acuática


Con Luísa Villalta
Non lembro quen tirou a foto, aínda que seguro que ma enviou Teresa Seara.

É a imaxe das e dos asistentes á Cea das Letras de 2003. Nela, azul, está Luísa, anicada entre Yolanda Castalo e Rafa Villar, case no centro da imaxe.

Nesa liña recoñecemos tamén a Fdez Abella, Marga do Val e Pilar García Negro, por tras de Luísa, Carlos López Bernárdez, Rosa Aneiros, Paulino Novo e Emma Couceiro.

De pé, atrás: David Otero, Euloxio Ruibal, Heidi Khun-Bode, Magadalena, Marica Campo, Riveiro Loureiro, Teresa Seara, Dolores Vilavedra, eu mesma, Fernán Vello, Anxo Quintela e Pepe Cáccamo.

Sinto non lembrar o nome de todos os presentes.
Hoxe é un bo día para lembrar esta foto.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-09-2014 11:53
# Ligazón permanente a este artigo
Luísa Villalta

Este 28 de setembro, no Teatro Rosalía de Castro, a Asociación de Escritoras e escritores en Lingua Galega (AELG) homenaxeará a memoria de Luísa Villalta, autora de versos imprescindíbeis coma estes:
...
porque por ela nos mataron e aínda nos apontan
co fusil do dedo acusador,
cando ousamos pronunciar,
coa boca chea do que somos e queremos,
o nome teu, Galiza.

Así finaliza o poema "Materia de Alexandre Bóveda" co que Luísa agasallou á nosa amiga Pilar García Negro cando deixou o seu labor parlamentario.
Este poema precisamente permítenos lembrar que Luísa Villalta foi unha voz comprometida co noso país e que desde ese compromiso creou. Porque dalgunha forma a creadora non pode prescindir de feito innegábel de que escribe desde unha realidade inalienábel: a súa condición de galega.
Nestes anos, moitas foron as veces que acudín ao amparo das palabras de Luísa Villalta para defender os meus argumentos, e foi nomeadamente para explicar e tomar posición respecto do feito incuestionábel de que a nosa condición de mulleres galegas é o lente desde o que vemos a realidade e desde o que a proxectamos.
Foi así que invoquei un seu ensaio para defender que unha das evidencias da homologación definitiva de escritores e escritoras sería a da irrelevancia do sexo do autor/autora á hora de abordar a súa obra, escribir sobre un determinado tema, tratalo dun determinado xeito, “... convivencia indiferente nos mesmos apartados en que profesoras e profesores soen clasificar os seus estudos de literatura.” Este argumento redundaba e servía de conclusión ao fío discursivo que eu propoñía: que a achega realizada polas escritoras á creación literaria, empregando materiais e ópticas que até entón non frecuentaran a literatura, foran recollidos e empregados tamén por voces masculinas até o punto de que determinados temas e modos que un día interpretaramos como evidencia dunha autoría feminina, non o eran xa, en termos absolutos, especialmente entre as escritoras e escritores da miña xeración, calquera que ela sexa.
O ensaio ao que fago referencia titúlase “Por qué os homes non nos len? (A difícil homologación da literatura escrita por mulleres)” (Escrita e mulleres. Doce ensaios arredor de Virginia Woolf, 2003, p.p. 61-84) e nel Luisa Villalta reflexiona sobre o avance cara a unha sociedade igualitaria, os elementos que poden estar a entorpecer ese avance e as trampas que se constrúen usando a mensaxe feminista que “está a ser reutilizada como un novo meio de aclimatar unha nova feminidade, isto é, mudar o necesario para que nada mude.” Luísa Villalta insiste en que as transformacións sociais que precisamos as mulleres deben atinxirnos colectivamente a todas e todos, pois non son privativas do noso xénero senón un avance común: “Os homes non teñen outro meio de defender a súa propria liberdade se non é defendendo conxuntamente a das mulleres e isto só se consegue coa transformación dos espacios, do espacio privado, para que non sexa privativamente feminino, e do espacio público, para que se convirta no espacio da palabra, do diálogo e do intercambio. Os homes non teñen nada que consentir nen conceder ás mulleres: só ver, escoitar, respeitar e, por que non, aprender do que dicemos e escrebemos”.
Esas mesmas ideas: a necesidade de transformar os espazos e a constatación da invisibilidade social da muller son os vimbios cos que Luísa constrúe o poema de Ruído (1995) "Os teus pasos de home e os meus ..." no que podemos ler estes versos:
"...
Pergunto outra vez, a cada un que pasa,
se de verdade son unha muller, o que é iso,
se me enganaron sempre ou teño algun camiño.
Todos os que me van cruzando non me acertan.
Sen embargo o que son, unha muller, ao cabo é todo
o que sei de min no espello en que me levas.
..."

Luísa Villalta foi unha creadora sensíbel que nos deixou unha obra literaria diversa que hoxe nos axuda a comprender a importancia dun dos cambios literarios de maior transcendencia de finais do XX, cambio que é resultado das mudanzas sociais do século e do papel que moitas escritoras asumiron e asumen: a incorporación dun mundo considerado privativamente feminino como materia literaria. Un elemento este que pon outra luz e modifica a perspectiva coa que se ten abordado a clasificación das autoras e dos autores nesa época.
No ensaio que citamos, veñen ao caso nestes días en que as mulleres vemos o resultado das mobilizacións contra unha lei retrógrada estas palabras súas: “… mulleres liberadas por influencia do feminismo, donas de si, independentes economicamente, sobre todo cando se obvia a institución familiar, isto é, cando as mulleres non teñen fillos.”
Este final de setembro Luísa Villalta estará de novo presente entre nós, na música das voces que lerán os seus versos, uns versos escritos para un lector e unha lectora modelo porque “a expectativa de recepción resulta especialmente significativa no caso das literaturas de resistencia como a galega, xa que tal expectativa responde á necesidade de construir un modelo sociolóxico de leitor e leitora capaz de facer frente ás agresións da cultura dominante que o poder político impón.” (O outro lado da música, a poesía, 1999)
A súa obra é, precisamente, unha das ferramenta imprescindíbeis para construírmonos como lectoras resistentes, espertas ás agresións que aínda nos asedian.

Setembro 2014.
Publicado en Terra e tempo.
Comentarios (0) - Categoría: artigos - Publicado o 28-09-2014 11:40
# Ligazón permanente a este artigo
Presentación Dun lago escuro en Compostela


O venres, 26 de setembro, ás 20:00 horas, na Libraría Pedreira, rúa do Home Santo, 55 de Santiago, terá lugar a presentación do libro dun lago escuro.

No acto contarei coa participación da escritora Berta Dávila.

http://blog.xerais.es/2014/presentacion-de-dun-lago-escuro-de-marta-dacosta-en-santiago/
Comentarios (0) - Categoría: Dun lago escuro - Publicado o 26-09-2014 08:01
# Ligazón permanente a este artigo
Referencia a Dun lago escuro

A amiga Mercedes Queixas faime chegar esta imaxe tirada do xornal. É Dun lago escuro lido por Caneiro:

"E para rematar, o último poemario dunha autora que sorprende en cada entrega. Dun lago escuro titúlanse os últimos versos de Marta Dacosta. Brillante metáfora de tempos difíciles.Fortuna de ler."
Comentarios (0) - Categoría: Dun lago escuro - Publicado o 18-09-2014 15:43
# Ligazón permanente a este artigo
Presentación Dun lago escuro en Gondomar
Comentarios (0) - Categoría: Dun lago escuro - Publicado o 17-09-2014 08:01
# Ligazón permanente a este artigo
Dun lago escuro

Información sobre Dun lago escuro na web de Xerais.

Comentarios (0) - Categoría: Dun lago escuro - Publicado o 17-09-2014 07:57
# Ligazón permanente a este artigo
Presentación Dun lago escuro en Gondomar
Despois dunha primeira presentación en Bueu, no marco da entrega do Premio Joham Carballeira, este 19 de setembro presentaremos Dun lago escuro na Aula Ponte de Rosas, Gondomar, nun acto organizado polo IEM e no que me acompañarán Miguel Anxo Mouriño e Pedro Feijoo.

Este vídeo (desculpade a falta de experiencia de quen o realiza) quere ser un adianto do que o libro é:

Comentarios (0) - Categoría: Dun lago escuro - Publicado o 14-09-2014 21:04
# Ligazón permanente a este artigo
Obradoiro de creación literaria Victoriano Taibo
O vindeiro sábado 4 de outubro comezará (se hai matrícula suficiente) o curso de creación literario Victoriano Taibo que desde o IEM me convidan a coordinar. Este curso ten como subtítulo “Desenvolvendo o nobelo”, un subtítulo que fai referencia a esta entreda publicada neste blog:



Escribir é…

atopar a punta do fío axeitado e tirar del até desfacer o nobelo.
Despregar diante de nós esa sucesión de palabras que constrúe o edificio do texto e abriga as ideas.


As persoas que queiran inscribirse poden facelo a través do correo oficina @minhor.org ou de luns a venres de 18 a 22 horas no teléfono 986360575.

Aquí pode lerse o programa completo:

http://www.minhor.org/inicio/39-novas/1075-abrimos-inscricions-para-un-curso-de-creacion-literaria-a-cargo-da-escritora-marta-dacosta-no-iem
Comentarios (0) - Categoría: Obradoiros - Publicado o 13-09-2014 19:07
# Ligazón permanente a este artigo
Aprendendo sempre

Bagaxe de volta de Angra do Heroísmo: literatura terceirense da autoría de Vitorino Nemésio, João de Melo, E António Dacosta (si, Dacosta, como Luisa Dacosta) e algo de África, Ondjaki e Agualusa. Moito que ler por diante. Aprendendo sempre.
Comentarios (0) - Categoría: libros - Publicado o 13-09-2014 18:24
# Ligazón permanente a este artigo
A cuncha
Bagaxe de palabras

Das miñas viaxes, sempre gardo unha lembranza literaria.

De regreso de Terceira, traio este fermosísimo poema, escrito alá en 1938, polo terceirense Vitorino Nemesio.

Descubrino andando as rúas de Praia da Vitoria, cando cheguei á Casa das Tias, a que fora a casa das súas tías en que o mozo se refuxiba e que hoxe, larga e amarela, acolle a biblioteca municipal de Praia.

Entrei, curiosa, e atopeime con este agasallo: a porta de cristal que dá acceso á sala e a garda do ruído leva inscrito este poema. E entón decidín gardalo na memoria:


A CONCHA

A minha casa é concha. Como os bichos
Segreguei-a de mim com paciência:
Fachada de marés, a sonho e lixos,
O horto e os muros só areia e ausência.

Minha casa sou eu e os meus caprichos.
O orgulho carregado de inocência
Se às vezes dá uma varanda, vence-a
O sal que os santos esboroou nos nichos.

E telhados de vidro, e escadarias
Frágeis, cobertas de hera, oh bronze falso!
Lareira aberta ao vento, as salas frias.

A minha casa... Mas é outra a história:
Sou eu ao vento e à chuva, aqui descalço,
Sentado numa pedra de memória.


Vitorino Nemésio, O Bicho Harmonioso (1938)
Comentarios (0) - Categoría: Acuática alma - Publicado o 03-09-2014 21:28
# Ligazón permanente a este artigo

Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CATEGORÍAS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 outras xanelas

Acuática
© by Abertal