A. C. Irmáns Suárez Picallo - Sada


Este blogue nace co obxecto de difundir a actividade da A. C. Irmáns Suárez Picallo, así como de recuperar e por a disposición do público diversos materiais de interese sobre o noso pasado,ao tempo que damos a coñecer os artigos escritos por Ramón Suárez Picallo e outros autores sadenses.
Estruturamos o blogue en varias seccións, nas que terán cabida noticias de actualidade sobre as nosas actuacións, artigos, textos históricos, fotografías...


Visitas (desde o 05/08/2010)





Únete a nós!
comisionsuarezpicallo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 GALERÍAS FOTOGRÁFICAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGUES GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

O VELLO E O SEU XARDÍN. Fernando Moure Rojas
Reproducimos hoxe este conto do escritor galego-chileno Fernando Moure, galardoado co Primeiro Premio no Concurso de Conto “Rosalía de Castro”, patrocinado pola Corporación Lar Gallego de Chile, con ocasión de celebrar o “Día das Letras Galegas 2012".



“De neno, dicíanlle O Grilo, porque ía sempre polas corredoiras, asubiando…”



Chegue a vivir preto do cerro, nunha rúa de semellante nome. Aos pés estendíase un parque, todo poboado de árbores antigas de varias especies, nativas as máis, outras que trouxeran do Oriente; algúns arbustos de variadas cores; o demais espazo o compartían sabas de curto céspede, moutas de follas recollidas e claros cubertos de flores, ben axeitadas segundo cada estación.

Preto da entrada do parque víase unha sinxela casa pareada, cuxos muros amosaban limpo branquexado. Arrodeábaa un buxo verdecente, o que coa chegada da canícula enchíase de pequenos froitos vermellos, que eran o deleite dos paxaros. Tiña un pequeno e ben coidado xardín, que eu albiscaba dende a solaina do meu apartamento, nun terceiro andar.

Cada mañá da fin da semana, eu tomaba o meu almorzo na miña solaina, para obter un amplo panorama do cerro e ollar as intensas cores que a luz reflectía sobre a follaxe. Estaba eu concentrado niso, cando me distraeu un prístino asubío, que semellaba próximo; prestei atención e recoñecín a melodía dun tango e logo o compás dun pasodobre. Cambiei a dirección da miña ollada na busca do son e descubrín que proviña do veciño xardín. Quen asubiaba era un ancián que camiñaba presto, carrexando unhas ferramentas, dun lado para outro do xardín. Era calvo, aínda que unha estreita franxa de longos cabelos canos ornaba a súa testa; era alto e rexo, moi baril para a idade que amosaba ter, coa súa calva torrada polo sol. Agochado, non sen dificultade, enterraba diversas plantas floridas despois de aporcar e osixenar o chan. Non empregaba luvas, pois eran as súas mans núas as que palpaban o que tocaba, cunha levidade que semellaba acariñar a terra húmida mentres a facía escorregar entre os dedos; arrincaba a broza, estercaba o terreo, amañaba o alcorque de cada planta para que retivese a auga; botaba fóra os talos e as follas danadas, limpaba o contorno. Nese intre, decateime do movemento dos seus beizos e deume a impresión de que falaba á terra e as súas plantas. O vello comportábase coa vexetación coma se ela fose parte da súa propia descendencia.

Polo serán tornaba eu camiñando despois do traballo e cando ía a media cadra do meu apartamento, xa escoitaba o melodioso asubío do vello, a quen eu albiscaba, a pouco andar, regando cunha mangueira o antexardín. Saudábame ao pasar eu pola beirarrúa de enfronte, cunha voz clara e forte que deixaba entrever seu acento de inmigrante; agasallábame cun aberto sorriso durante un chisco de tempo, para volver a súa ollada cara a auga, axiña que retornaba ao seu asubío.

Transcorreran semanas, e antes do serán, a comezos da primavera, escollín para o meu retorno a beirarrúa da súa morada. Alí estaba, absorbido no seu rego e coa compaña do seu asubío. Coido que escoitou as miñas lancadas, pois deixou caer a mangueira e fitoume de esguello. Detívenme enfronte del; saudoume, fitándome aos ollos e lin na súa faciana o aceno da acollida; faloume de vagar e comezamos unha conversa que ía a alongarse ao longo de meses.

O vello invitoume a pasar e foi amosándome o que chamaba seu “pequeno tesouro”, o xardín que eu albiscaba desde o alto, o cal bordeaba a casa coa súa forma de ele, por ámbolos dous costados. Víase moi ben mantido e harmonizada a orde dos arbustos, dunhas poucas árbores xa crecidas, das plantas coas súas flores postas en distintos sitios visibles. Cheiraba a terra mollada, chegábanos o frescor do ámbito e unha brisa mol acentuaba a percepción dos arumes. O seu xardín dáballe as grazas por tanto desvelo e dedicación, agromando xeneroso nos seus brotes.

O vello detívose fronte a un limoeiro, no centro do xardín, espléndido na contextura das súas ponlas e follas, cheo de froitos de depurada cor amarela-verdosa e de axeitado tamaño. Díxome que collera tantos coma eu quixera, e axiña volveu cunha bolsa de mercar. Seguino ao fondo do xardín, onde unhas vellas vides estendíanse sobre un balorento parrón, que amosaba os seus primeiros gromos. Sinalounas co índice, dicíndome que el trouxera as vides novas desde a súa casa petrucial. Nun recuncho, con certo aceno de orgullo, presentoume a súa horta; eran a penas tres canellóns de dous metros cada un. Fixo o resumo do que tiña plantado: almácigos de tomate, "ají", pementos e ceboliños.

Rematada a inspección do seu xardín, o vello invitoume a sentar nunha deteriorada cadeira de bimbio, asentada nunhas pedras de lousa; el deixouse caer nunha gastada mecedoira; ficamos baixo a sombra dun castiñeiro. Levantouse e apareceu axiña cunha bandeixa na cal traía unha teteira, dous tazóns, dúas canas pequenas e unha bolsa de cor verde escuro, máis unha fogaza de pan de centeo e unha ristra de chourizo. Agasalloume cun mate e tomou o seu, ateigado e sen azucre. Contoume que o bebía decotío a mediodía; que adoptara ese costume desde a súa adolescencia, cando vivira nun país fronteirizo no que o seu consumo era costume xeneralizado. Logo, sacou do peto unha navalla, colleu o pan e encetou unhas rebandas e, deseguida, repetiu o feito co chourizo; mesturamos a bebida e a comida coa nosa conversa. Ao rematar, liou un charuto con prolixidade e acendeuno, deixando voar un forte cheiro a tabaco mouro.

Fiteino con detemento. Calzaba alpargatas de cor negra; vestía pantalón escuro cuxa cor orixinal borrárase co uso permanente; camisa clara fóra do bandullo, semiaberta e luxada polo suor. Detívenme na súa faciana, curtida polo ar persistente, vermella e marcada polos trazos das veas; poboadas cellas brancas, ollos azuis, sobresaíntes e inquedos e unha incipiente barba. Notábase o cansazo no seu corpo, aínda que non abatemento, pois a súa faciana traslocía serenidade, un xeito de compreta paz.

Retomamos o noso diálogo. Contoume que tiña nacido á outra beira do mar, e que cruzou a mar océano, cando aínda era un rapaz. As súas verbas xurdían desde a morriña, os seu ollos fixéronse máis nidios e notei nas súas enormes mans un lene tremor, que el tentaba ocultar; a súa respiración axitábase mentres compartía as súas lembranzas.

O vello viña dunha rexión montañosa, con escasos eidos; fillo de camponeses, a familia era dona de pequenas fincas. Tiñan unha horta que lles daba parte do sustento; eran donos dunha modesta facenda. A terra era probe, e reclamaba completa dedicación e esforzos extremos para arrincarlle os esquivos froitos. O seu avó tiña plantado unha pequena viña, con cuxas uvas facíase un viño escuro, mesto e de moita acedume.

A maior parte das súas lembranzas remotas levaban imaxes vinculadas á terra. Aínda neno, traballaba na vendima, regaba os sucos onde crecían as hortalizas, cortaba as follas das coles, espallaba o esterco para arrequentar o chan, dáballe o gran ás pitas e alimentaba os porcos, axudaba na mata de outono; polo serán, traía as vacas das fincas de pasto e metíaas no curral, botándolles o penso necesario.

O vello trocou o ton da súa voz, que presentín crebadiza, e confesou que a súa vida sempre estivera vinculada á terra; que nela estaban as súas raizames; que ela tiña sido xenerosa; que fora a súa mellor compañeira, a única que xamais lle rifara. Rematou dicindo que a terra, a traveso do seu xardín, íalle a facer compaña ata o seu intre derradeiro, para afundirse con ela mesma.

Non reteño na memoria cantas semanas segueramos a compartir o mate, nin as veces que percorremos o seu xardín, nin o número de historias que me relatou. Nesas xuntas de moitos seráns, levoume ao traveso do longo camiño da súa vida, abriu o seu corazón, regaloume as súas horas e o seu agarimo, e todo aquelo que posuía ofreceumo.

Un sábado, eu tomaba o meu café de mañanciña e non escoitei asubío ningún, polo que ollei cara o xardín do vello, sen adveter movemento. Transcorreran dúas semanas e persistía o silenzo da súa ausencia.

Non cheguei a lle coñecer parente ningún; non tiña visto entrar nin saír visitantes; nos pequenos comercios da veciña praza, a xentiña só o identificaba como O Galego; eu carecía de toda referencia. Ocorréraseme visitar a parroquia do barrio, malia que o vello declarábase agnóstico e “come frades”. Alí entereime de que sofrera un accidente no seu xardín; Tíñase caído dunha escaleira, pois o atoparon deitado xunto a ela, xa sen vida, cunha das súas mans aferrada ao tronco do seu limoeiro.

Cando, ao remate da miña xornada, volvo camiñando desde o Metro, arrodeo a esquina da casa do vello; detéñome a fitar o seu xardín e entón coido escoitar como escorre a auga da súa mangueira e paréceme oír o seu asubío, que agora sinto chegar desde moi lonxe.



Fernando Moure Rojas
Escritor chileno-galego
Economista e Contador Auditor
Comentarios (0) - Categoría: Colaboración de Edmundo Moure Rojas - Publicado o 19-05-2012 11:54
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Correo electrónico: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal