A. C. Irmáns Suárez Picallo - Sada


Este blogue nace co obxecto de difundir a actividade da A. C. Irmáns Suárez Picallo, así como de recuperar e por a disposición do público diversos materiais de interese sobre o noso pasado,ao tempo que damos a coñecer os artigos escritos por Ramón Suárez Picallo e outros autores sadenses.
Estruturamos o blogue en varias seccións, nas que terán cabida noticias de actualidade sobre as nosas actuacións, artigos, textos históricos, fotografías...


Visitas (desde o 05/08/2010)





Únete a nós!
comisionsuarezpicallo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 GALERÍAS FOTOGRÁFICAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGUES GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

A PROPÓSITO DE LUGRIS FREIRE: INTELECTUAIS E COMPROMISO
A orixe do concepto de “intelectual” no sentido contemporáneo da expresión atopámola no chamado “affaire Dreyfus”, o de aquel oficial do exército francés falsamente acusado de traizón, pola súa condición de xudeu, na ausencia de probas mais consistentes. Emile Zola, naquel intre no cumio da súa fama, escribiu un acertado alegato, o seu celebre “Eu acuso”, e conseguiu a adhesión dun elevado número de autores, os intelectuais, que viraron o sentir dunha sociedade “intoxicada” polas probas e argumentos amañados do antisemitismo gobernamental.

Desde entón o concepto non deixou de ser polémico e discutido. Os intelectuais, dalgunha forma os posuidores das verbas, estaban nunha situación inmellorable para intervir coas súas obras na vida social, e polo tanto política.

A pregunta central o respecto empezou por cuestionar o sentido desta intervención. Podían, como viña sendo dalgún xeito historicamente determinado, servir de apoio, xustificación e coartada dos detentadores do poder; ou, polo contrario, e isto era o que se esperaba dende a súa intervención no caso Dreyfus, críticos co poder, apoiando aquelas causas que o interpelaban, normalmente defendidas polos sectores máis afastados deste.

Que a historia da intervención dos intelectuais non foi a do progresismo social evidenciouse para todos aqueles que o quixeran ver, nomeadamente tras a publicación da obra de Julián Benda, “A traizón dos intelectuais” (La trahisión des clercs,1927), na que denuncia a falta de compromiso dos intelectuais coas causas que significaran avances históricos, e a súa dependencia do poder no seu afán da paralización histórica. Benda, mantiña que “Pódese dicir que, grazas a eles, durante dous milleiros de anos a humanidade practicou o mal, pero honrou o ben”.

O inesquecíbel Manuel Vázquez Montalbán, na estela da historicidade do aserto de Julián Belda, utilizaba a imaxe do escriba sentado, axenlloado diante do señor, esperando a súas ordes, na confianza de podelo compracer coa súa escrita. Na súa condición de escravo privilexiado o escriba non pode eludir a auto compracencia, que o pode levar a instalarse na súa “torre de marfil”, as costas da sociedade e os seus problemas. Nestas circunstancias pode ser que esqueza que é posuidor da linguaxe como instrumento, porén as verbas non lle pertencen, a significación é a convida polos señores e os bruxos.

Nembergantes as súas habelencias póñeno nunha situación semellante a de Prometeo. O escriba podía erguerse e roubarlle as verbas os poderosos, como Prometeo o fogo, para darllas os homes. A Historia ofreceunos, e aínda esta ofrecer, unha constante presenza de escribas sentados e ergueitos. Unha sucesión de meros reprodutores das formas de pensamento dominante, do status quo, e de especialistas en loitar pola liberación en calquera das facianas da vida social.

Se hai unha conclusión unánime a respecto de Manuel Lugrís Freire no 151 cabodano do seu nacemento e a da súa condición de escriba ergueito. Por enriba do seu gran valor como poeta, prosista, autor teatral, político e dinamizador cultural, erguese a altura moral, cívica, do seu compromiso.

Compromiso coa lingua, despois da fermosa epifanía que el mesmo narra con emoción, decátase que o compromiso central, xa non como galeguista, senón coma galego, pasa pola defensa da lingua minorizada, menosprezada. A mellor defensa entende que é a súa utilización, o seu uso en todos os ámbitos, en todos os aspectos da vida social e cultural, dos que fora expulsada polo seguidismo pailán dunhas clases dominantes, ignorantes do verdadeiro valor da lingua propia.

Este compromiso levouno a dar o primeiro mitin político en galego.

Compromiso coas xentes, non podía ser doutra forma en alguén que coñecía as facianas máis duras do cotián vivir, incluíndo a emigración.
Compromiso coa xustiza, nuns tempos nos que a maioría asoballada enfrontábase co poder político e relixioso, nos que a xustiza, o mellor dito a súa ausencia, era clamorosa.

Compromiso coa liberdade. Para un espírito libre como o de Lugrís Freire, a procura da liberdade era unha condición inescusábel. Demostrouno tentando facer libremente todo aquilo que libremente cría que tiña que facerse, coa lingua, a cultura, e o pobo galego no horizonte.

Manuel Lugrís Freire escolleu o compromiso ata o derradeiro alento. O seu pasamento, transido da dor, nos acontecementos quizais máis cheos de tristura da historia do noso país, son os dun home que optou por ser un escriba ergueito, disposto a entregarlle a lingua, a cultura, a quen era lexitimo propietario: a xente do común.


Xaime Rodríguez Rodríguez
Comentarios (0) - Categoría: Notas desde o meu Smartphone, de Xaime Rodríguez - Publicado o 22-02-2014 08:54
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Correo electrónico: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal