acuática


Ordenando palabras
«Adhémar de Monteil à Antioche» de Desconocido - British Library Manuscript in the Yates Thompson CoEscribir é …

Comezar a semana o martes tentando capturar unha idea, para comprobar ao día seguinte que xustamente iso non foi recollido pola gravadora para casos urxentes. E entón facer memoria, halar desde o seu pozo opaco as imaxes creadas explosivamente, case recuperalas e deitalas sobre o soporte branco que sempre nos enfronta. Que pase outro día e outra imaxe acuda como un volcán, botar man outra vez da gravadora agardando que agora si garde o que debe ser gardado, e chegar ao sábado para incorporar a imaxe no poema. Colocar e recolocar imaxes coma quen ordena armarios, coa ansia de que a través da oculta persuasión prevaleza a sinceridade e a mensaxe se descolgue polo fío invisíbel da lectura.

Pasar o sábado construíndo o edificio do poema, reler as pegadas que nos levan a el, encaixar o que debe ser dito, velar polas medidas. E todo isto mentres a realidade agarda a cota de atención que nunca chega: a louza por fregar, a aspiradora, a roupa tendida e a que debe ser lavada, a listaxe non feita do que hai que comprar para o xantar de hoxe, e todos os etcs que a isto corresponden.

E eu aquí sentada ordenando palabras.

25 de abril de 2015

Comentarios (0) - Categoría: Escribir é - Publicado o 25-04-2015 13:05
# Ligazón permanente a este artigo
Recensión de Dun lago escuro no Diario de Pontevedra e en El Progreso
Ramón Rozas publica no Diario de Pontevedra e en El Progreso unha recensión de Dun lago escuro:

"Marta Dacosta propón nesta travesía polo seu derradeiro poemario, «Dun lago escuro», percorrer ese itinerario carontino para situarnos ante nós mesmos á procura dunha resposta fronte á podremia que, esta sociedade na que nos tocou vivir, nos asulaga ata a asfixia... É a travesía a nado dun lago como metáfora da viaxe da vida na que adoitamos mirar cara o ceo mentres baixo nós amontóanse os cadáveres. Cómo nos gusta meter baixo a alfombra todo o que é suxo? Aquilo que nos fai darnos conta do que en realidade somos."

"Alucinacións, efectos surreais, xeroglíficos… estrañas percepcións para rachar o equilibrio, converténdose ao fin na incómoda peaxe da nosa travesía."

"... un poemario imprescindible hoxe para entender moito do que nos mergulla na desesperación. Palabras para rastrexar a incerteza. Palabras para respirar."

A recensión completa está en:
- Xerais
Comentarios (0) - Categoría: Dun lago escuro - Publicado o 17-04-2015 09:05
# Ligazón permanente a este artigo
Encontro coa poesía de Thamizhachi Thangapandian
(foto feita por María Reimóndez e publicada por Apiario)

O pasado 11 de abril, Apiario e Implicadas organizaron un obradoiro coa poeta támil Thamizhachi Thangapandian, a súa proposta era: "unha xornada de traballo e intercambio arredor da palabra e a imaxe como fíos conductores entre linguas e culturas."

Foi unha xornada moi produtiva, especialmente pola oportunidade de coñecer a poeta támil e escoitar e ler algúns dos seus poemas.

Foron varios os retos que nos propuxeron. O primeiro foi presentarnos. Thamizhachi leu un poema seu como presentación, un poema que recollía imaxes esenciais que nos remitían ao contexto cultural támil.

Na casa da familia política

Os soños de
cociñar
no lume do gas
van e veñen
cada
día de verán
amasando
bosta.

(tradución de María Reimóndez)

Entón tocounos a nós. Eu pensei que palabra podía definirme e situarme no meu país e na miña cultura, dando conta de que é o que me inflúe. Esa palabra foi "marusía", na única acepción que ten para min: "cheiro do mar e do argazo" e construín este poema:

FORMIGÓN e ladrillo
a cuarta parede
contra a marusía

todo o demais
aparencia de memoria

e xogar ás agachadas
coas palabras
que resistiron


Na páxina de Implicadas pode lerse algún outro poema de Thamizhachi, como este titulado "Lenda de muller" en tradución de Mugaiyur Asadha e María Reimóndez.

Ramón Nicolás publica no seu Caderno da Crítica unha entrevista que nos permite achegarnos ao pensamento de Thamizhachi Thangapandian.

Moitas grazas a Apiario e Implicadas por este encontro.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-04-2015 08:29
# Ligazón permanente a este artigo
Agradecida


Sorprendida e agradecida.
Finalistas dos premios AELG 2015.

Parabéns a todas e todos. E sorte!
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-04-2015 13:42
# Ligazón permanente a este artigo
Cinsa no Diario Cultural
Entre os días 23 e 27 de marzo, o Diario Cultural acolleu cinco poemas de Cinsa. Tamén unha entrevista en que falei do libro:


Comentarios (0) - Categoría: Cinsa - Publicado o 27-03-2015 17:55
# Ligazón permanente a este artigo
Poesía
"A poesía move sen esforzo o ceo e a terra", Ki no Tsurayuki, Kokinshuu, 905, Kioto.

"Hai quen coñeza
a morada do vento
que derruba flores?
Até ela eu iría
deste pesar queixarme."
Sosei, Kokinshuu, 905, Kioto

Kokinshuu: colección de 1.111 poemas xaponeses antigos e modernos realizada polo poeta Ki no Tsurayuki no ano 905, tras o encargo realizado polo emperador Daigo. Trátase fundamentalmente da estrofa “tanka” que, durante os séculos VIII-IX, foi desprazada polo gusto pola poesía chinesa, mais que no s. X recuperou a súa vitalidade. Nese momento se produce a compilación. Este tipo de poema é o antecesor do “renga”(s. XV) e este por súa vez do “haiku”(s XVII).

O prólogo a esta obra escrito por Ki no Tsurayuki é o primeiro ensaio crítico da poesía xaponesa.

Leo o poema de Sosei e vén á miña memoria outro poema, escrito 1050 anos despois, e tras atravesar séculos escuros:

“Mans de vidro e de nube,
vento amigo,
medra no teu lecer a moradía.”
Avilés de Taramancos, As moradías do vento, 1955, A Coruña.

21 de marzo de 2015, Día mundial da poesía.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-03-2015 09:12
# Ligazón permanente a este artigo
Homenaxe a Manuel Antonio

O sábado, día muncial da poesía, terei a honra de participar na Homenaxe a Manuel Antonio, organizada polo concello de Rianxo.

Será ás 20:30 no Auditorio de Rianxo.

Velaquí o programa completo.

O Día Mundial da poesía pretende: promover a lectura, escrita, publicación e ensino da poesía a través do mundo. Fagámolo pois.
Comentarios (0) - Categoría: Recitais - Publicado o 20-03-2015 11:26
# Ligazón permanente a este artigo
Feira do libro de Nigrán
Este ano celébrase a Feira do libro de Nigrán e alí estarei, primeiro nunha mesa redonda e logo coa presentación dos libros.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-03-2015 11:18
# Ligazón permanente a este artigo
Falando co alumnado de 2º da ESO
O martes 17 achegueime ao IES Santa Irene, Vigo, convidoume Carla, unha alumna de 2º da ESO coa que teño algún lazo familiar. Era unha especie de sorpresa para as e os seus compañeiros de aula.

Todo comezou cando a súa profe de lingua, Susana, propuxo que lesen poesía. Ao principio foi difícil, mais logo foron atopando poemas cos que ían conectando. Tamén fixeron algún traballo, como Carla, que preparou unha presentación sobre unha autora que, cando a profe lles levou as primeiras propostas fíxoselle familiar, e claro, érao. Ademais da presentación, contactou comigo para pedirme que un día me achegase á aula. E aló fun.
Carla presentoume e tamén falou de cales foran os poemas que máis lle gustaran, unha información moi, moi valiosa para min. Eran os poemas “Abres o caixón”, páx. 13 e “Memoria do que non queda”, páx. 6.

Ela leu os poemas. Logo entre todas e todos fixéronme unha entrevista. Preguntas que non sempre é doado responder, mais que eu respondín como mellor souben, fiel a esa capacidade de falar sen parar. E rematei lendo un par de poemas, un deles (1972), un poema que, desde o persoal e o propio, a visión dunha nena de cinco anos sobre a folga obreira antifascista de 1972, quere acadar o colectivo, como unha pequena peza do crebacabezas co que compoñemos a nosa historia. Unha visión da folga obreira desde dentro da casa, onde a muller non asalariada, a que nos documentos de identidade de entón tiña por profesión S.L. (“sus labores”) era a responsábel de pór un prato de comida na mesa, aínda que non entrase un peso na casa. Un labor que esixiu imaxinación e sacrificio, desde ter que desfacerse de todas as pitas do galiñeiro, até rebaixar o leite con auga ou non cear, excepción feita da cativa da casa. E elas, as que fixeron equilibrios entre a cociña e a mesa, nunca forman parte dos libros de historia.

Grazas a Carla por compartir estes poemas e convidarme á súa aula. Grazas aos seus compañeiros e compañeiras e á súa profe, Susana, por facer de min unha ferramenta de difusión da poesía.


(1972)

Miña nai ía diante co coitelo disposto
eu seguíaa entre hipnotizada e medrosa
para agarrar as patas lixadas do bicho
mentres ela o apertaba con forza
e retorcía o seu pescozo.
Exactamente sempre así,
e un golpe veloz sobre a alma retorcida,
a presión exacta
e o sangue caía en fervenza violenta
para estrelarse no fondo da cunca branca.
Aínda tiña calor aquel corpo morto,
aínda quería mover as patas inservíbeis.
Un mazo de plumas decapitado,
afogado en auga candente.
Ao día seguinte o callón adornaba a fonte
coa súa cor escura e unha forma improbábel,
forma de cunca e burbulla
que non podía nin tocar.

Aquel ano,
miña nai sacrificou lentamente o galiñeiro,
o meu pai chegaba na noite clandestina,
cos zapatos perdidos na carreira cega,
o tío tirábase desde o sexto colgado dun palangre,
era o medo gris,
o medo gris,
gris como a lousa en que o xiz branco
gravou nos meus ollos para sempre,
inexplicabelmente,
unha data de 1972.
Comentarios (0) - Categoría: Cinsa - Publicado o 18-03-2015 14:44
# Ligazón permanente a este artigo
Reedición de Cinsa

Velaquí o enlace para descargar o libro: CINSA


Comentarios (0) - Categoría: Cinsa - Publicado o 13-03-2015 08:42
# Ligazón permanente a este artigo

Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CATEGORÍAS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 outras xanelas

Acuática
© by Abertal