A. C. Irmáns Suárez Picallo - Sada


Este blogue nace co obxecto de difundir a actividade da A. C. Irmáns Suárez Picallo, así como de recuperar e por a disposición do público diversos materiais de interese sobre o noso pasado,ao tempo que damos a coñecer os artigos escritos por Ramón Suárez Picallo e outros autores sadenses.
Estruturamos o blogue en varias seccións, nas que terán cabida noticias de actualidade sobre as nosas actuacións, artigos, textos históricos, fotografías...


Visitas (desde o 05/08/2010)





Únete a nós!
comisionsuarezpicallo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 GALERÍAS FOTOGRÁFICAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGUES GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Toma de posesión de Lito e Liss

Onte tomou posesión como concelleiro polo grupo do BNG no Concello de Sada, Manuel Pérez Lorenzo "Lito", vicepresidente da nosa Asociación Cultural, principal impulsor de moitas iniciativas da mesma e namorado de Sada e da súa historia.
Coñecemos o bo facer de Lito, pois non hai máis que ver o resultado nas nosas publicacións como son os Cadernos de Estudos Locais, a coordinación e maquetación da revista Areal, a montaxe e difusión dos vídeos no noso blogue… E tamén sabemos da súa exrtaordinaria capacidade para achegarnos todo tipo de información sobre a historia da nosa cidade. Onte xa defendeu excelentemente ante o pleno unha moción para a conservación de tres edificios modernistas en Sada, que desgraciadamente non foi considerada urxente polo goberno municipal.
Tamén tomou posesión como edil do BNG Xosé Lois Suárez Becerra, "Liss", comerciante no noso municipio e socio tamén da A. C. Irmáns Suárez Picallo. Onte se estreou presentando con moito acerto un voto particular co que o seu grupo pretendía axudar ao comercio local nestes duros momentos que atravesa, mais novamente foi desestimado polo goberno.
Ambos os novos concelleiros son ben coñecedores da realidade local, dos seus problemas e as súas necesidades, polo que non dubidamos que farán un bo traballo desde esta nova responsabilidade, procurando que a idiosincrasia que caracteriza a Sada e os seus valores culturais, patrimoniais, etnográficos e medioambientais permanezan. ¡Ánimo!, ¡Noraboa! e ¡Adiante!
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 31-08-2012 10:29
# Ligazón permanente a este artigo
A SGHN recolle firmas para que As Brañas de Sada sexan incluídas na nova Reserva da Biosfera “Mariñas Coruñesas e Terras do Mandeo”
A Delegación das Mariñas da Sociedade Galega de Historia Natural creou unha recollida de firmas dixital para solicitar a inclusión do humidal sadense As Brañas na nova Reserva da Biosfera galega. A continuación xúntase o texto que acompaña á petición, así como o enlace para deixar a sinatura.


Fai click aquí para asinar

A paraxe coñecida como as Brañas de Sada é un humidal litoral de orixe natural situado en pleno centro urbano desta vila costeira da Coruña (Galicia-España).
O humidal forma parte dun antigo “sistema de humidal praia-barreira” sobre o que se situou a trama urbana de Sada.
As Brañas sufriron una profunda transformación debido á explotación de arxila para a fabricación de tella e ladrillo iniciada a principios do s.XX e abandonada 60 anos despois. As lagoas actuais son produto da explotación de máis de 10 telleiras.
Desde 1994 está vixente un Plan de Protección no que se preservan 24ha mais que en realidade serviu como instrumento para urbanizar, a base de sucesivos recheos, unha superficie equivalente usurpada ó humidal.
Ademais de acoller especies ameazadas (Real Decreto 439/1990, Catálogo de especies amenazadas) e de interese comunitario (Directiva 92/43/CEE), As Brañas conservan restos do pasado recente industrial, tan ameazados pola desidia e o abandono como a fauna e flora do contorno.
Na Delegación de As Mariñas da Sociedade Galega de Historia Natural (SGHN) traballamos para que dunha boa vez cesen as ameazas de urbanización, o verquido de restos de todo tipo e a despreocupación do goberno municipal que, aínda que apoia a creación da Reserva da Biosfera “Mariñas Coruñesas e Terras do Mandeo”, non achega nin un só metro cadrado de superficie protexida á mesma e ademais, no Plan Xeral de Ordenación Urbana omite a figura de protección de As Brañas e, con alevosas intencións, recualifica os terreos que estas ocupan.
Axúdanos a esixirlles ó alcalde e ó goberno municipal de Sada que, sen ambigüidades, decidan protexer As Brañas de forma efectiva, que as propoñan e inclúan entre os espazos protexidos da futura Reserva da Biosfera e que cesen as súas prácticas especulativas, tomando as medidas oportunas para converter este humidal nun referente para o turismo verde (diversificando e desestacionalizando así a oferta turística dunha poboación tan dependente desta actividade) e que sexa un espazo para que a cidadanía goce dunha natureza ben conservada.
Artigo sobre As Brañas escrito por Rafael Carballeira e publicado no Nº1 de Areal
Asina a petición
Delegación das Mariñas, SGHN
Comentarios (0) - Categoría: Espazos naturais de SADA - Publicado o 29-08-2012 15:41
# Ligazón permanente a este artigo
PREGÓN DAS FESTAS DE SAN ROQUE 2012 EN BETANZOS
O pregoeiro das festas de Betanzos deste ano foi o noso amigo e colaborador na revista AREAL Xesús Torres Regueiro.
Torres Regueiro é mestre e escritor e coordina a revista cultural "A Xanela", editada pola Asociación Cultural Eira Vella. Foi colaborador habitual do xonral semanal A Nosa Terra. No Anuario Brigantino ten diversos artigos, monografías e traballos sobre personaxes da localidade e da historia de Betanzos. Recentemente, en colaboración con Xosé Antón García González presentou un moi interesante libro sobre as fontes de Betanzos.
Rematadas as festas, tivemos ocasión de coñecer o contido do pregón que, polo seu interese, reproducimos con agarimo.

Na foto de La Opinión Xesús Torres acompaña a raína das festas Mª Jesús Fernández Martí.


PREGÓN DAS FESTAS DE SAN ROQUE 2012


Por Xesús Torres Regueiro

Exmo. Sr. Alcalde, autoridades, concelleiras e concelleiros, raíña das festas, conveciñas e conveciños, persoas que nos visitades, cidadáns todos:

É para min, como fillo e veciño desta cidade unha grande honra que as súas autoridades me teñan nomeado pregoeiro das festas patronais deste ano. Moitas grazas.

Betanzos,
señora do medioevo
raíña esplendorosa das Mariñas
nai amante
terriña meiga de Brigo
...
todo iso e máis na voz dos poetas, estou aquí para dicirche e para dicirlle ao mundo que estás hoxe de festa maior.

Como desexaba o poeta Manuel María na súa “Canción de amor a Betanzos”, así desexa este humilde pregoeiro mesturarse na túa esencia viva:
Quero, Betanzos, collerche o pulso docemente
E que a tua vida me entre a gallope polo sangue
Para deixar en ti a fleve frol do meu vivir.

Os que abrimos os nosos ollos asombrados á luz da vida baixo as cores e paisaxes sen igual das Mariñas levámolas impregnadas de por vida nas nosas retinas. E cando estamos lonxe non podemos evitar sentir unha inexplicábel sensación de saudade. Por iso entendemos o sentimento dos nosos emigrantes, agravado cando chegan estas datas. Emigración que volve a estar de triste actualidade para a xuventude mellor formada da nosa historia, que ten que percurar traballo e subsistencia lonxe destas terras e deste ceo. Vaia a nosa lembranza, pois, para todos aqueles que quixeran e non poden estar connosco nestas datas festivas.

Se como dixo o poeta Rilke, “a patria do home é a infancia”, que é como dicir o lugar onde se criou, sen dúbida é tamén cos ollos da infancia cando se viven e senten as festas dun xeito máis lúdico e máis puro, como xa endexamais as voltaremos ver e sentir. E a esa ollada infantil acodirá a nosa memoria sempre que intentemos rememorar.

O neno que eu era espertaba de mañá coas alboradas do Cafú ou outros gaiteiros mariñáns, dignos sucesores daquel lexendario gaiteiro Rilo. Logo saía ás rúas na percura das danzas gremiais que os meus ollos miraban abraiados, seguindo o punteado dos pasos, o rítmico movemento do conxunto e o simulacro de enfrontamento entre guía e contraguía. Pese ás orixes labregas dos meus, máis que da danza de espadas dos labradores gostaba eu da de arcos dos mariñeiros, aos que vía no meu barrio da Ribeira a ensaiar á tardiña baixa, vestidos de diario, logo de voltaren do traballo.

Na miña infancia fun criado no amor a Betanzos e dende neno se me ensinou a apreciar a súa beleza e tradicións, os seus monumentos e a súa mítica historia. Ese orgullo san e positivo debemos inculcalo e transmitilo ás novas xeracións. Dende o balcón desta casa común –casa de todos nós–, que señorea a croa deste Castro de Untia, ollamos un conxunto arquitectónico único que se pecha á nosa dereita coa que foi Casa e Banca Núñez, as arcadas do pazo de Bendaña, a igrexa de Santiago e a torre municipal, como símbolo de distintos poderes: o da burguesía comercial, o nobiliario, o eclesial e o veciñal, que sempre ciumoso do seu colocou o seu brasón nesa torre do reloxo que durante séculos marcou as horas e o devir cidadán, ordenou colleitas, sinalou os tempos festivos e avisou de incendios como os terríbeis sofridos en 1569 e 1616.

Un conxunto que preside esta casa consistorial, do mesmo tempo que o palacio erguido para o frustrado Arquivo do Reino, coroado polo escudo de Galicia, a lembrarnos que fomos un Reino, frustrado tamén. Unha casa do concello que non era só sede do poder municipal senón tamén da xurisdición e da antiga provincia da que Betanzos foi cabeza cando foron cinco e cando foron sete as provincias do Reino.

Mais aquí, ao noso carón, hai edificios que están en grave perigo de desaparecer, e con eles, unha boa parte da nosa historia medieval. Falo desa Torre de Lanzós, tan desvalida, veciña e fronteira da parroquial de Santiago, que nos fai lembrar a figura simpática de Alonso de Lanzós, o coudel dos irmandiños. E falo da “desmontada” casa dos Vilousaz, nesa rúa da Cerca que xa perdeu algunha casa brasonada que nunca se debeu perder. Falo, en fin, de todo ese conxunto de casas balconadas, de galerías, de xanelas, de pousadoiros no baixo dos obradoiros artesáns, que conformaron unha urbe única e que hoxe ameazan ruína inminente degradando a súa contorna. Velemos e traballemos para que iso non ocorra.

E para entrar e saír deste cinto, e tamén para decatarmonos de que temos unha muralla medieval solapada entre as casas, cruzamos eses tres arcos: o da Ponte Nova, o do Cristo da Ribeira e o da Ponte Vella, sabendo que non hai outra cidade galega que conserve tres portas medievais e nostálxicos pola perdida Porta da Vila, onde se asentaban os escudos (que por sorte conserváronse) da coroa de Castela, de Galicia e de Betanzos a indicar que esta era unha vila de reguengo e non de ningún señor feudal, cidade dende 1465 por privilexio de Henrique IV.

Ao pé do vello castro de Untia xúntanse Mendo e Mandeo que cinguen a cidade nun húmido abrazo que se afrouxa ou aperta co devalo e abalo das marés. Son as arterias polas que circula o líquido precioso que dá vida a estas terras mariñás. Temos a obriga permanente de coidalos e mimalos, protexelos de todas as agresións. O Mendo humilde e o festeiro Mandeo, o río do “longo repouso epilogal das Xunqueiras”, no dicir do mestre Otero Pedrayo, antes de entregarse á ría, que foi importante e navegábel en tempos.

Dende o adro do Azougue, logo de empaparnos ben da marabilla en pedra que conforman San Francisco e Santa María, a nosa ollada litinosa descansa no verdor do outeiro e as ladeiras de Tiobre. E xurde como unha chamada ancestral a lembrarnos que as nosas orixes, o Betanzo-lo Vello, están naquel outeiro e alí estiveron ata os comezos do século XIII.

De sempre foi louvada a paisaxe e a fartura de Betanzos e das súas Mariñas. Aló polo 1550 o licenciado Molina na súa “Descripción del Reino de Galicia” fálanos dun Betanzos en esplendor:

“Esta ciudad es de las principales del Reino, do hay gente noble y de calidad; es muy abundante de gentiles riberas con toda suerte de frutas, y bien proveído de todos mantenimientos. Es tierra de mucho vino. Entran en esta ría muchos navíos, y hay aquí el mejor alfolí de sal de todo el Reino....”

Comezando o século XVII Jerónimo del Hoyo describiu a cidade e, aínda que se atopaba pobre tras os graves incendios sofridos, destacaba o ben abastada que estaba, o moito viño e froitos que se collían. Chufaba tamén a riqueza dos ríos e toda a terra “por do pasan paresce un paraíso de flores y frutos que producen”. E xa a comezos do século XX o economista Peña Novo decía que a nosa era a terra mellor cultivada de Galicia. Todo iso fixo da nosa cidade o centro comercial das Mariñas. As nosas feiras quincenais e os mercados semanais son lembranza do trafego mercantil que dende a Idade Media se ven realizando dos produtos agrícolas e gandeiros da ricaz bisbarra mariñá.

Nas mañás de agosto véselle a dozura de vivir a Betanzos, asegurou Álvaro Cunqueiro, e nós non o imos desmentir. Para el era o betanceiro, a betanceira, “un tipo humano de excepcional consideración e calidade, produto dunha fermentación secular de gran finura”. E a beleza e gloria da muller betanceira, hoxe aquí ben representada, foi cantada por Díaz Castro que a convocou nos seus sonetos:

Ven aos meus versos como vas á feira
Cantando e rindo ao vento das Mariñas.

Conviredes comigo, pois, en que unha paisaxe e unhas xentes tan singulares tiñan que crear tamén unhas festas especiais. Admira en todo o país que unha cidade pequena como a nosa teña unha ducia de días de festas patronais. Unhas festas con dous elementos orixinais e únicos que lles dan unha personalidade propia e inconfundíbel en todo o país galego e aínda fora del: O globo de papel máis grande do mundo, que se saiba, e a romaría dos Caneiros, enxalzada por cronistas e poetas e cantada coma ninguén por Uxío Novoneyra.

Festa dionisíaca, festa case veneciana, hoxe grotescamente adulterada. Uns Caneiros que temos que rescatar da necidade ambiental, da ignorancia arroutada que imita o peor doutras celebracións alleas, da desmesura etílica provocada como finalidade per se, para voltalos a un san e lúdico equilibrio no que todas as xeracións poidamos compartir a mesma festa, o mesmo río, a mesma floresta, a mesma maxia perdida.

O globo de San Roque, herdeiro de aerostáticos segredos, perfeccionado por Claudino Pita Pandelo e continuado por fillos e netos, ascende como unha enorme flor luminosa que axiña se convirte nun punto de luz na escuridade da noite. Aínda nesta época de naves espaciais e satélites artificiais, o asombro do globo segue vivo e prende nos milleiros de persoas que o admiramos na noite máxica do dezaséis de agosto. Con el ascenden –ou quizais grazas ao impulso deles– os anceios das miles de almas que o contemplamos.

Nestes tempos é preciso voltar a romper unha lanza pola lingua, a nosa lingua que ensinou a cantar a toda a Península e que hoxe se atopa desasistida por decisións políticas e en perigo de continuidade por falla de transmisión xeracional. Nais e pais, non privedes aos vosos fillos desa riqueza. Transmitídelles a lingua galega os que a posuídes ou pedide que lla adeprendan. Cando Galiza e Betanzos foron máis importantes na historia foi cando o galego era idioma de uso xeral, como testemuñan xa non os documentos e as cantigas dos nosos troveiros, senón as inscricións na pedra que resistiron o tempo nesa alfaia de San Francisco, onde ata o sartego de Andrade “o Bó”, propio dun emperador, explícalle en galego á eternidade quen é o que alí dorme o sono de pedra.

“O povo é quem máis ordena”, díxonos en canzón aquel cantor solidario que foi o Zeca Afonso, e o pobo unido terá que reaxir axiña e sobrepoñerse ás manobras e latrocinio de banqueiros, usureiros e especuladores internacionais para salvagardar o benestar da maioría social e das xeracións vindeiras que nacerán xa hipotecadas. Para defender dereitos básicos adquiridos pola loita de varias xeracións e que hoxe están en perigo de desaparecer por mor de políticas que se revelan erradas e inxustas.

Mais fagamos unha paradiña na loita, na protesta indignada e na reivindicación necesaria. Agora é tempo de festa... e á festa quero convocar a propios e alleos cos versos daquel tamén gran pintor, Urbano Lugrís nomeado:
¡Vinde comigo, amigos, a Betanzos
dos Cabaleiros! Vinde agora, amigos,
no bó tempo do vran, en que as bandeiras
do sol máis xogorales tremecen
no glorioso azul [...]

Dende o andazo de peste do ano 1416 –imos camiño do sexto centenario– estamos os betanceiros encomendados a San Roque e témolo por padroeiro. Dende entón tivo, humilde e todo, casa de seu no Campo da Feira, ata ser desposuído dela e realoxado na igrexa dominica, casa que, anque máis grande e suntuosa, non é a súa propia. E xa antes, cedera San Roque parte do seu padroado, compartido dende hai máis de medio século coa Señora do Azougue. Mais Roque o peregrino foi santo humilde que renunciara en vida a propiedades e protagonismos e non se ía molestar por eses desmedros.

Alguén dixo que San Roque é o santo máis galego de todos. E algo de razón ten. Porque se ben o santo peregrino de Montpellier non é galego de nación, asentouse o seu culto tan ben entre nós que quizáis sexa un dos santos que máis capelas teña dedicadas por Galiza adiante. Popularidade extensiva ao animaliño que o acompaña, porque “O que a San Roquiño quer, quer ao can que ten ao pé”. Quizais por iso a copla popular di:
“Por dicir viva San Roque
Prenderon a meu irmán.
Agora que o ceibaron:
Viva San Roque e o can!”

Betanceiras e betanceiros:
Demos comezo xa ás nosas festas patronais.
Preparemos e dispoñamos o corpo e o espíritu para unha ducia de días de xolda e ruada, de gratas emocións e de expansións ledas.
Viva San Roque!
(e o can)
Viva Betanzos!
Sobre a Asociación Cultural Eira Vella
Comentarios (0) - Categoría: RSP-Pobos, cidades e lugares - Publicado o 28-08-2012 14:43
# Ligazón permanente a este artigo
UN PORCO TEIXO NA PRAIA DE ARNELA (SADA)
Un domingo deste verán atopámonos cun porco teixo na praia de Arnela a Vella. O animal seguramente caera polo balado desde o seu tobo, situado xusto enriba da praia. No camiño de volta ao monte, para a nosa sorpresa, o porco teixo decidiu darse un chapuzón, co que puidemos comprobar as súas cualidades como nadador. Deixámosvos un pequeno video no que se recolle esta curiosa experiencia.

Comentarios (0) - Categoría: Espazos naturais de SADA - Publicado o 27-08-2012 15:59
# Ligazón permanente a este artigo
UN FOLLETO DO PÓSITO MARÍTIMO DE SADA (1935)
Tal día como hoxe, o 25 de agosto de 1935, o Pósito Marítimo de Sada editaba o folleto que agora recuperamos dixitalizado.

O Pósito Marítimo Terrestre del Trozo de Sada nacera no ano 1926. Estaba integrado por armadores e mariñeiros, pero tamén por industriais, comerciantes, propietarios e o párroco. A construción dun porto de refuxio para a flota pesqueira de Sada, desamparada ante as inclemencias meteorolóxicas, será unha das súas principais reivindicacións.

No ano 1930, un grupo de veciños, opositores á ditadura, creaban o Centro Cultural Obrero, que tamén faría da construción do porto unha prioridade. Orixinarase un conflito co Pósito Marítimo, que reivindicará os seus méritos na procura da ,licitación da obra. Ante eses embates, o Centro Cultural Obrero chamaba á cordura e á unión de todos os veciños na empresa reivindicativa,ao tempo que recordaba cómo antes de se constituír o Pósito xa existiran outras iniciativas co mesmo fin, lideradas polo xornalista Manuel L. Freire-Calvelo.

En realidade esta disputa tiña un fondo político, pois o Pósito estaba dirixido por algúns elementos conservadores, mentres que o Centro Cultural Obrero contaba na súa directiva con anarquistas, republicanos e galeguistas.

Defeito, do seo do Centro Cultura Obrero nacería, no 1931, o Sindicato de Oficios Varios de Sada, adscrito á CNT. O Sindicato tamén traballará arreo por conseguir a tan necesaria infraestrutura para Sada. Tamén o fará, noutros foros, o sadense Ramón Suárez Picallo. Como deputado a Cortes, será o máis firme e constante defensor das aspiracións dos mariñeiros de melloraren as súas condicións de vida. A construción do porto será o tema central de varias das súas intervencións.

Por fin, no ano 1935 o Consello de Ministros aprobaba a nova obra. O 25 de agosto era o día sinalado para colocación da primeira pedra. A “Comisión pro puerto de refugio” do Pósito, encabezada polo párroco Juan Villanueva e militantes da CEDA local como Avelino Cancelo e Manuel Zapata, empregará este acto festivo para facer campaña política en favor dos deputados cedistas, sen recoñecer en ningún momento o contributo do ex-deputado Ramón Suárez Picallo, do Sindicato anarquista ou do incansable xornalista Freire-Calvelo.

O inicio daquelas obras, deixando á marxe polémicas do momento, foi, en todo caso, o produto dun inmenso esforzo colectivo. A sublevación militar de xullo de 1936 motivaría a paralización das obras por máis dunha década.

A continuación, reproducimos o mencionado folleto, un documento excepcional que nos fala da Sada de 1935.



Puerto Sada Fontan
Comentarios (0) - Categoría: Historia local - Publicado o 25-08-2012 12:00
# Ligazón permanente a este artigo
UN ARTIGO DE CALROS SILVAR SOBRE A ORNITOFAUNA DE SADA
2
Comentarios (0) - Categoría: Espazos naturais de SADA - Publicado o 24-08-2012 10:15
# Ligazón permanente a este artigo
HOMENAXE CÍVICA A AVELINO POUSA ANTELO. TEO, 21/08/2012
Unha montaxe audiovisual da A. C. Irmáns Suárez Picallo








Imaxes e audio de Estevo Rodríguez
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 23-08-2012 01:00
# Ligazón permanente a este artigo
SOBRE O DEREITO DE ASILO
Agora que volve a ser actualidade o dereito de asilo (polo caso Assange) publicamos este artigo que RSP escribiu tal dia como hoxe do ano 1942 onde criticaba a postura da Francia de Vichy cos refuxiados españois así como a de Suiza cos refuxiados xudíos e que, que ata ese intre, fora un exemplar modelo de asilo sagrado e inviolable para rematar lembrando o que di a letra do himno chileno "...a tumba serás dos libres ou asilo contra a opresión..."


22 de agosto de 1942

EN TORNO AL DERECHO DE ASILO


Por Ramón Suárez Picallo

Conoce ya el lector –porque de ello se informó en “La Hora”- la situación angustiosa creada a varios miles de españoles refugiados en Francia, colocados ante el dilema de ser enviados a España –la muerte, la cárcel y el campo de concentración- o ir a trabajar al Reich al servicio de una causa que detestan con toda su alma. Ello se debe a que la Francia oficial de hoy esta superpuesta en aquella otra Francia que amaron todos los perseguidos del Mundo que la tuvieron por asilo sagrado e inviolable.
Mas he aquí que Suiza, que por fortuna conserva intactas sus instituciones democráticas ejemplares y que fue, con Francia, quizá aún más que Francia, que asilo de todos los perseguidos políticos de Europa, desde la “Liga de los Justos” hasta Lenin, parece que quiere adoptar una actitud idéntica a la de Francia de Vichy. Así lo anuncia el “Bassler National Zeitung” de Berna, refiriéndose a los refugiados judíos de Alemania y países por ella ocupados, algunos de los cuales han sido ya devueltos a sus países de origen, dando a lugar, en la frontera a “escenas indescriptiblemente horripilantes” de aquellos hombres enviados a una muerte segura.
Protesta el diario –y nosotros con él- por el abandono del Derecho de Asilo por parte de las autoridades de la hasta hoy ejemplar Confederación Helvética que pudo inscribir en el frontispicio de sus repúblicas y cantones este bello anuncio: “Aquí no delinque el pensamiento”.
¿Es la decadencia del Derecho de Asilo que respetaron las democracias helénicas, Roma la grande, la Córdoba medieval del Califato y las naciones más progresistas –entre ellas Suiza- en los tiempos modernos?
Es posible que sea eso. Con ello pierde la Humanidad civilizada una de sus más bellas tradiciones jurídicas. América la conservará como herencia sagrada de sus mayores. Y en América, Chile que la convirtió en canción nacional. ¡Santo Dios, que bella es y con que emoción la cantamos!

(Artigo publicado no xornal La Hora, en Santiago de Chile, tal día como hoxe pero de... 1942)
Comentarios (0) - Categoría: RSP-Exiliados - Publicado o 22-08-2012 08:13
# Ligazón permanente a este artigo
ADEUS, AVELINO

Acabamos de coñecer a nova do falecemento de Avelino Pousa Antelo. O patriarca do galeguismo déixanos aos 98 anos, logo dunha longa vida de compromiso inquebrantable con Galicia. Desde esta Asociación queremos transmitir o noso pesar a familiares e amigos.

O seu corpo estará exposto no Concello de Teo a partires das 12:00 h. de mañán (día 21) ata as 19:00 h., cando será incinerado. Non se admiten flores.

Engadimos estas palabras sobre Avelino que nos remite Edmundo Moure:

Benqueridos compañeiros todos de Sada:

Graciñas polo honor de publicar as fotos nas que estou con ese grande galego, Avelino Pousa Antelo, artellador cultural e loitador pola dignidade da Patria Galega... Patriota da Cultura, non das fanfarrias baleiras dos que marchan en prol da opresión dos desventurados.

Coñecín a Avelino co gallo do Curso de Verán de Lingua e Cultura Galega, en Santiago de Compostela, no ano 1999. Mo presentou David Otero, nunha tasca de Padrón. Cada vez que fun a nosa Galiza, procurei atopalo na Fundación Castelao, que dirixiu con entusiasmo sempre baril e xoven. Trouxen, das súas mans, as publicacións sobor de Castelao.

Avelino estará agora falando de vagar con Isaac Díaz Pardo e os outros galegos da súa xeración que nos deixaran orfos, agora que Galiza necesita de homes como Avelino para que non se apague non, o facho da nosa lingua en perigo de morrer baixo a burocracia da política bastarda e a man dos oportunistas de sempre.

Repousa en paz, caro Avelino.

Edmundo Moure
Santiago de Chile



Reproducimos ademáis o seguinte artigo de Sermos Galiza:

Adeus a Avelino Pousa Antelo, o soñador da Galiza redimida

Até os últimos días, Avelino Pousa Antelo soñou cunha Galiza redimida. Quen o coñeceu e o tratou, sabe da teima dos seus 98 anos na defensa dos valores que compartiu con Castelao ou con Ánxel Casal
De Pousa Antelo quedará sempre a lembranza do seu labor incansábel por recuperar a memoria de todos aqueles galeguistas que loitaron pola liberdade e tamén a súa rexa dignidade en manter en todo momento o seu ideario.

Presidente da Fundación Castelao, da Fundación Pedrón de Ouro e membro da Fundación Alexandre Bóveda, Avelino Pousa Antelo foi durante os seus últimos anos a presenza viva da memoria por recuperar.

Transmitía emoción e convicción nuns idearios que compartiu con Castelao, a quen lembraba de neno dando un mítin no Teatro Principal de Compostela.

O episodio, repetido un sinfin de veces, transmitía como poucos a pegada que o autor de Sempre en Galiza deixou para sempre en Pousa Antelo.

Aquel mítin marcou a súa memoria para sempre e, tempo andado, convertiríao no maior valedor da figura de Castelao, a quen dedicou o alento dos seus últimos anos desde a Fundación Castelao que preside.

Avelino Pousa Antelo mostrouse sempre fiel ao ideario de Castelao, reivindicou o papel do galeguista na nosa historia e no recoñecemento popular e institucional pero non mostrou ningunha dúbida cando dediciu rexeitar a Medalla Castelao outorgada pola Xunta de Fraga. Dicía que non podía aceptar unha medalla que devaluaba o seu nome.

Cando estaba a piques de cumprir un século de vida, Avelino Pousa Antelo pecha unha biografía ateigada de compromiso coa nosa lingua, coa nosa cultura e co noso país.

O seu corpo estará exposto desde mañá día 21 ás 12 e media no Concello de Teo até 19. horas no en que será incinerado. A familia prega que non se envíen flores e, no canto diso, se se quixer, que se faga unha doazón a APAMITE (Asociación de Pais de Minusválidos de Teo).


Incluimos ao pé o enlace para ler o artigo que Pablo Vaamonde -nado na Baña igual que Avelino- escribe no seu blogue.
Artigo en Sermos Galiza
Artigo de Pablo Vaamonde sobre LUCHO DO PETO
O último galeguista republicano
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-08-2012 00:10
# Ligazón permanente a este artigo
MUSSOLINI E AS MULLERES

Mussolini e unha das suas amantes, a raíña María José. | Foto: CEDOC


Cando en xullo de 1943 o Rei de Italia destitue a Mussolini e o arresta, dándose en principio por desparecido, comezaron a difundirse todo tipo de novas sobre as variadas relacións sentimentais das que se seguiría falando aínda na década dos 70 e se siguen a publicar datos na actualidade.
RSP, naqueles intres, tamén aporta a sua visión ao respecto...


19 de agosto de 1943

ONCE MUJERES EN LA VIDA DE MUSSOLINI


Por Ramón Suárez Picallo

Benito Mussolini, como todos los hombres y mujeres que “hicieron historia”, no podrá librarse de que las gentes, unas bien, y otras mal intencionadas, se metan a hurgar en los recovecos de su vida privada, amorosa y afectiva. Hay en la literatura moderna un tipo verdaderamente temible, popular y acreditado, especie de “buscón” intelectual, que se llama biógrafo o biografista, y que viene a ser la mala sombra de los hombres públicos, que no perdona detalles ni secretos. Mientras el Duce estuvo física y políticamente vivo, su suerte frente a los biógrafos, fue muy variada; tan variada y tan cambiante como sus posturas políticas. Lo trataron bien y mal, según lo vieron a través de sus prismas. Pero ahora que se da por muerto, en ambos aspectos, ha comenzado el ensañamiento. Tiene escasa suerte, especialmente, con las mujeres que escribieron sobre él, que lo ponen poco menos que a pan pedir. Son ellas Angélica Balabanoff, escritora socialista rusa, su amiga y compañera en los tiempos revolucionarios del exilio, y en la redacción del “Avanti” de Milán.

Esta mujer que actualmente reside en EE. UU., lo perfila como cobarde, indeciso e histrión; es la otra, Margarita Scarfatti, hija del Decano de una Universidad y esposa de un abogado de Milán, que fue su amiga intelectual y biógrafa en pleno régimen fascista y que ahora se halla en Buenos Aires. La primera, socialista, fue sacrificada por el Duce, en holocausto al fascismo; y la segunda fascista, declarada “infecta” de sangre judía, tuvo que emigrar a París, cuando Mussolini adoptó en Italia la política antisemita del nazismo alemán; al conocer su caída, Margarita expresó satisfacción vivísima. ¿Ingratitud? Al hablar de Mussolini y de las mujeres que intervinieron en su vida –once en total– se destaca como el Duce merece de ellas ese trato. No fue leal ni consecuente con ellas; de una u otra manera, las sacrificó, a todas, a sus intereses y ambiciones políticas, especialmente después de ocupar el pináculo más alto de la vida pública de su país. No tuvo la gallardía de cierto personaje español, a quien, cuando ascendió, se le recomendaba abandonar a la compañera de los días oscuros, de las persecuciones y de los hombres. Ante el mal consejo el español contestó: “El triunfo no autoriza a ser canalla”.


NI CASTO NI CAUTO

Se asegura que cierta congregación religiosa, célebre en todo el mundo, que adoctrinó a muchos hombres públicos, al salir de sus centros de enseñanza sus discípulos, les daba ciertas instrucciones reservadas, a manera de aforismos y máximas morales. Entre ellas se recalcaba, especialmente, esta: “Si no puedes ser casto, sé cauto”. El ex Duce italiano no practicó ni la castidad ni la cautela, en sus negocios íntimos. Se cuenta que al advenir el fascismo, su jefe tenía varias amigas simultáneas. Al entrar al servicio militar, varias de ellas, reclamaron del Ministerio de la Guerra, la “pensión marital”. Sólo dos –las dos con hijos– fueron tomadas en consideración: Irene Desler, declarada loca y recluida en 1927, y Rachele Guido, más tarde su esposa legítima y madre de cinco de sus hijos. Se cuenta, también, que la boda con Raquel –hija de una camarera de la taberna de su padre– le fue impuesta a Mussolini por el Rey Víctor Manuel, cuando se hizo el amo de Italia.

-Las bodas y ayuntamientos “casuales” –habríale dicho el Rey– no son convenientes para un socialista, que se hizo conservador. Cásese. Y el Duce se casó tardíamente. Y de aquí la falta de cautela, o, como dice el adagio, “El Diablo metido a predicador del Evangelio”. Mussolini, quiso que el fascismo fuera la resurrección de todas las virtudes, de recato, castidad, templanza y honesto Gobierno, que los historiadores –con razón o sin ella– suelen atribuir a las matronas y a los senadores y cónsules romanos. Se metió en las vidas de los demás y tiró piedras a tejados ajenos, olvidando que el suyo era de vidrio. Y se hizo de enemigos que no le perdonaron a la hora de la caída.

Tenemos a la vista, sobre el particular, una circunstanciada y escabrosa información, publicada en algunos periódicos del Continente, de la que –quitándole saña y color subido– tomamos algunos datos; tan sólo aquellos que confirman hechos ya conocidos. En ella aparecen las once mujeres que tuvieron algo que ver en la vida de Mussolini. ¡De ninguna de ellas sale bien parado! Su vida “donjuanesca”, no lo acredita mejor que su obra de dictador omnímodo, provocador de guerras para perderlas luego. ¡Fue ingrato con las once!


LA ÚLTIMA AVENTURA

En esa misma información a que aludimos, se cuenta la última aventura. Fue ella con una hermosa muchacha de 16 años, de Brescia, hija de un profesor de música.

Mussolini había ido a Brescia a imponer una medalla de premio a la Maternidad, que llevaba su nombre, a seis madres que tenían, cada una de ellas, 20 hijos. Fue una ceremonia solemne, a la que asistió mucho público femenino. Vio entre las concurrentes, a dos preciosas hermanas, Francisca y María Ferroni, de 24 y 16 años, respectivamente. Mandó sentar a las dos, a su lado en un almuerzo campesino y las festejó a ambas. A la semana siguiente estaban instaladas en el Hotel Sibelli, en Tivoli, en las afueras de Roma. Allí las visitó el Duce y fue con ellas muy amable. Cuando se retiró, Francisca, la mayor, dijo a su hermana más pequeña:

-Él no sabe con cual de las dos quedarse; pero yo, sí lo sé. Tú eres la que él quiere.

Días después –sigue diciendo la información– la signorina María fue instalada en una Villa del Monte Mario, donde en mayo de 1942, nació un niño, a quien se impusieron los nombres de Arnaldo, Adolfo, Benito y Hermann…

Parece que el escándalo fue mayúsculo –hasta los nombres eran escandalosos– y las murmuraciones “sotto vocce”, tajantes y crueles; tanto que hubo de intervenir la hija predilecta del Ducce, Edda, Condesa de Ciano, para decirle a su padre calavera, éstas, o parecidas palabras:

-“Papá, manda afuera de Roma a la muchacha. Aquí te están vedadas las “distracciones” de esa índole; tú eres el defensor de la civilización cristiana, con su moral, su hogar y su familia –cosas todas sagradas– y no puedes aparecer ante tu pueblo como un frívolo seductor de jovencitas”. Con lo cual, Edda, volvía a recordarle la máxima ya aludida: “Si no puedes ser casto, sé cauto”.

Por no haber sido ni una cosa ni otra, “anda en lenguas del mundo”, el ex Duce de Italia; no sólo como Dictador de nefando recuerdo, sino que, también, como Don Juan empedernido, ingrato y poco leal, con las mujeres que pasaron por el íntimo rincón de sus afectos amorosos e intelectuales.

¡Una especie de Enrique VIII, sin Catalina de Aragón, sin Ana Bolena y sin el triunfo de su Reforma fascista!


(Artigo publicado no xornal La Hora, en Santiago de Chile, tal día como hoxe pero de...1943)
Romance secreto de Mussolini
La amante judía de Mussolini
Comentarios (0) - Categoría: RSP-Persoeiros (políticos) - Publicado o 19-08-2012 00:17
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2] [3]
© by Abertal