A. C. Irmáns Suárez Picallo - Sada


Este blogue nace co obxecto de difundir a actividade da A. C. Irmáns Suárez Picallo, así como de recuperar e por a disposición do público diversos materiais de interese sobre o noso pasado,ao tempo que damos a coñecer os artigos escritos por Ramón Suárez Picallo e outros autores sadenses.
Estruturamos o blogue en varias seccións, nas que terán cabida noticias de actualidade sobre as nosas actuacións, artigos, textos históricos, fotografías...


Visitas (desde o 05/08/2010)





Únete a nós!
comisionsuarezpicallo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 GALERÍAS FOTOGRÁFICAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGUES GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

MONTALBANO EN LEON
A vida imita o arte. É na literatura aínda mais. Coido que foi Sthendal o que dixo que unha novela viña a ser coma un espello na beira do camiño. Para os creadores da novela negra americana, para os mellores entre eles, tiña que ser un reflexo da sociedade na que transcorrían as historias. Unha forma de sinalar os resortes do poder, de espilo, de mostrar coma o exercicio do poder precisa, e aquí lembrarse de Maquiavelo é inevitábel, fai ineludíbel, a violencia.

Os crimes na novela negra veñen sendo síntomas. A laboura dos protagonistas da novela negra, detectives, investigadores privados, policías, redúcese sinxelamente a interpretalos. É o que ocupa o tempo do comisario Salvo Montalbano, creado por Andrea Camilleri, e que por certo leva ese apelido en honra do gran Vázquez Montalbán.
O comisario Montalbano fai o seu traballo na pequena cidade de Vigata, unha cidade de ficción que pretende reflexar a vida na illa de Sicilia.

Armado dun sabio escepticismo, comprensible porque coma di o propio Camilleri “Montalbano vive rodeado de imbéciles” (nos que amén dos delincuentes inclúense policías, fiscais e periodistas) é un amante da boa cociña, dos bos viños e da vida en xeral. Os mellores momentos os ten cando saborea as arancini, unha especie de croquetas de arroz, chícharos, queixo parmesano e mozzarella, que son debedoras do seu nome o azafrán que se utiliza no seu rebozado, preparadas pola súa asistenta.

A Mafia, que en Sicilia é dicir o poder, esta sempre presente nas procuras de Montalbano. Non no primeiro plano senón coma unha sorte de pano de fondo ,neste sentido Camilleri di que no quere darlle máis protagonismo por non dignificala.

Engade nembargantes, que negala seria coma negar a existencia do ar, xa que logo o seu poder inflúe nas relacións e condiciona a existencia. Deste xeito, sabedor de coma funciona o poder, coñece perfectamente onde hai que buscar as motivacións últimas dos crimes que ten que investigar, a meirande parte das veces.

Se falo do comisario Montalbano, non é só para recomendar a lectura das novelas de Andrea Camilleri, é de paso, se non son lectores, a serie de televisión que baseada en elas está a pasar o canle da televisión pública española. A motivación ven a ser outra.

Quizais precisemos de Montalbano para mellor entender o que ven de ocorrer en León. Un asasinato coma o de a presidenta da Deputación desa provincia ven a poñer xuntos os ingredientes habituais nas súas pescudas.

Un poder omnipresente, e certamente non excesivamente democrático se temos en conta que non é elixido directamente nas urnas, no conxunto de decisións que afectan a provincia. O tempo, a representante dese poder é máxima dirixente da organización política con máis presenza na vida provincial. Condicionando as relacións e a existencia.

Inevitabelmente, esta forma de exercicio do poder deixa tras de si unha gran manchea de damnificados.

E, agora ven a parte que xustifica o aserto de Camilleri sobre os imbéciles que rodean Montalbano:

Unha delas, das vítimas do exercicio despótico do poder, correlixonaria da vítima, empeza a tomar decisións que podían ser tomadas, e cas mesmas consecuencias, por un mono bebedo.

Decide asasinar a súa examiga,( se nos temos que fiar dos medios tiñan unha grande amizade a familia da(s) asasina(s) e máis a defunta, no caso do marido e a vítima tiñan, segundo algún destes medios,unha”estreita relación” enténdase o que se entenda pola expresión/ eufemismo) o que en se mesmo é unha tolemia.

Faino para máis inri nun dos sitios máis visibles da localidade. Desprendese da arma do crime endosándolla a unha amiga policía local (a presenza da policía é unha constante neste asunto, casque a totalidade das personaxes,chamémoslle secundarias,teñen esta profesión).

Por si fora pouco, o piso da súa filla, onde acostumaba a pasar máis tempo que no piso de Astorga co seu marido, e presunta cómplice, esta ateigado de pistas seica inculpatorias (entre elas mencionase un quilo de marihuana que coido que nada ten que ver co delito de asasinato, pero pode servirlle para ser imputada por un contra a saúde pública).

O coñecemento da verdade neste turbio asunto semella complicado.Hai que ter un grande dominio dos resortes do poder, nomeadamente do que se fai na rebotica, sen luz nin taquígrafos. Tamén da imbecilidade que leva a cometer un asasinato tan afastado do que De Quincey viña a entender como “unha das belas artes”.

É por iso que eu atrévome a pedirlle a Camilleri que deixe vir a León a Salvo Montalbano. O asasinato, e as circunstancias que o rodean, incluindo o numerus stultorum (aínda que é xa sabido, stultorun infinitum est numerus), semella virlle coma anel o dedo.

Co fin de que a morriña non sexa tan grande, propoño que o acompañe a súa asistente, Adelina, para facerlle unhas apetecibels arancini.


Xaime Rodríguez Rodríguez
Comentarios (0) - Categoría: Notas desde o meu Smartphone, de Xaime Rodríguez - Publicado o 23-05-2014 10:15
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Correo electrónico: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal