrias do sector e co propio proceso creativo de autores e autoras nas súas diferentes manifestacións artísticas.
6. Mostramos o noso desacordo coa recente convocatoria, por parte do goberno galego, dos agora chamados Premios de Creación, polo seu rexeitamento do cualificativo “Nacionais” co que naceron no seu día e pola anulación da dotación económica que conlevaba esta mención de recoñecemento.
7. Finalmente, entendemos que, nestes tempos de globalización, se fai aínda máis necesaria a defensa dos sinais de identidade dos pobos e de todas aquelas manifestacións nacionais que resisten o intento recentralizador dos grandes poderes políticos e económicos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-11-2010 10:42
# Ligazón permanente a este artigo
XXVII Galeusca na Coruña
Por sorte, hoxe dous dos medios de comunicación fanse eco da roda de prensa ofrecida onte na Coruña polas tres asociacións de Escritores e escritoras: a galega, a basca e a catalá, con motivo da celebración da XXVII edición de Galeusca.

Ao rematar as mesas de onte, un membro da delegación catalá sinalaba a necesidade de reflexionarmos e posicionarnos sobre a situación das nosas linguas e literaturas. Unha vez máis. Persoalmente comparto que, no contexto presente, cómpre incidir novamente na falta de proxección e visibilidade das nosas culturas, reclamar que os medios de comunicación de todo o Estado atendan tamén ás nosas obras, e as recomenden, procurar un canle de comunicación directa entre as tres culturas, pensar en circuítos de difusión que nos permitan rendibilizar entre nós os nosos produtos culturais...

É certo que en case todos os Galeuscas sacamos este tema, uns ou outros. Mais tamén é certo que así seguirá sendo, debe seguir sendo, mentres non academos eses obxectivos básicos.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 31-10-2010 11:55
# Ligazón permanente a este artigo
Catulo en galego
Acabo de descubrir algo fantástico. O meu profesor de latín de 3º de BUP, alá por 1982-83, Xose Manuel Otero, ten un blog sobre literatura clásica. E como non, alí están os poemas de Catulo que el mesmo traduciu.

Deixo aquí este poema, que un día o noso profe nos fixo memorizar en latín antes de sabermos que significaba realmente. Naturalmente protestamos, que ía dicir unha aula chea de rapazas e algún rapaz de 16 anos. Tempo despois comprendín a razón e felicito ao meu profe: aínda é hoxe o día que lembro como comezaba este poema:

"Quaeris quot mihi basationes
tuae, Lesbia, sint satis superque"




7: MÁIS BEIXOS QUE ESTRELAS

Pregúntasme cantos beixos
teus, Lesbia, me colmarían.
Tantos como area libia
cobre a laserpicífera Cirene,
entre o oráculo de Xúpiter ardente
e a tumba sagrada do mítico Bato,
ou como milleiros de estrelas que cando cae a noite
axexan os amores furtivos dos humanos.
Comerte a beixos
colmaría ó adoecido Catulo,
para que non poidan contalos os curiosos
nin enmeigalos unha mala lingua.


(no cadro, Lawrence Alma-Tadema retrata o poeta e a amante)
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-10-2010 20:31
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [4] [5] [6] 7 [8] [9] [10] ... [26]
© by Abertal
Acuática