acuática


Coa dignidade da clase traballadora
Hai días que me vén á memoria aquel retrouso do poema “Mirando ao chau” de Manuel Curros Enríquez: “se eu fixen tal mundo, que o demo me leve”, porque non outra afirmación cabe nos tempos que corren.

Que o demo me leve se non hai mil e unha razóns para maldicir os días que vivimos. Que o demo me leve porque cada día hai unha loita que de nós precisa, que nos convoca e nos conmove.

E tal día coma hoxe, día da nosa patria, necesito falar da dignidade da clase traballadora, pois considero que xusto nestes días estamos a vivir dous exemplos de loita que precisan da nosa atención, do noso apoio, e da difusión que os mal chamados medios de comunicación non lle dan. Porque a clase traballadora, a nosa clase, segue a fornecernos de exemplos de dignidade que son verdadeiros azos para continuar na loita.

O mes de xullo iniciouse ás seis da mañá do día 1 coa resposta dos delegados e delegadas da CIG de PSA-Citroen ao despedimento absolutamente inxustificado de dous traballadores, Paco e David. Adoptaron unha medida da máxima contundencia, o inicio dunha folga de fame indefinida, para responder a unha decisión desmesurada, inadmisíbel e inédita como foi un despedimento sen existiren sancións previas, un despedimento que interpretamos como unha medida dirixida a impor entre @s traballador@s un clima de terror destinado a que non se discuta ningunha decisión adoptada pola empresa por máis inxusta ou improcedente que sexa.

Nada novo baixo o sol, poderiamos citar outras tantas medidas coma esta. É o novo procedemento dos neoescravistas do século XXI, elegantemente vestidos de traxe de verán e garabata, que falan de despedimento libre e redución dos salarios sen engurrarse, mentres oprimen @s traballador@s e incumpren a lexislación, a pouca lexislación que nos protexe. Ben, tamén hai xerentes aparentemente “progres” e “modernos” que pagan avogados que lles axuden a andar na corda frouxa da lei, para mellor controlar os seus traballadores e traballadoras. Vaia, que a especie dos neoescravistas ten unha morfoloxía variada e perfectamente adaptada ás circunstancias.

Henrique e Miguel, Ernes, Eduardo e Manuel, Brais e Maquieira, delegad@s da CIG de PSA-Citroen levaron adiante unha folga de fame durante 24 días para esixir a readmisión dos compañeiros e denunciar ante a sociedade as prácticas represoras dunha empresa que leva 50 anos facendo o que lle peta: como cando nos anos 80 recibiu elevadísimas sumas de diñeiro público para pór na rúa centos de traballadores.

Onte, 24 de xullo, finalizaron a folga para dar unha marxe de reflexión á empresa antes do acto de conciliación que se celebrará o vindeiro día 6 de agosto. Mentres tanto agardan a saber cal será o apoio do Pleno municipal de Vigo á moción que presentará o BNG en demanda da readmisión de Paco e David o próximo día 29 de xullo.

A loita emprendida polos delegados e delegadas da CIG é un exemplo de dignidade e xa recibiu o apoio de comités de empresa de todo o país e mesmo o apoio da Federación Sindical Mundial que lle esixe á empresa a readmisión dos traballadores despedidos e saudou a loita emprendida para apoialos, expresando claramente que “O despedimento dos compañeiros Paco e David , levado a cabo sen tan sequera terlle feito amoestación ningunha ou advertencia previa aos dous traballadores, é inxustificado e forma parte dunha campaña de terror patronal contra os traballadores máis conscientes e combativos desta plantilla.”

Mais este clima de terror non só se está a instaurar desde o ámbito da empresa. Tamén desde o poder que nos goberna, pois non doutro xeito podemos cualificar a condena de traballadores e traballadoras por participaren en mobilizacións ou piquetes de folga.

Levamos meses mobilizándonos para esixir que Serafín e Carlos, dous traballadores do transporte, non sexan condenados a entrar no cárcere. A condena é absolutamente desproporcionada e só pode ter por obxecto trasladar unha mensaxe de amedrentamento para impedir que as traballadoras e os traballadores defendamos os nosos dereitos. Neste sentido sería un paso máis dentro dunha campaña que vén precedida do incremento de sancións económicas e denuncias contra mobilizacións de todo tipo.

Mentres reclamabamos que se lles concedese o indulto, outras dúas traballadoras foron condenadas por motivos semellantes. Esta situación tamén se está a dar no resto do Estado onde un traballador entraba na cadea recentemente.

A situación das nosas compañeiras e compañeiros contrasta con algúns dos indultos concedidos este mesmo ano, o que nos reafirma na conclusión de que este tipo de penas están destinadas a reprimir as lexítimas mobilizacións da clase traballadora. E desde aquí fago un chamamento a permanecer a alerta, alerta para comprobar cal vai ser a actitude do goberno central ante a petición formulada polo propio Parlamento galego que aprobou a petición de indulto para est@s traballador@s. Alerta para comprobar que non se benefician desta medida políticos corruptos que están entrando na cárcere estes días, mentres nós temos que seguir a reclamar que se atenda a nosa petición.

As compañeiras e compañeiros precisan o noso apoio, mesmo a través da palabra escrita para difundir o que sucede hoxe no mundo do traballo, para denunciar as novas formas de represión, para pór en evidencia que as armas do sistema capitalista se renovan e especializan para evitar que as traballadoras e os traballadores non só non academos os nosos obxectivos, senón que até renunciemos a invocar e exercer os nosos dereitos.

Cada día que pasa, unha nova fórmula de opresión pretende esmagarnos, e o pantasma da desilusión e da derrota aparécese nos nosos soños. Mais non caeremos no desalento, non porque hai mans que se tenden e que nos entenden e porque temos memoria e lembramos a entrega das avoas e os avós, que até deixaron a vida, literal ou metaforicamente, para darnos un mundo diferente do seu. E porque a dignidade das compañeiras e compañeiros que loitan cada día é o mellor motivo para avanzarmos.

Quen fixo este mundo, o demo que o leve!

Artigo publicado en Terra e tempo.
Comentarios (0) - Categoría: artigos - Publicado o 05-08-2014 13:33
# Ligazón permanente a este artigo
A Venus hotentote
Despois de varias semanas rematei de ler “A Venus hotentote”, na tradución ao español realizada por Manuel Manzano de Hottentot Venus de Bárbara Chase-Riboud, quen lle dedica a súa obra a Nelson Mandela, por suposto.

Bárbara Chase-Riboud é unha escritora nacida en Filadelfia en 1939 que ten acadado importantes premios. A súa obra máis coñecida é “A Virxiniana”, que trata sobre a relación do presidente Jefferson cunha escrava negra. Tamén é escultora e pintora, e como tal autora da obra “Malcom X” exposta no Museo de Artes Plásticas de New York. Co pouco que sei dela, despois de ler información aquí e alá, conclúo que se trata dunha autora comprometida coa súa identidade, algo que está patente na súa obra. Desgrazadamente teño a impresión de que non é doado chegar á súa obra desde aquí, pois apenas atopo algo traducido ao castelán.

O libro “A Venus hotentote” preséntase como unha novela baseada nunha historia real. Mais, desde o meu punto é, máis ben, unha biografía novelada, unha biografía escrita para conmover as nosas conciencias e facernos reflexionar. Unha obra co concreto obxectivo de recuperar a biografía dunha muller escravizada e exhibida pola superioridade branca, unha obra que denuncia a convivencia/conivencia, as similitudes e paralelismos entre racismo e machismo.

Hai pasaxes absolutamente recomendábeis como aquelas páxinas en que Alice quere abrirlle os ollos a Sara (Saartjie Baartman a muller levada a Europa para ser exhibida como un raro espécime entre os animais e os homes, a demostración do elo perdido) explicándolle que o matrimonio soamente é a confirmación da súa escravización ao home que a tirou de Sudáfrica: “como a súa muller, pode mandar os alguacís a traerte de volta como a súa propiedade e ninguén moverá un dedo por ti... Polo menos tiña que te pagar como a súa serventa, e como a súa escrava podías reclamar a liberdade en chan inglés. Como a súa muller, non es nada máis que a súa propiedade.”

No libro atopamos a personalidades da época como Cuvier ou Dunlop, absolutamente implicados na animalización e exhibición de Sara, e, contra o final, a Darwin, representando a evolución do coñecemento humano, nun capítulo do que gustei especialmente, en que o científico fala con Nicolas Tiedeman, practicamente o único home “humano” que Sara atopou na súa triste e curta vida.

Unha novela de tese, en que tamén se reflicten as contradicións da muller escravizada e da que recomendo a súa lectura. Unha novela sobre un dos principais símbolos do pobo sudafricano, o da muller khoikhoi que representa o desprezo ao que foron sometidos por seren diferentes.

Deixo aquí a miña cita predilecta desta obra, cando a propia Sara, xa morta, segue actuando como narradora omnisciente para nós, relatándonos que se fixo co seu esqueleto desde o Museo de Historia Natural de París até os campos de Sudáfrica en que foi recibida, aínda hai ben poucos anos:

Resolvín o problema de onde está a alma. Non está nin no cerebro nin no sexo, nin na miña pel perdida nin no meu esqueleto espido. Creo que non está aquí nin agora, nin cincocentos anos no futuro, senón no pasado que perdemos, esquecido ou suprimido, nos devanceiros cuxas voces repiten a ladaíña da reencarnación máis alá do tempo.”

Procurarei atopar outras obras de Bárbara Chase-Riboud, pois é moita a curiosidade que sinto por esta autora e a súa obra, con suxestivos títulos, despois desta primeira lectura.
Comentarios (0) - Categoría: libros - Publicado o 03-08-2014 11:54
# Ligazón permanente a este artigo
Recensión de Dun lago escuro no blog Bouvard e Pécuchet
O blog Bouvard e Pécuchet, Crítica arbitraria de libros e outros obxectos impresos de Manuel Rodríguez Alonso publica unha recensión de Dun lago escuro:

"Na liña da xeración dos noventa, á que pertence a poeta, este poemario combina o íntimo, xa visible desde o símbolo inicial da auga estancada do lago ... co social (que prodixiosa é esa imaxe para os intelectuais colaboradores do poder: revolucionarios / sen saltar os límites / do oficialmente correcto), sen que falte tampouco unha certa narratividade e neorromanticismo con referencias subxectivas a vivencias cotiás ..."

"O símbolo tan lorquiano da auga estancada e tamén o tema quevedesco do eu como un continuum de eus que foron morrendo, sucesión de cadáveres, planan ao longo de todo o libro. "

"Recursos como as anáforas e os paralelismos, así como o xogo coa tipografía ao deixar illado o derradeiro verso do poema ... acadan un grande efecto sobre o lector. Noutros casos a autora xunta palabras que parecen irreconciliables polo seu significado..."

A recensión completa está en:
- Bouvard e Pécuchet
- Xerais
Comentarios (0) - Categoría: Dun lago escuro - Publicado o 24-07-2014 10:57
# Ligazón permanente a este artigo
Recensión de Dun lago escuro no Caderno da Crítica
O Caderno da crítica, blog de Ramón Nicolás Rodríguez, acolle unha recensión de Dun lago escuro.

"Resulta afortunada, ao meu ver, a simboloxía que escolle Marta Dacosta para abrir este libro de poemas ... Afortunada e fértil pois é, xustamente, o lago o que pode ocultar, sen nos decatar, todo aquilo que corre por baixo da tona, isto é, o que a voz lírica sinala como “o volume da mentira”.

"Alén da querenza pola simboloxía acuática, un topos recorrente na poética da autora viguesa, velaquí un libro pragado de acenos e imaxes íntimas, gobernado por unha voz que se rebela “contra o aparente e falso poder da razón” e que formula interrogantes a moitas cuestións atopando, en ocasións, respostas en algo que paira nela: “a voz das avoas talvez”.

Pódese ler a recensión completa en:
- Caderno da crítica
- Xerais
Comentarios (0) - Categoría: Dun lago escuro - Publicado o 24-07-2014 10:46
# Ligazón permanente a este artigo
Filtro de amor
O verán pasado, nunha conversa entre Antón Riveiro Coello e Marica Campo, atopei a referencia ao libro Filtro de amor da americana Louise Erdrich. Ao ler o que eles dicían, tomei nota e procurei que o libro chegase ás miña mans.

Así foi como esta primavera andei a ler nel, gozando da construción dun relato que levemente leva até algunha das mellores descricións ou relatos que se poidan ler.

Comecei escribir estas notas nunha sala de agarda, conmovida por un dos capítulos máis impactantes do libro. Aquel en que relata un suicidio, no capítulo titulado “un descapotábel vermello”.

Agora repaso os fragmentos que fun subliñando para non esquecer, como este: “A sociedade? A sociedade é como esta partida, primo. As cartas están dadas antes de nacer, e mentes crecemos temos que xogar tan ben como nos sexa posíbel”.

Ou estoutro: “Nunca respondín cando chamaba á miña porta o censo dos Estados Unidos, aínda que din que é bo para os indios. Pois ben, xa podedes repetir as miñas palabras. Eu digo que cada vez que nos contan saben exactamente de que cantidade de nós teñen que librarse.”

O libro comeza cun mapa xenealóxico que precisei consultar de capítulo en capítulo. Comparei a Louise Erdrich con outros autores que coñezo e pensei que era como unha García Márquez ojibwe a falarnos dunha longa familia chipewa.

Un día destes lerei A casa redonda, da mesma autora, que está a agardar por min no andel.
Comentarios (0) - Categoría: libros - Publicado o 21-07-2014 13:02
# Ligazón permanente a este artigo
Homenaxe a Luísa Villalta
O pasado 16 de xullo celebrouse na Coruña, organizado pola fotógrafa Maribel Longueira, unha homenaxe á poeta Luísa Villalta.

A homenaxe organizouse ao redor da exposición de O papagaio, libro composto no seu día con fotografías de Maribel Longueira e poemas de Luísa Villalta. Na páxina Vivir na Coruña recollen unha crónica do acto.

Pola miña parte lin un dos poemas de O papagaio e logo o poema Materia de Alexandre Bóveda, un poema fermosísimo que Luísa dedicou e agasallou a Pilar García Negro cando rematou a súa etapa no Parlamento Galego, nesa versión manuscrita que foi recollida no libro de Homenaxe a Bóveda e que ilustra este comentario.

Nestes días, vou lembrando breves relampos dos momentos en que coincidimos. Como aquela asemblea da AELG (c. 1998) en que foi proposta a miña integración no Consello Directivo do que ela formaba parte. Aquel día tiven a ousadía de propor que a nosa asociación se nomease de Escritoras e Escritores, proposta que non prosperou, mais que atopou palabras de apoio en Luísa, e lémbroas como unha aperta agarimosa.
Comentarios (0) - Categoría: Recitais - Publicado o 18-07-2014 13:45
# Ligazón permanente a este artigo
Nadine Gordimer
O pasado 13 de xullo faleceu Nadine Gordimer.
Descubrín a escritora surafricana hai dez anos. Naquel verán de 1984, visitando a Libraría Esperança na illa da Madeira, regaleime un seu libro, a edición brasileira de Ninguém para me acompanhar, unha tradución de Beth Vieira para a Companhia das Letras de Sao Paulo.

Foi unha lectura que me atrapou e que me permitiu coñecer a escritora, admirar a súa escrita.
Eis algunhas das frases que subliñei para non esquecer:

Nós fomos alienados daquilo que era nosso, e não foi só no exílio não. Seu pai é descendente dum grande chefe, que resistiu aos britânicos há mais de cem anos – você tem um nome a zelar! Você foi roubada de seu nascimento – que deveria ter sido bem aqui. Reassuma sua língua.”

Uma vez mais, a realidade chega num ritmo desapercebido, no breve espaço de uma vida humana

sendo que história e patriotismo, aqui, significam história e patriotismo do colonizador

Unha vez máis as coincidencias entre as historias dos pobos colonizados.

E aquí o texto que Beth Vieira elaborou para a contracapa do libro:

"Na realidade duríssima da África do Sul, com o regime do apartheid ainda em vigor, a violência crescendo no campo e nas cidades, uma mulher dedica sua vida a uma fundação, lutando pelo acesso dos negros à terra. Quando o país começa a mudar e o regime dá sinais de perder força, ela deixa para trás sua antiga vida familiar, como se tudo o que viveu até então fosse apenas um trampolim para uma mutação mais ampla e significativa.

Verdadeiro testemunho da luta anti-apartheid, Ninguém para me acompanhar - o mais recente romance de Nadime Gordimer, prêmio Nobel de Literatura de 1991 - é um livro calcado em experiências-limite, em vivências extremas de amor, amizade e ação política. Escrito com rigor e paixão, proporciona ao leitor uma reflexão profunda sobre a condição do homem contemporâneo.
"
Comentarios (0) - Categoría: libros - Publicado o 15-07-2014 09:58
# Ligazón permanente a este artigo
A livraria Esperança do Funchal
No ano 2004 descubría na illa da Madeira a libraría Esperança. Copio hoxe, dez anos despois, o artigo que no mes de novembro se publicou no semanario A Nosa Terra e que falaba daquela...

Descuberta

Deixáramos atrás o mercado de Lavradores, o gran mercado de Funchal en que os sentidos se renden ante a exuberancia das cores e os aromas. No andar baixo o sável preto ou branco, o alfonsinho, os enormes atúns, no terceiro andar o exotismo das froitas, os rebuçados e as plantas aromáticas.

Ebrios comezamos o ascenso, a subida da rúa que nos levou á Praça do Município, íamos á procura da letra impresa, cegados polo desexo da palabra, e aquela praça foi o engado perfecto, unha chaira na vertical da illa, un pequeno café en que preguntar o enderezo dunha librería (só librería). A fortuna conduciunos rúa arriba e case por azar, chegamos á Livraria Esperança.

Tras unha porta pequena que non servía de reclamo comercial entramos por un estreito corredor que nos desembocou no medio dunha sala abovedada. Fóra unha rúa calquera, empinada e pouco transitada, dentro, primeiro o corredor escuro, pouco prometedor, estreito.

Mais ante nós xurdiu a descuberta, a vitoria do incríbel. De novo a mesma exuberancia, o trunfo absoluto da cor, o espectáculo de miles e miles de libros ... os tabiques, os teitos eran de libros. A procura era tridimensional, o tesouro podía estar en calquera lugar, perfectamente colocado sobre o andel, a un lado do estreito corredor pechado por outro andel, e outro, e outro e moitos máis. Todos os libros mostrando plenamente a súa capa, a cor, a tipografía, o deseño, perfectamente ordenados. Os libros estaban en todas partes, os andeis non chegaban, nas paredes, suxeitos con pinzas metálicas ocupaban todo o espazo posíbel. Tamén no teito. Si, pendurados de paredes e do teito, formando un inmenso edificio de papel. Unha librería edificada sobre o propios libros

Descubrín que a Livraria Esperança é unha librería de fondos, é dicir, todas as obras escritas en lingua portuguesa e que se distribúan en Portugal están alí, cada vez que un libro falta é reposto, até esgotar a edición.

Foi fundada en 1886 por Jacinto Figueira de Sousa e foi o primeiro estabelecemento da Madeira a vender exclusivamente libros. Jacinto Figueira era un home de ideas avanzadas, tamén fundou unha compañía eléctrica madeirense (competindo cos ingleses) ou creou unha compañía teatral e unha linotipia en que imprimía os seus propios libros.

Eis a nosa descuberta, un regalo para os sentidos e o intelecto digno de figurar en todas e cada unha das guías da Madeira, lugar de visita obrigada para os amantes da palabra.
Comentarios (0) - Categoría: artigos - Publicado o 15-07-2014 09:37
# Ligazón permanente a este artigo
Barosa Líquida
Este serán recital en Barro no marco das actividades Barosa Líquida.
Comentarios (0) - Categoría: Recitais - Publicado o 13-07-2014 09:43
# Ligazón permanente a este artigo
Recital en Estás, Tomiño
Imaxe enviada por Francisco Álvarez, Koki, do recital do día 6 de xullo en Estás, Tomiño, con motivo da presentación do libro de homenaxe á auga: Estás na auga.

Nela os poestas que recitamos: Ramón Caride, Xosé Lois García, Francisco Álvarez-Koki e a que vos escribe.
Comentarios (0) - Categoría: Recitais - Publicado o 11-07-2014 17:25
# Ligazón permanente a este artigo

Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CATEGORÍAS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 outras xanelas

Acuática
© by Abertal