A. C. Irmáns Suárez Picallo - Sada


Este blogue nace co obxecto de difundir a actividade da A. C. Irmáns Suárez Picallo, así como de recuperar e por a disposición do público diversos materiais de interese sobre o noso pasado,ao tempo que damos a coñecer os artigos escritos por Ramón Suárez Picallo e outros autores sadenses.
Estruturamos o blogue en varias seccións, nas que terán cabida noticias de actualidade sobre as nosas actuacións, artigos, textos históricos, fotografías...


Visitas (desde o 05/08/2010)





Únete a nós!
comisionsuarezpicallo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 GALERÍAS FOTOGRÁFICAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGUES GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

INMIGRANTES DIXITAIS vs NATIVOS DIXITAIS
Un dos problemas centrais, ou cando menos dos máis recorrentes, das ciencias sociais, nomeadamente da Socioloxía e a Antropoloxía, e o da identidade. Mais alo da identidade nacional, sempre motivo de reflexións fortemente ideoloxizadas, o predominante é falar das “identidades múltiples”, un termo que fai referencia a identificación ca diversidade de afiliacións colectivas na que vivimos no mundo actual: familias,categorías de xénero, grupos ocupacionais, partidos, confesións e etnias, desplazándonos dunha as outras con unha relativa facilidade.

Pois ben, a maiores de todas estas os da miña xeracion, entendida a estos efetos como os nados con anterioridade os anos corenta deica os anos oitenta, temos outra identidade; somos inmigrantes dixitais.

Porque dese xeito denominouno snun, máis mencionado que coñecido, artigo, (Nativos digitales, Inmigrantes digitales), Marc Prensky, no ano 2001.Por enriba do interese do artigo no eido da educación, e das controversias que sendubida pode plantexar, (solo cabe dicir que no primeiro parágrafo di o seguinte (…)Nosos estudantes mudaron radicalmente. Os estudantes actuais xa non son as persoas para as que o noso sistema educativo estaba deseñado) planea na miña opinión unha volta de torca máis o problema do “gap”, da fenda xeracional, plantexado ademais como unha descontinuidade insalvable.

Xunto os inmigrantes dixitais, define, xa se sabe que na maioria dos casos as identidades constrúense en oposición a “outros”, os “nativos dixitaís”, coma “ falantes nativos” da linguaxe dixital das computadoras, os video xogos e a Internet. Pódese doadamente deducir que os inmigrantes dixitais somos todos aqueles que non somos “falantes dixitais nativos”. Utilizamos as novas tecnoloxías, porque aprendemos a utilizalas, porén, como todo inmigrante, mantemos en maior ou menor grao, o “acento”que delátanos como “non nativos”.

Haberá que falar, se hai ocasión, do significado, alcance e consecuencias da metáfora de Prensky no eido educacional, mentres tanto, eu quero falar da fenda xeracional que pode supoñer a oposición nativos dixitais/ inmigrantes dixitais.

No pasado tamén semellaba que as fendas xeracionais poderían resultar insalvables, pola confrontación das cosmovisións de cada un dos termos da ecuación. Nunca foi asi. Por enriba das diferenzas, as xeracións enfrontábanse os dilemas vitais que veñen a acompañar o home dende que este evoluciou dende os homínidos.

Non, non vai ser a tecnoloxía, por moi avanzada, que esta sexa, por moito que troque a forma de pensar, de educarse e de confrontar os problemas da humanidade, (Prensky, chega a plantexar que as TIC, as Tecnoloxías da Información e a Comunicación, poden estar a producir cambios no cerebro humano), a que complete unha discontinuidade insalvable.

A única posibilidade é que nos convirtamos non xa en ciborgs totales, xa sabedes un organismo cibernético, ou peor aínda en replicantes coma na película Blade Runner. Porén, as cousas non van por aí. Hai pouco un rapaz, un nativo dixital, reflexionaba que a pesares de estar tecnoloxicamente e permanente conectado, sentía a cotio a aixada da soidade a pinchalo.
Mais aínda, na secuencia final de Blade Runner, o replicante, Roy Batty, é quen de dicir:

“Eu vin cousas que non creriades: Atacar naves en lapas mais alá de Orion. Vin brilar raios-C na escuridade a carón da porta de Tannhauser. Todos eses momentos perderanse no tempo… coma bagoas na choiva. É hora de morrer."

É dicir, ao final dun posible pesadelo tecnolóxico é posible albiscar a poesía fondamente humana.

Xaime Rodríguez Rodríguez
Comentarios (0) - Categoría: Notas desde o meu Smartphone, de Xaime Rodríguez - Publicado o 23-05-2014 10:01
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Correo electrónico: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal