A. C. Irmáns Suárez Picallo - Sada


Este blogue nace co obxecto de difundir a actividade da A. C. Irmáns Suárez Picallo, así como de recuperar e por a disposición do público diversos materiais de interese sobre o noso pasado,ao tempo que damos a coñecer os artigos escritos por Ramón Suárez Picallo e outros autores sadenses.
Estruturamos o blogue en varias seccións, nas que terán cabida noticias de actualidade sobre as nosas actuacións, artigos, textos históricos, fotografías...


Visitas (desde o 05/08/2010)





Únete a nós!
comisionsuarezpicallo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 GALERÍAS FOTOGRÁFICAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGUES GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

ESPERANDO A GO(DOT)EBBELS
Para empezar quero facer mención de “Reflexiones de Repronto” un vídeo blog absolutamente recomendable. Unha das últimas entradas leva por título Neolengua, é vai do vello asunto da propaganda, da utilización da mesma polo poder, e non só polos totalitarismos, porque, coma imos ver, o poder democrático tamen ven a utilizala cando considera que llefai falla.

O doutor Repronto fala da neolingua, é dicir, da utilización de novas verbas, de novos conceptos, de eufemismos en definitiva que veñen a substituír aquelas consideradas perigosas ,ou polo menos pouco acaídas, polo poder. Dous exemplos, por utilizar os mesmos que se citan no blogue son os de neno, substituído por menor, ou presos cambiado por internos .Cámbianse as verbas para trocar o contexto.

Con un grande sentido do humor e a ironía, o doutor Repronto, di que dada a tendencia o barroquismo e a ampulosidade da forma de expresión do celtiberismo, do seu gusto polas reviravoltas, era inevitábel que esta forma de falar se dese de labazadas ca neolingua, “unha tecnoloxía lingüística moi coidadosa”, e precisa, engadiría eu. O resultado: a neolingua convértese cando se quere aplicar no noso Estado nunha auténtica parodia. O que non saiba de que estamos a falar que pense no famoso monólogo de Cospedal, a auténtica raíña da “stand up comedy”, dos monólogos vaia, aquel que empeza así, “la indemnización que se pactó fue una indemnización en diferido…”

Anécdotas aparte, paga a pena dicir algo máis da neolingua se queremos coñecer o que está a suceder no mundo globalizado.Permitiranos saber, a modo de exemplo, que a conversión de unha escola de pensamento económico nunha ideoloxía con pretensións hexemónicas e con alcance global ten moito que ver ca propaganda, e máis concretamente co cambio das verbas co obxecto de trocar o contexto.

A cousa é ben coñecida, coido. No ano 1971, Lewis. F. Powell, máis tarde membro do Tribunal Supremo, presentou para a Cámara de Comercio dos EE.UU o Memorando Confidencial: ataque al sistema americano de libre empresa. Mesmo hai quen dí que este documento é acta fundacional do neoliberalismo. Non direi eu tanto.

O documento ven sendo a continuación dunha tradición ben coñecida : a utilización da propaganda dende o poder para manipular a opinión pública. O obxectivo nesta ocasión era facer do capitalismo o sistema económico/social non xa hexemónico senón único. A certeza de que este obxetivo fora alcanzado, xa ao remate do pasado século, pode atoparse coma o “leitvmotiv” da obra A fin da historia de Francis Fukuyama, aínda que a grande crise do sistema está aí para negar a maior.

Powell, preocupado porque na súa opinión “o sistema de libre empresa”( eufemismo que viña a substituír a capitalismo, negativamente connotado) estaba en risco propoñia unha campaña para combater as ideas contrarias o sistema capitalista, nomedamente no eido da educación.

Xa que logo, coñecedor de que isto non era dabondo,engadía:“Porén non deberíamos desbotar a acción política, mentres agardamos o cambio paseniño na opinión pública que debe acadarse a través da educación e a información. O mundo dos negocios debe deprender a lección que fai tempo deprenderon os sindicatos e outros grupos de interese. A lección de que o poder político é necesario; que este poder debe ser asiduamente cultivado, e que, cando sexa necesario, debe ser utilizado agresivamente e con determinación”.

Se alguén inda non sabe como comenzou o predominio das grades corporacións capitalistas a resposta pódella dar a lectura do memorando. Por certo, na nosa transición tamén tivemos a oportunidade de asistir a campañas de prensa co obxetivo de favorecer a imaxe dos empresarios. Só hai que consultar a prensa da época.

Unha das principais estratexias, e ben o sabía Lewis Powell, de manipulación pasa pola da linguaxe.

Cando os nomes das cousas non responden os intereses dos amos do mundo trócanse os nomes. Primeiro os nomes, máis tarde o contexto.
Chamarlle“mercado de traballo” o conxunto das persoas que están na procura de traballo, dicirlle “recursos humanos” o conxunto de homes e mulleres traballando para a mesma empresa, falar de “flexibilización de plantilla” cando se quere dicir despido, é un auténtico baleirado do realmente humano para sacrificalo na sacra ara da “libre empresa”.

Outros eufemismos coma “crecemento negativo”, por decrecemento, aseméllanse moito o de “avance estratéxico sobre a retagarda”, eufemismo utilizado para non ter que dicir retirada, creación disque de Goebbels, autor dun decálogo, inda que de once puntos, sobre propaganda, e fonte de inspiración para todos aqueles que pretenden manipular a opinión pública.

Certo que o memorándum “powelliano” ía moito máis aló da sinxela manipulación do contexto a través do renomeamento da realidade. Porén é indudable que o renomeamento semella ser unha das ferramentas preferidas polos xestores da economía de “libre empresa”, sexan estes economistas, políticos ou medios de comunicación.
“Crise”, por estafa, “expediente de regulación de emprego”, por despido colectivo, “globalización,” por imperialismo ou capitalismo, “ estadio temporal negativo”, cando non lles parece acaído falar nin de crise, “emprendedor” porque empresario empezaba a non ter boa imaxe (Díaz Ferrán ou Arturo Fernández, non o que din que é actor,( a min, non sei porque, cando falo deste individuo venme o pensamento o que lle pasou a Víctor Mature unha vez que non lle deixaban pasar o Hotel Ritz, “porque era actor” o que este respondeulle que podía ensinarlles un feixe de críticas que dicían que non o era) o outro, o presidente da patronal madrileña, serían segundo esta lóxica emprendedores nun “estado temporal negativo” o primeiro deles na súa condición de “interno” e o segundo en “expectativa de destino”) son só algunhas das novas verbas e esprexións cas que procuran abstraernos e afastarnos da realidade.

Créanas as institucións académicas e os thinktanks o servizo do pensamento dominante, fannas súas, engadindo cando o consideran necesario da súa propia colleita, algúns políticos, reprodúdenas, sen a menor crítica, os medios de comunicación (curiosamente o espírito crítico reaparece nos xornalistas cando alguén se atreve a facer mención do papel xogado polas corporacións mediáticas para as que traballan. Calquera crítica é entendida polos dilixentes xornalistas coma un ataque a”liberdade de expresión”; que se o fagan mirar!). Porén temos a obrigade saber o que pretenden agochar tras das verbas cas que, coma vulgares “trileros” quérennos enganar. É a nosa obriga impedir que “ nos vendan a moto”

Porque, coma dixo Benedetti:

No me gaste las palabras/No me cambie el significado/Mire que lo que yo quiero/Lo tengo bastante claro.


Xaime Rodríguez Rodríguez
Comentarios (0) - Categoría: Notas desde o meu Smartphone, de Xaime Rodríguez - Publicado o 26-05-2014 10:41
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Correo electrónico: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal