acuática


Recensión de Argola por Chus Nogueira
Este martes, 8 de abril, Chus Nogueira realizou unha recensión de Argola no Diario Cultural.

Os últimos libros "confirman unha tendencia que é a evolución a unha escrita que semella máis consciente desde o punto de vista do xénero e que se apoia na memoria familiar por unha banda e tamén na reescritura dos mitos por outra." Chus Nogueira


Comentarios (0) - Categoría: Argola - Publicado o 09-04-2014 07:58
# Ligazón permanente a este artigo
Presentación de Argola en Moaña. Resumo
Este 3 de abril presentamos Argola en Moaña. Foi un acto da Irmandade do Pontillón que ten como caras visíbeis a Daniel Costas Currás e Benxa Riobóo. A presentación correo a cargo do poeta Xosé Manuel Millán Otero.

Na presentación Daniel Costas mencionou que lle alegraba poder presentarnos a un tempo, pois fora lector da nosa obra. Millán falou de promocións literarias e xeracións, e do feito de termos compartido a antoloxía Para saír do século.

Debatemos pois, aínda que brevemente, sobre a idoneidade das etiquetas elaboradas para analizar a poesía de finais do século XX, e sobre a idea de que talvez esas etiquetas teñan ocultado outra realidade moito máis complexa que só co tempo e a distancia poderá ser debidamente analizada, algo que eu empracei a Millán a que fixese, pois me consta a súa capacidade de análise neste campo.

Millán falou do ritmo dos poemas, de que no libro se explicita a oposición natureza / cultura, estando representada a natureza polas mulleres, gardadoras da identidade do pobo, e a cultura polo poder da urbe imperialista.

Millán tamén sinalou que atopaba a pegada de Rosalía, da Rosalía de “Do íntimo” en poemas como “Atraveso a noite”, páx. 31, ou “Esa son eu”, da páxina 33. A lectora, o lector xulgarán.
Comentarios (0) - Categoría: Argola - Publicado o 05-04-2014 13:52
# Ligazón permanente a este artigo
Presentación de Argola en Vigo. Resumo
O 21 de marzo, presentamos Argola en Vigo. Desta vez foi Ramón Nicolás a persoa encargada de presentar o poemario, unha presentación que como ele mesmo sinalou en Caderno da Crítica xirou ao redor da evocación dun tempo, os anos 80, en que se conformaba unha xeración, a nosa, que comezaba timidamente a dar os primeiros pasos no ámbito da nosa literatura.

Volvendo a vista atrás falamos tamén da caracterización daquela xeración, que crecía mentres a reconversión naval se cebaba na nosa economía e as rúas de Vigo eran un ir e vir de manifestacións, algunhas delas motivadas polas primeiras folgas xerais convocadas polo nacionalismo. Eramos a xeración que saíra á rúa para reclamar un prezo axeitado nos buses, e que non podiamos rematar os noso estudos na cidade en que naceramos e acababamos por recalar en Compostela, crisol en que confluïamos e consolidabamos a nosa posición, política ou literaria, mentres coñeciamos Ólisbos, ou propiciabamos a creación do Grupo de Teatro en Galego, inédito en Filoloxía até 1988, Edicións do Dragón ou Letras de Cal. Eses somos nós, se a nosa actitude foi ou é comprometida co país, á vista está, como dicía Ramón Nicolás na presentación.

Ramón Nicolás rematou a súa intervención reeditando as palabras que dedicara a Argola na recensión que publicou no Caderno da Crítica en xaneiro de 2014, a primeira que recibía o libro.

Fotografía José Goris
Comentarios (0) - Categoría: Argola - Publicado o 05-04-2014 13:44
# Ligazón permanente a este artigo
Presentación de Argola en Moaña
Presentación en Moaña de Argola, organizada por Xosé Daniel Costas Currás e con Xosé Manuel Millán Otero
Comentarios (0) - Categoría: Argola - Publicado o 01-04-2014 08:33
# Ligazón permanente a este artigo
Retallos daquela infancia, Bautista Álvarez
O pasado 14 de febreiro, a Asociación Cultural O Castro convocounos en Vigo á presentación de Retallos daquela infancia, a primeira obra narrativa de ficción que publica Bautista Álvarez. Coñecimos así a Bautista Álvarez como escritor de ficción, pois como ensaísta conta xa con dilatada traxectoria, entre a que salientei na presentación un ensaio sobre Os vellos non deben de namorarse, publicado na revista Primer acto, por ser esta achega de Bautista Álvarez unha das máis descoñecidas, probabelmente.

Retallos daquela infancia é un conxunto de narracións que beben directamente da nosa tradición literaria oral, feito que emparenta esta obra literaria con antecendentes como Anxel Fole ou Álvaro Cunqueiro, autores que en palabras de Francisco Rodríguez “representan a grandes fabuladores que transmitiron a riqueza máxica da nosa concepción do mundo e o enlevo dos nosos tipos e situacións tradicionais...”( Literatura galega contemporánea (problemas de método e interpretación), 1990).

Mais que ninguén pense que o feito de estar estes relatos fundamentados nas estruturas e xeitos de contar da literatura oral e popular é unha clasificación que os sitúa a diferente nivel do que adoitamos considerar LITERATURA, así, con letras maiúsculas. Como di Marcial Gondar: “Cómpre, en primeiro lugar, non esquecer que a literatura popular, a diferenza da maioría da culta, non se esgota na estética e na estilística, senón que acostuma ser sempre literatura de combate, isto é, arma de arrebolar que nos serve para atacar ou defendernos, nunha palabra, para andar pola vida. Non é, pois, posíbel analizar a literatura popular sen ter en conta a súa conexión coa realidade, o seu contexto de uso.” ( “As narrativas sobre a Morte na cultura tradicional. Semántica e Pragmática da Ars moriendi galega”, Mitoloxía da morte: agoiros, ánimas e pantasmas, Escrita contemporánea, 2005).

Fole e Cunqueiro, tamén a pegada de Castelao atopo eu nestes relatos. O narrador de Retallos é un narrador omnisciente, que dialoga coa lectora, explícalle as súas digresións, pide desculpas, avisa para que non lean os máis pequenos, un autor que ten un xeito de narrar que nace da oralidade. Cando Manuel María estuda a obra e a figura de Anxel Fole, reproduce unhas palabras de Pilar Vázquez Cuesta que tamén lle acaen á obra de Bautista: “os contos ... semellan transcricións de relatos orais, historias escoitadas ... que o autor se limitou a poñer por escrito.” (“A recuperación da narrativa en galego: Anxel Fole”, Historia da literatura galega, 1996) E se se asemella a Fole neste xeito de contar, tamén o fai cando bota man dunha lingua coidada e ancorada na fala das xentes de Loucía.

Como Fole, Bautista retrata a través destes relatos a Galiza da súa infancia, vai deixando ante nós como pezas dun crebacabezas estes textos que compoñen o mural do mundo rural en que el naceu e se criou, onde a relación coa morte era algo natural. Son varios os relatos que se artellan ao redor de historias de mortos ou mortas, lembrándonos algúns deles o Castelao de Un ollo de vidro. Así o sentín eu lendo “O panteón das martiñas” que comeza deste xeito: “Vou levantar o pano para que o lector poida contemplar o decorado antes de que os actores saian ao escenario. O teatro no que se vai representar é o cemiterio de Las. O daqueles tempos nos que o Camposanto tiña máis de campo que de santo.” (páx. 157).

E ao falarmos da temática da morte, quero volver traer aquí novamente as palabras de Gondar: “Un dos trazos característicos da cultura moderna urbana occidental é a ocultación de todo aquilo que ten relación coa morte... hoxe en día, cada vez máis, a morte é considerada como un suceso privado”. Podemos entón concluír que esta obra de Bautista é literatura de combate, no sentido expresado por Gondar, para defendernos dos perigos que conlevan os tempos modernos que nos conducen ao individualismo e, por tanto, a renegar de todo o que é colectivo e que como tal é a nosa ferramenta de defensa e transformación da realidade en que vivimos?. Aínda que sexa arriscado, direi que si. Que finalmente estes relatos son unha aposta por traer a este tempo presente cada vez máis urbanita e individualista as historias dun tempo que esmorece e leva canda si a nosa identidade.

Mais se esta liña combativa non está expresa, si o está aquela que leva ao relato a posición política do autor. No relato “O carniceiro de Figueroa”, de título ben elocuente, o autor advírtenos desde o inicio: “Non vou permitirlle ningunha licenza á imaxinación. Non quero brincadeiras. A historia que vou contar está tomada integramente da realidade. Nin sequera pretendo ocultar os nomes reais tras de pseudónimos inventados. Por unha simple razón. Quero que o meu escrito sexa unha especie de patíbulo póstumo para quen se foi para o outro mundo sen recibir o que neste tiña merecido. Ímonos remontar aos tempos da gran carnizaría...” (páx. 79).

Tradición, oralidade, mitoloxía da morte, mais tamén dardos afiados ás conciencias, propios do Bautista que coñecemos a través da súa escrita xornalística e ensaística, como a crítica á situación da lingua: “ A augardente era unha bebida que disimulaba moito... A función terapéutica deste licor perdeuse cando ao noso bagazo lle empezaron a chamar orujo” (p.p. 161-162); “Daquela rezábase na lingua de Cicerón, por ser a única que entendía Deus. Coas ocupacións que tiña que atender no noso mundo e no de fóra non lle quedara tempo de ir á escola. E cando empezou a aprender idiomas, a liturxia pasou de Cicerón a Lope de Vega. A lingua de Rosalía agarda cola detrás do esperanto para poder entrar na Igrexa” A lectora, o lector gozarán destes relatos en que o humor tamén está moi presente. Relatos que fieis á técnica que caracteriza este tipo de narrativa, gardan para o final a súa sorpresa, moitas veces cun toque de humor que vira o relato e nos deixa un sorriso na boca.

Artigo publicado o 30 de marzo de 2014 en Terra e tempo.
Comentarios (0) - Categoría: artigos - Publicado o 31-03-2014 07:58
# Ligazón permanente a este artigo
dun lago escuro
E mentres camiñamos cara a abril, nace ao papel impreso dun lago escuro
Comentarios (0) - Categoría: Dun lago escuro - Publicado o 28-03-2014 08:38
# Ligazón permanente a este artigo
Presentación de Argola en Vigo no Caderno da Crítica

Hoxe, o amigo Ramón Nicolás, fai no seu Caderno da Crítica unha referencia á presentación de Argola en Vigo o pasado 21 de marzo.

Como el di, foi unha presentación: "xirou arredor dalgunhas desas evocacións tiradas do pozo da memoria e, doutra parte, das impresións que obtiven da lectura deste poemario."

Para min foi unha presentación moi grata, porque estiven rodeada de amiga/os, como Moncho, que lembrou aqueles anos 80 en que eramos estudantes, quizais, un percorrido necesario para entendermos a nosa xeración.

Grazas a José Goris polas magnífica reportaxe gráfica.

Comentarios (0) - Categoría: Argola - Publicado o 23-03-2014 11:02
# Ligazón permanente a este artigo
Recensión de Argola por Manuel López Foxo
Recensión de Argola realizada por Manuel López Foxo no Terra e Tempo do pasado 22 de marzo.

O autor fai un percorrido pola miña obra inserindo nela Argola: "Fiel ás súas orixes familiares e a unha liñaxe de mulleres fortes, afeitas a resistir, vencelladas todas elas ao mundo do mar e empeñadas en construír o seu futuro desde o sacrificio e desde a dignidade persoal, a poeta vai afondar libro tras libro nunha visión feminina e feminista do mundo."

Podesdes ler a recensión completa aquí:
Marta Dacosta e o seu poema-mar, onde sempre hai unha muller preñada de esperanza
Comentarios (0) - Categoría: Argola - Publicado o 23-03-2014 10:43
# Ligazón permanente a este artigo
Día da poesía

Escribir é ...



íspete
palabra
en que delego
esta onda
lenta

salgada

sentimento





Feliz día da poesía!
Comentarios (0) - Categoría: Escribir é - Publicado o 21-03-2014 09:18
# Ligazón permanente a este artigo
Presentación de Argola en Vigo
Comentarios (0) - Categoría: Argola - Publicado o 15-03-2014 11:05
# Ligazón permanente a este artigo

Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CATEGORÍAS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 outras xanelas

Acuática
© by Abertal