A. C. Irmáns Suárez Picallo - Sada


Este blogue nace co obxecto de difundir a actividade da A. C. Irmáns Suárez Picallo, así como de recuperar e por a disposición do público diversos materiais de interese sobre o noso pasado,ao tempo que damos a coñecer os artigos escritos por Ramón Suárez Picallo e outros autores sadenses.
Estruturamos o blogue en varias seccións, nas que terán cabida noticias de actualidade sobre as nosas actuacións, artigos, textos históricos, fotografías...


Visitas (desde o 05/08/2010)





Únete a nós!
comisionsuarezpicallo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 GALERÍAS FOTOGRÁFICAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGUES GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

DE QUE FALAMOS CANDO FALAMOS DE LIBERDADE INFORMATIVA
No ano 1988 o lingüista e activista social Noam Chomsky xunto co seu parceiro Edward S. Hartman deu o prelo un traballo fundamental para coñecer o papel dos medios de comunicación de masas máis aló do paradigma teórico liberal da liberdade de prensa. O libro que na súa edición orixinal en inglés levaba o título “Manufacturing Consent: The Political Economy of the Mass Media” traduciuse o castelán como “Los guardianes de la libertad” bastante menos explícito que o orixinal.

Neste libro, centrado nos medios de comunicación dos EE. UU pero aplicable cos correspodentes matices o resto de estados, os autores manteñen, mediante exemplos do tratamento polos medios de determinadas noticias, que os medios de comunicación nos EE. UU (substituíase aquí por España) son institucións ideolóxicas e festivas e poderosas que levan a cabo unha función propagandística das forzas do mercado que redundan e conforman un sistema de propaganda.

Os intereses empresariais e gubernamentais delimitan os temas, definen o tratamento das noticias, imprimíndolle un sesgo favorable aos seus intereses.

Un exemplo deste tratamento no noso Estado acabamos de velo en relación coas manifestacións populares no barrio burgalés de Gamonal.

Deixando de banda o exemplos máis evidentes, e directamente interesados, de manipulación, como o caso do diario burgalés (Diario de Burgos, o outro xornal da capital burgalesa, o Correo de Burgos é doutro construtor rival e colega do propietario do primeiro e implicado no caso Gürtel) pertencente o empresario que estaba detrás do gran negocio da construción do bulevar (e a concesión dun aparcadoiro privado), as informacións da meirande parte dos medios caracterizábase pola abstracción do transfundo social do movemento veciñal, quizais porque isto equivalería a ter que falar das conexións espurias entre o poder político e empresarial tan característica do actual “capitalismo de amiguetes”.

Polo contrario, fíxose dos casos de violencia rexistrados durante as manifestacións pacíficas referente informativo. As principais cadeas de televisón xeneralista, en mans de dúas grandes corporacións que pousen a maioría das canles, o que non semella fornecer o pluralismo precisamente, (en realidade sempre hai que ter moi presente quen son os donos da información no noso país, recomendo vivamente o blogue “La mirada del testigo” que nos ofrece un cadro sinóptico da propiedade dos medios no noso país) foron máis aló, e seguindo o mantido desde o Ministerio do Interior aseveraron que detrás de todo o movemento estaban “comandos itinerantes” alleos os veciños do barrio, inda que curiosamente os detidos pola policía eran todos de Gamonal. Este tratamento deuse tamén, o que sen dúbida é máis sangrante, nas cadeas de titularidade pública (a cadea estatal chegou a emitir imaxes de coches queimados que non se correspondían cos feitos de Gamonal).

Iso por non falar de quizais a maior estafa os consumidores de televisión a TDT (Televisión Dixital Terrestre), vendida como o futuro radiante da televisión é convertida, grazas a un sistema de concesións de frecuencias feito a medida dos grandes intereses económicos e políticos, en refuxio da chamada TDT Party, contedor das información máis sectarias, inxuriosas case que deica o delito, e difamatorias. Neste conglomerado chegouse a dicir respecto a Gamonal, como forma de sinalar unha delirante relación co entorno etarra, que non se queimaban os caixeiros das entidades vascas.

Deixando de banda a responsabilidade dos profesionais do sector, que están sometidos a presión engadida da crise dos medios de comunicación, a súa responsabilidade ante os seus lectores e/ou espectadores/oíntes, todos nós temos que ser conscientes da nosa responsabilidade particular como clientes dos medios de comunicación.

En primeiro lugar, abandonado a pasividade ante os medios, nomeadamente a televisión, facendo uso do potencial das novas tecnoloxías, das chamadas redes sociais, para facer valer o noso poder como consumidores, do mesmo xeito que facemos noutros ámbitos do consumo. É como consecuencia desto, esixindo unha maior pluraridade, obxectividade e veracidade das informacións, e asemede unha separación visíbel entre información e opinión.

Quizais deste xeito poderiamos facer imposible a emisión de programas televisivos que fan do morbo o alimento diario para telespectadores pouco esixentes. O tratamento dado o crime da nena Asunta, no que as mentiras, os infundios e as medias verdades, son subministrados en doses masivas por paneis de sedecintes expertos, é un claro exemplo de que o obxectivo fica moi lonxe de ser a información senón o espectáculo. Un espectáculo construído ignorando o respecto debido a vítima, a presunción de inocencia, o segredo do sumario e todo aquilo que a información veraz debe respectar.

Desgraciadamente é un xénero que ten xa tradición, inaugurado polo chamado crime de Alcasser, e que mantense porque ten audiencia, público que é receptor pasivo do barullo mediático.
Debiamos ter presente como di o experto en medios Walter Lippmannque “Podemos tener la certeza de que en el ámbito de la vida social, lo que se denomina adaptación de los individuos al entorno tiene lugar mediante ficciones. Cuando decimos ficciones no queremos decir mentiras, sino representaciones del entorno que en mayor o menor grado son obra de los individuos. La ficción cubre toda la gama, desde la alucinación pura al empleo plenamente consciente de modelos esquemáticos por parte de los científicos e incluso su decisión de que con respecto a un problema en particular, la exactitud más allá de un número determinado de decimales carece de importancia. Las ficciones pueden tener casi cualquier grado de fidelidad. Lo importante es tenerlo presente, para evitar llamarnos a engaño.”

Se temos en conta que os medios de información son os principais xeradores de ficcións e estereotipos, si consideramos que estes estereotipos veñen determinados polo sistema de propaganda, se procuramos completar, corrixir e inda cuestionar o difundido polos medios estaremos en disposición de conseguir unha información libre e veraz.


Xaime Rodríguez Rodríguez
Comentarios (0) - Categoría: Notas desde o meu Smartphone, de Xaime Rodríguez - Publicado o 25-01-2014 01:32
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Correo electrónico: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal