A. C. Irmáns Suárez Picallo - Sada


Este blogue nace co obxecto de difundir a actividade da A. C. Irmáns Suárez Picallo, así como de recuperar e por a disposición do público diversos materiais de interese sobre o noso pasado,ao tempo que damos a coñecer os artigos escritos por Ramón Suárez Picallo e outros autores sadenses.
Estruturamos o blogue en varias seccións, nas que terán cabida noticias de actualidade sobre as nosas actuacións, artigos, textos históricos, fotografías...


Visitas (desde o 05/08/2010)





Únete a nós!
comisionsuarezpicallo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 GALERÍAS FOTOGRÁFICAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGUES GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

“AS TRES TÍAS GALEGAS”, POR EDMUNDO MOURE
Avóa, ábrenos as túas mans
de pantrigo e de choiva de maio
antes que amenza
antes que partamos
na postrera singradura do silencio


Sentir un aroma, en calquera lugar, asociado a un sabor e a voz dun recordo que o atrapa e parece estalar na memoria…

Si, xa o sei, é algo que ocorre con certa frecuencia, experimentado por tantas persoas, como o testemuña o soado texto de Proust, ao paladear un anaco de magdalena xunto ao sorbo de té e remontarse aos seus días de mocidade en Combray. Pero así somos e así se ganduxa a vida que nos vén co sesgo inconfundible da individualidade única e particular, facendo que os sucesos sexan novos e novedosos, como cando namóraste e dis á amada ou ao amado “ámote”, e volve ser augural, porque hai palabras que o tempo non logra corroer, máis durables que o granito e máis perennes que os mellores soños.

Esta chuviosa tarde de maio abro a fiestra para sentir ese hálito de choiva que tanto me gusta. Quizá a veciña do primeiro piso estea preparando algún guiso que leva touciño e pimentón entre os seus ingredientes, porque o vello e exquisito cheiro á panceta sobresáltame, coma se vise un rostro riseiro suspendido ao final da rúa, apremándome… Acomódome no sillón granate, onde adoitaba ler o meu pai, mentres a miña memoria abre o portón de Chacra El Olivo, na rúa Vivaceta, ao norte de Santiago del Nuevo Extremo, onde aínda se alza a orfa araucaria do pozo.

Apareces ti, no limiar, tía Naulina, chea de cálida dilixencia, alerta na vida e nos afectos, coma se temeses escatimar un bico ou unha caricia. E conséntesme co teu acento galego, nesa prosodia que é outro dos sabores perdidos no País de Nunca Máis. Condúcesme á ancha galería, onde alborotan irmáns e curmáns, onde está a avóa na súa cadeira de mimbre, oficiando o rito sagrado do domingo… Isto relateino antes -escúsame amigo lector- pero esta tarde trae a primicia da remembranza, aínda que os anos que xa empezan a pesarme avienten inxenuas idealizacións de épocas pasadas.

Logo daquel xantar digno das vodas de Camacho, nosa excitada alegría envorcábase na cancha de fútbol ou cara ás cortes que nos incitaban co aroma embriagador dos corceis.

Pero agora vexo o teu rostro, nun xesto abatido e mudo, tía Naulina, porque a esa hora do noso xolgorio, o tío Xulio, leonés rubicundo de pequenos olliños pícaros, que lagrimeaban polo perenne pitillo entre os beizos, aparecía na glorieta, co seu anticuado traxe de compadrito arxentino dos 30-, de camisa branca e enorme gravata listada sobre a súa panza descomunal. E calaba o teu desazón, tía, porque o home íase, vestido de gala, á reunión vespertina do Club Hípico, a xogar o voso diñeiro, logo de áspera semana de faenas, desde a muxidora madrugadora ata a recolección de froitas estivais. As mulleres ben coñecen aquelas aventuras inútiles en que o home aposta ao albur o que non pode extraer da suorenta xornada. Nin unha queixa saía da túa boca, pero nos teus belos ollos azuis, dun ton mariño que non se volveu a ver sobre a face da terra, pousábase un prematuro e irremediable crepúsculo.

Tía Alicia, que viña logo de ti na sucesión taxativa da idade, mirábate con sereno entendemento, coma se houbese un secreto abrazo que as ligase na congoxa da tarde. Entón, ela recorría á salvación histriónica das palabras, a ese recurso a través do cal derramábase a súa ocorrencia de campesiña galega, mesturando a retranca aldeana coa picardía crioula dun Chile popular que nos parecía algo citrino e triste á beira da súa espléndida ledicia. A mala sombra do momento era conxurada polos seus xocosos devanditos galegos, plenos de socarronería, cunha pizca de procacidade que non se recataba nin ante a presenza canónica do tío cura.

E que milagres prodigabas, tía Alicia, coa escasa soldada que traía ao fogar o bo de tío Aquiles -vaia nome inapropiado para a súa estampa-, modesto funcionario público, asiduo de bares e faladoiros, tamén algo ludópata, aínda que sen maiores descalabros, porque ti controlábalo co brillante aceiro dos teus ollos negros, para que non transgredira nin a dieta nin o dispendio. Nos teus últimos días no departamento de rúa Marín, viuda, angustiada polo tempo e a enfermidade, dábaste maña para invitarme a uns chourizos con cachelos, que as túas mans de eximia cocinera facían cantar na sartén, como excelsa soprano do condumio. Quizá as últimas palabras túas que hoxe escoita a miña memoria, engarzadas nun xesto de desamparo, fosen: -”Que mal sabe este caldo sen sal”-. Aí decateime de que xeito absurdo prívase aos anciáns doentes da caricia do sabor, o único agasallo que sobrevive á infancia.

Ti eras a máis nova das tres, tía Elena, de alba beleza mediterránea, coma se a advocación da fermosa raíña lendaria trazase en ti trazos helénicos. Eras coqueta ata cos nenos. O natural en ti era esa modosidade feminina que busca encantar con leves xestos, con guiños sutís e intuitivos ademáns. Tamén contabas coa graza do humor galaico que os xenes peregrinos trouxéronnos desde a outra beira do mar, para que enfrontásemos a vida e a decrepitude, as paixóns e as penas, a felicidade e o desarraigamento, como saben facelo aqueles fillos da terra que se derramaron por este mundo ancho e alleo para obsequiarnos entrañables fundacións.

Lémbrote na casa de Mar do Prata -rúa chilena e non balneario arxentino- cando agonizaba a túa linda filla Carmiña, a miña doce curmá loira, coa que aprendín a xogar ao xadrez, e que partiu moi nova, traizoada polas febres dun corazón prematuramente estragado. Ferida polo coitelo da pena, tía Elena, lucías a serena beleza das viuvas de Troya.

As miñas tres tías galegas, coas que ganduxo en palabras un coloquio imposible e nostálxico, oficiaban na gran cociña de Chacra El Olivo como alegres vestales da festa dominical, baixo a tuición atenta da avóa Elena. A certeza daquelas ledicias de cada semana non se volveu a acubillar en ningunha mesa, pero os aromas remotos volven encantarnos, tan súbitos e inesperados como a bolboreta amarela que acariña as nosas follas volandeiras, ou como o colibrí que debuxa un nome esquecido no cristal dos anhelos perdidos.
Comentarios (0) - Categoría: Colaboración de Edmundo Moure Rojas - Publicado o 04-07-2013 09:48
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Correo electrónico: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal