acuática


Recital na Libraría central de Cork (Irlanda)
Imaxe do recital en Cork, en que Laura Linares leu en inglés "Houbo un medo de azul", un poema de Pel de ameixa. Neste recital compartín espazo con Harkaitz Cano e Isaac Xubín. Foi na Biblioteca Central de Cork, dentro do programa Lecturas desde a Periferia organizado polo Centro de Estudos Galegos de Irlanda e o Departamento de español, portugués e estudos americanos latinos, UCC, esta actividade contou coa participación da AELG, e o apoio da Secretaría Xeral de Política Lingüística.

A imaxe foi copiada de Spanish, Portuguese and Latin American Studies, UCC.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-10-2014 21:12
# Ligazón permanente a este artigo
Festival Isla de Dublín
E seguindo coa viaxe a Irlanda, primeiro Cork e despois, o día 18 Dublín, onde participarei no Festival Literario Isla.

Este Festival está organizado polo Instituto Cervantes e nel representarei a Galiza na mesa "A palabra imprecisa". A miña intervención, un texto en prosa e verso escrito sobre o poema "Neste lugar do mundo" falará de como chegamos á lingua algunhas escritoras da miña xeración. Compartirei mesa con dous escritores irlandeses, un dos cales escribe en inglés e gaélico e outro só en inglés. Isto será a mañá do 18.

Á tarde participarei nun recital.

No plano da anécdota non podo deixar de pensar que neste ano en que publiquei un libro titulado "Dun lago escuro" vou viaxar precisamente a un lugar que recibe ese nome, pois segundo din, Dublín é unha lagoa escura.

Mergullareime. Coma sempre.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-10-2014 08:46
# Ligazón permanente a este artigo
Ordenemos o universo
Compráceme facer público nesta miña xanela, este vídeo-poema realizado polo alumnado de PDC de 3º da ESO (PDC que desaparece coa LOMCE) do IES Dionisio Gamallo, en Ribadeo, sobre un poema do meu libro As amantes de Hamlet.



Nin que dicir ten que estou encantada con este vídeo-poema e que felicito ao alumnado que tivo a idea e a realizou.

Grazas
Comentarios (0) - Categoría: As amantes de Hamlet - Publicado o 11-10-2014 09:25
# Ligazón permanente a este artigo
Lecturas desde a periferia

Este mes de outubro é intensamente literario. Colaboracións, obradoiros, mesas redondas...

No medio do mes, o vindeiro 16 de outubro, viaxarei a Irlanda. Primeiro con destino a Cork, para participar en Lecturas desde a periferia, un pequeno simposio sobre as literaturas galega e vasca en que compartirei mesa e recital con Harkaitz Cano e Isaac Xubín. O acto está organizado polo Departamento de español, portugués e estudos americanos latinos da Universidade de Cork e o Centro de Estudos Galegos de Irlanda, que dirixe Martín Veiga.

A miña intervención sobre a poesía galega titúlase "Pegadas de Rosalía" e pretendo reflexionar sobre a situación do galego como lingua literaria e o papel das escritoras, 150 anos despois da publicación de Cantares Gallegos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 10-10-2014 19:43
# Ligazón permanente a este artigo
Memorias de cine
Estes días lin "Eu son Espartaco", as memorias de Kirk Douglas sobre a rodaxe da película e o momento histórico en que se filmou. Achegueime a esta obra curiosa por saber un pouco máis daqueles anos de listas negras en Hollywood e atraída por un filme que está na miña memoria.

O libro fálanos da época, da rodaxe e, a parte dalgunha cita a ter en conta sobre a escrita de memorias, ten de interese algunha páxina coma est, en que se fala da España en que se rodou Espartaco. Un verdadeiro esperpento, cun ditador que pediu diñeiro para a fundación da súa señora a cambio de que Kubrick utilizase como actores os soldados do exército español que, por orde de Franco, non podían morrer en pantalla: "orgullo español" di Douglas.

O libro recibiu críticas de Kubrick, entre outros, o que, despois de ler o libro parece natural, pois a relación entre o actor e o director non é precisamente memorábel.

Unha das curiosidades é que Douglas, con máis de 90 anos, crea un libro no que comeza dicindo que o seu país segue hoxe dividido como entón.

Documento, ao fin, dunha época da que nos quedan as imaxes dunha película que Douglas identifica co remate das listas negras de Hollywood e que se rematou de filmar coincidindo coas eleccións en que Kennedy accedeu á presidencia de EUA.

O título, aquela frase memorábel: "Eu son Espartaco", que ten unha simpática anécdota sobre a súa gravación.
Comentarios (0) - Categoría: libros - Publicado o 10-10-2014 08:40
# Ligazón permanente a este artigo
Luísa Villalta en Maleducadas






Hai varios días, a responsábel do blog Maleducadas pediume un texto para un especial sobre Luísa Villalta. Así que, comecei escribindo estas palabras:

Lembramos a Luísa

Neste mes de setembro lembramos a Luísa Villalta, a profesora, a violinista, a poeta, a amiga.
Cando volvo a vista atrás, dez anos despois, véñenme as imaxes do que debeu ser un dos últimos momentos que compartín con ela, a Cea das Letras do ano 2003. E hai unha fotografía que testemuña aquel encontro de escritoras e escritores, e no centro dela, azul índigo, Luísa.
Lembro a súa voz, nunca alterada, apaixonada nos argumentos en prol do autor ou do libro que ela coidaba merecente de premio, calma para reconducir un debate inesperado.
Mais, para min, Luísa é sobre todo a palabra en que me abrigo cando falo de nós, galegas ante páxinas en branco a golpes contra o teito. Mulleres que construímos un cuarto de noso e gardamos lonxe costureiros, fíos e agullas, para ocupar un escritorio sempre cativo para todas as palabras que precisamos erguer. Escritoras que non temos medo de pronunciar o nome da terra que cobre o corpo de Alexandre Bóveda.
Ela que quería unha lectora forte contra as agresións, ela que reclamaba unha transformación dos espazos en que o amigo nos acompañase, ela que desde o poema proclamaba:

Pergunto outra vez, a cada un que pasa,
se de verdade son unha muller, o que é iso,
se me enganaron sempre ou teño algun camiño.

Deixounos un legado inesquecíbel.

1 de outubro de 2014
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-10-2014 10:27
# Ligazón permanente a este artigo
Taboleiro do libro galego de setembro
Mentres ando a preparar a primeira sesión do II Obradoiro de creación literaria Victoriano Taibo que comeza mañá, atopo a referencia ao Taboleiro do libro galego do blog Caderno da crítica de Ramón Nicolás.

E comprobo que Dun lago escuro volve facerse un oquiño entre os libros máis vendidos en setembro, desta volta o segundo máis vendido.

Así que moitas grazas.
A vós, lectoras e lectores, naturalmente.
Comentarios (0) - Categoría: Dun lago escuro - Publicado o 03-10-2014 18:58
# Ligazón permanente a este artigo
Con Luísa Villalta
O pasado 28 de setembro, coincidindo coa homenaxe que a AELG lle facía na súa cidade da Coruña, coloquei nesta xanela esta foto en que vemos a Luísa Villalta.

Logo coloqueina no Facebook e alí, grazas a Marica Campo e David Otero, puiden poñer nome a todas e todos os asistentes, mesmo corrixir algún erro visual meu.

Tamén puiden aclarar que a foto fora feita por un traballador do Restaurante Carretas en Compostela, coa cámara de Teresa Seara.

Pois ben, despois de recoller todos eses datos, xa podemos dar conta do nome de todas as persoas presentes. E redactar de novo, aquela anotación:


É a imaxe das e dos asistentes á Cea das Letras de 2003, nela, azul, está Luísa, anicada entre Yolanda Castalo e Rafa Villar, case no centro da imaxe.

Nesa liña recoñecemos tamén a Gustavo Valencia, Fdez Abella, Pousa Antelo, Marga do Val e Pilar García Negro, por tras de Luísa, Carlos López Bernárdez, Rosa Aneiros, Paulino Novo e Emma Couceiro.

De pé, atrás: David Otero, Euloxio Ruibal, Heidi Khun-Bode, Magadalena Domínguez, Marica Campo, Riveiro Loureiro, Teresa Seara, a muller de Riveiro, Olga Patiño, eu mesma, Fernán Vello, Anxo Quintela e Pepe Cáccamo.


Era un bo día para lembrar esta foto.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-09-2014 11:53
# Ligazón permanente a este artigo
Luísa Villalta

Este 28 de setembro, no Teatro Rosalía de Castro, a Asociación de Escritoras e escritores en Lingua Galega (AELG) homenaxeará a memoria de Luísa Villalta, autora de versos imprescindíbeis coma estes:
...
porque por ela nos mataron e aínda nos apontan
co fusil do dedo acusador,
cando ousamos pronunciar,
coa boca chea do que somos e queremos,
o nome teu, Galiza.

Así finaliza o poema "Materia de Alexandre Bóveda" co que Luísa agasallou á nosa amiga Pilar García Negro cando deixou o seu labor parlamentario.
Este poema precisamente permítenos lembrar que Luísa Villalta foi unha voz comprometida co noso país e que desde ese compromiso creou. Porque dalgunha forma a creadora non pode prescindir de feito innegábel de que escribe desde unha realidade inalienábel: a súa condición de galega.
Nestes anos, moitas foron as veces que acudín ao amparo das palabras de Luísa Villalta para defender os meus argumentos, e foi nomeadamente para explicar e tomar posición respecto do feito incuestionábel de que a nosa condición de mulleres galegas é o lente desde o que vemos a realidade e desde o que a proxectamos.
Foi así que invoquei un seu ensaio para defender que unha das evidencias da homologación definitiva de escritores e escritoras sería a da irrelevancia do sexo do autor/autora á hora de abordar a súa obra, escribir sobre un determinado tema, tratalo dun determinado xeito, “... convivencia indiferente nos mesmos apartados en que profesoras e profesores soen clasificar os seus estudos de literatura.” Este argumento redundaba e servía de conclusión ao fío discursivo que eu propoñía: que a achega realizada polas escritoras á creación literaria, empregando materiais e ópticas que até entón non frecuentaran a literatura, foran recollidos e empregados tamén por voces masculinas até o punto de que determinados temas e modos que un día interpretaramos como evidencia dunha autoría feminina, non o eran xa, en termos absolutos, especialmente entre as escritoras e escritores da miña xeración, calquera que ela sexa.
O ensaio ao que fago referencia titúlase “Por qué os homes non nos len? (A difícil homologación da literatura escrita por mulleres)” (Escrita e mulleres. Doce ensaios arredor de Virginia Woolf, 2003, p.p. 61-84) e nel Luisa Villalta reflexiona sobre o avance cara a unha sociedade igualitaria, os elementos que poden estar a entorpecer ese avance e as trampas que se constrúen usando a mensaxe feminista que “está a ser reutilizada como un novo meio de aclimatar unha nova feminidade, isto é, mudar o necesario para que nada mude.” Luísa Villalta insiste en que as transformacións sociais que precisamos as mulleres deben atinxirnos colectivamente a todas e todos, pois non son privativas do noso xénero senón un avance común: “Os homes non teñen outro meio de defender a súa propria liberdade se non é defendendo conxuntamente a das mulleres e isto só se consegue coa transformación dos espacios, do espacio privado, para que non sexa privativamente feminino, e do espacio público, para que se convirta no espacio da palabra, do diálogo e do intercambio. Os homes non teñen nada que consentir nen conceder ás mulleres: só ver, escoitar, respeitar e, por que non, aprender do que dicemos e escrebemos”.
Esas mesmas ideas: a necesidade de transformar os espazos e a constatación da invisibilidade social da muller son os vimbios cos que Luísa constrúe o poema de Ruído (1995) "Os teus pasos de home e os meus ..." no que podemos ler estes versos:
"...
Pergunto outra vez, a cada un que pasa,
se de verdade son unha muller, o que é iso,
se me enganaron sempre ou teño algun camiño.
Todos os que me van cruzando non me acertan.
Sen embargo o que son, unha muller, ao cabo é todo
o que sei de min no espello en que me levas.
..."

Luísa Villalta foi unha creadora sensíbel que nos deixou unha obra literaria diversa que hoxe nos axuda a comprender a importancia dun dos cambios literarios de maior transcendencia de finais do XX, cambio que é resultado das mudanzas sociais do século e do papel que moitas escritoras asumiron e asumen: a incorporación dun mundo considerado privativamente feminino como materia literaria. Un elemento este que pon outra luz e modifica a perspectiva coa que se ten abordado a clasificación das autoras e dos autores nesa época.
No ensaio que citamos, veñen ao caso nestes días en que as mulleres vemos o resultado das mobilizacións contra unha lei retrógrada estas palabras súas: “… mulleres liberadas por influencia do feminismo, donas de si, independentes economicamente, sobre todo cando se obvia a institución familiar, isto é, cando as mulleres non teñen fillos.”
Este final de setembro Luísa Villalta estará de novo presente entre nós, na música das voces que lerán os seus versos, uns versos escritos para un lector e unha lectora modelo porque “a expectativa de recepción resulta especialmente significativa no caso das literaturas de resistencia como a galega, xa que tal expectativa responde á necesidade de construir un modelo sociolóxico de leitor e leitora capaz de facer frente ás agresións da cultura dominante que o poder político impón.” (O outro lado da música, a poesía, 1999)
A súa obra é, precisamente, unha das ferramenta imprescindíbeis para construírmonos como lectoras resistentes, espertas ás agresións que aínda nos asedian.

Setembro 2014.
Publicado en Terra e tempo.
Comentarios (0) - Categoría: artigos - Publicado o 28-09-2014 11:40
# Ligazón permanente a este artigo
Presentación Dun lago escuro en Compostela


O venres, 26 de setembro, ás 20:00 horas, na Libraría Pedreira, rúa do Home Santo, 55 de Santiago, terá lugar a presentación do libro dun lago escuro.

No acto contarei coa participación da escritora Berta Dávila.

http://blog.xerais.es/2014/presentacion-de-dun-lago-escuro-de-marta-dacosta-en-santiago/
Comentarios (0) - Categoría: Dun lago escuro - Publicado o 26-09-2014 08:01
# Ligazón permanente a este artigo

Xanela de Marta Dacosta
acuatica07@gmail.com
 CATEGORÍAS
 OBRA
 ANTERIORES
 Arquivo
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 outras xanelas

Acuática
© by Abertal