A. C. Irmáns Suárez Picallo - Sada


Este blogue nace co obxecto de difundir a actividade da A. C. Irmáns Suárez Picallo, así como de recuperar e por a disposición do público diversos materiais de interese sobre o noso pasado,ao tempo que damos a coñecer os artigos escritos por Ramón Suárez Picallo e outros autores sadenses.
Estruturamos o blogue en varias seccións, nas que terán cabida noticias de actualidade sobre as nosas actuacións, artigos, textos históricos, fotografías...


Visitas (desde o 05/08/2010)





Únete a nós!
comisionsuarezpicallo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 GALERÍAS FOTOGRÁFICAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGUES GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

ECONOMÍA DE CASINO
“Cando o desenvolvemento do capital dun país convértese nun subproduto das actividades dun casino, é probábel que a tarefa se realice mal.”(John Maynard Keynes, Teoria Xeral do Emprego, o Interese e o Diñeiro,1936)


Cantas veces unha nova nos medios de comunicación fainos caer nas redes evocativas da sétima arte. Por moi pouco cinéfilo que un sexa sempre existen referencias fílmicas que evocan os asuntos, a temática, suxerida polas noticias.

Hoxe, en relación cunha nova amplamente comentada nos medios de comunicación, viñéronme a memoria non unha, senón unha morea de películas. En primeiro lugar, Casino, película dirixida polo grande Scorsese e cuxo protagonista é o non menos grande De Niro. A película, (a quinta da historia do cine na que máis se pronuncia a palabra “fuck”, nada menos que 398 veces ), baseada na vida de Frank Rosenthal, un experto en apostas deportivas , a o que a Mafia encargoulle a xestión de casinos da súa propiedade nas Vegas, conten altas doses de violencia, e pon en evidencia que no entorno do xogo non semellan medrar os máis nobres sentimentos, pero por enriba de todo, que tras a perda do poder da Mafia sobre os casinos esta foi substituída polas grandes corporacións que os financian a través de bonos de “valor especulativo” e decir de “bonos lixo”.

Tamén, lembreime de Bugsy de 1991, unha película semi-biográfica, protagonizada por Warren Beatty, sobre Benjamin “Bugsy” Siegel.

Pero ocorreu que a partires dela, como cereixas collidas dunha cesta, empezaron a xurdir películas e inda series televisivas nas que sale, dunha forma ou outra a figura de Siegel. Entre elas, Érase unha vez en América de Sergio Leone ou a serie Boardwalk Empire. Bugsy Siegel, compoñente do grupo do crime organizado de Meyer Lansky e Lucky Luciano foi o principal pioneiro na creación das Vegas, abrindo o primeiro dos complexos “integrados” (como gustan de chamar na neo-lingua dos neoliberais) o famoso “Flamingo”. Como o seu desempeño na xestión non foi do agrado dos seus socios, foi liberado das súas obrigas mediante unha sesión de tiro na que el fixo, contra a súa vontade, de branco. Unha modalidade de finiquito que non sei, espero que non, se esta prevista na nova reforma laboral.

Non é difícil adiviñar que a nova en cuestión, a que espertou as lembranzas cinéfilas, ten que ver co crimexogo organizado a gran escada, que xuirdiu máis ou menos en paralelo a creación (no medio da nada) da cidade das Vegas, Nevada, USA. Hai polo tanto en dita noticia unha relación cos tugurios industriais, nada que ver cos Casinos que empezaron a funcionar no noso Estado tras o franquismo nin, por suposto, cas timbas máis ou menos clandestinas que séguense a organizar.

Pero estas películas de temática ludópata- gansteril non pechaban as reminiscencias ceibadas pola noticia.

A que viña a pechar o circulo dos suxerimentos o que a nova, como a madalena de Proust, abocoume. Tratase da película de Berlanga, do ano 1953, Benvido mister Marshall. En ela, un pobo do noso Estado, na película Villar del Río,alporizase e preparase para recibir os americanos dos USA, que seica viñan a repartir cartos, e benestar, a crear postos de traballo. Os esperados pasan de largo.

Frustráronse os traballos, a preparación e a simulación ( para mellor atraer a atención dos venideiros, e facer xustiza o “typical spanish”, simulan ser dun pobo andaluz, nas veces do pobo castelán no que vivían) deixándose de paso algo da sua dignidade.

O publicitado, e esta é a nova da que vimos falando, faraónico e megalómano proxecto de Eurovegas, que ía a vir da man do xudeo- americano Sheldon Adelson xa no se vai facer realidade. Como na película de Berlanga os estadounidenses pasaron de largo. Pero a diferenza da película,despois de deixar espidos os nosos políticos, dispostos a facer case de todo , incluso modificar leis que teñen relación ca saúde pública, con tal de poder dispoñer dun complexo con todas as características dos negocios de “Bugsy” Siegel e Frank Rosenthal, pero multiplicado por catro.

A aposta por unha política económica de casino, é dicir, a economía meramente especulativa, ven sendo unha constante no noso país. Tras da febre dos parques temáticos, que ían ser pouco menos que a panacea universal (Onde están e en que condicións a maioria deles?), entrouse na fase dos grandes complexos de “resorts” nos que cabían hoteis, casinos, campos de golf e “tuttiquanti”. Xa pasou algo parecido, entre outros, co complexo Gran Scala, en Ontiñena, Osca. Despois de facer unha lei a medida dos supostos inversores, de vergoña para os políticos aragoneses, ninguén se presentou na fase final, a de poñer os diñeiros para a compra dos terreos. Outra vez, mister Marshall pasou de largo.

A miopía, a cortedade de miras, pero por enriba de todo, a cobiza, a dedicación “full time” a cultura do “pelotazo”, seguen a ser as características da economía no noso país, instalada na práctica do que chamase “capitalismo de amiguetes” (o que non entenda a que se refire esta expresión, só ten que ler os e-mails de Blesa, que estanse a publicar nos xornais). Deste xeito, facendo terreo ermo da economía real, expúlsanse os mellores preparados dos nosos mozos, mentres, os que aquí fican non teñen outro obxectivo que esperar un traballo, nun país, con todo o respecto a tan digno oficio, de camareiros. Iso, se algunha vez, míster Marshall ou míster Adelson deciden non pasar de largo.

Mentres tanto cantaremos o pasadobre que cantaba a recen falecida Lolita Sevilla na película de Berlanga, e cuxo estribillo dicía así:

“americanos
vienen a España
guapos y sanos,
Viva el tronío
de ese gran pueblo
con poderío,
olé Virginia,
y Michigan,
y viva Texas que no está mal,
os recibimos
americanos con alegría,
olé mi madre.
olé mi suegra y
olé mi tía “


Xaime Rodríguez Rodríguez

Comentarios (0) - Categoría: Notas desde o meu Smartphone, de Xaime Rodríguez - Publicado o 19-12-2013 18:02
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Correo electrónico: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal