A. C. Irmáns Suárez Picallo - Sada


Este blogue nace co obxecto de difundir a actividade da A. C. Irmáns Suárez Picallo, así como de recuperar e por a disposición do público diversos materiais de interese sobre o noso pasado,ao tempo que damos a coñecer os artigos escritos por Ramón Suárez Picallo e outros autores sadenses.
Estruturamos o blogue en varias seccións, nas que terán cabida noticias de actualidade sobre as nosas actuacións, artigos, textos históricos, fotografías...


Visitas (desde o 05/08/2010)





Únete a nós!
comisionsuarezpicallo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 GALERÍAS FOTOGRÁFICAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGUES GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

DÍA MUNDIAL DA NATUREZA

O Día Mundial da Natureza nos ofrece a ocasión de celebrar a beleza e variedade da flora e da fauna salvaxes, así como de concienciarnos dos múltiples beneficios que a conservación destas formas de vida ten para a humanidade.

Na celebración deste día tamén recordamos a necesidade de combatir os delitos contra a natureza, que carrexan importantes consecuencias no ámbito económico, medioambiental e social.

Por elo nesta data, se invita aos Estados membros, a ONU e outros organismos internacionaias, ás organizacións non gubernamentais, á sociedade civil y a todas as persoas a observar e a participar neste día de celebración mundial da natureza. As comunidades locais, os concellos, poden desempeñar un papel positivo na axuda a frear o deterioro da vida silvestre.

En Sada,existe un humidal catalogado no Inventario de humidais de Galicia, chamado Brañas de Sada, constituíndo un Espazo Natural relevante dentro as "Mariñas Ártabras". Os humidais posúen un gran valor na conservación de especies e variedades animais e vexetais, e por tanto representa un activo fundamental para o equilibrio ecolóxico e a biodiversidade dada a súa importancia e singularidade. A conservación e recuperación das Brañas de Sada, evitando a súa deterioración ambiental, contribuirá a un notable aumento de recursos económicos e de benestar social a través da oferta dun lugar para o descanso, a educación ambiental e, en definitiva, para garantir a permanencia dun espazo natural protexido para as xeracións futuras.
Ver fauna das Brañas de Sada
Comentarios (0) - Categoría: Actualidade - Publicado o 03-03-2015 01:22
# Ligazón permanente a este artigo
DÍA DE ROSALÍA

Propostas da AELG para o Día Rosalía de Castro 2015

Hoxe cúmplese o 178 aniversario. A Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG) promove desde 2010 a conmemoración o 24 de febreiro, aniversario do nacemento da autora, do Día de Rosalía de Castro, data na que esta entidade propón á cidadanía que agasalle un libro en galego e unha flor.
Nos últimos anos foron varias as accións promovidas desde a AELG que contaron con grande aceptación e impulso por parte da sociedade e, moi especialmente, polo sector educativo, tal e como se pode comprobar no arquivo audiovisual e de imaxes da súa web.
Neste 2015 a AELG propón celebralo baixo o lema “Eu son Rosalía” e convidan os centros escolares, institucións, movemento asociativo, persoeiros da cultura galega e a todos os particulares que se quixeren sumar, a realizaren actividades encamiñadas a afondar na diversidade temática da obra rosaliana, de modo que cada persoa descubra con cal das múltiples sensibilidades da autora se sente máis identificada, e así poder comunicalo gravando en vídeo unha frase que comezaría por “Eu son Rosalía porque/cando/para…”
A idea é que os lugares nos que se filme esa breve declaración, de contido libre e persoal, sexan escenarios da vida cotiá, de ser posíbel, especialmente os ámbitos laborais, en conexión con boa parte da poesía rosaliana, vinculada ao traballo e á vida diaria.
En calquera caso, serán moi benvidas todas aquelas propostas orixinais que se lle fagan chegar para difundir desde a web da AELG, que poidan experimentar coa combinación dos formatos audiovisual e musical.
A AELG pon a disposición da cidadanía os seus medios dixitais de comunicación e difusión nas redes sociais para recompilar todas aquelas ligazóns que aloxen os contidos das actividades de celebración desta data, para amplificar así a súa visibilidade. O enderezo electrónico ao que enviar as ligazóns é oficina@aelg.org.
Por outra banda, desde 2011 a AELG vén solicitando aos concellos que declaren o 24 de febreiro como Día de Rosalía de Castro, e así o fixeron nun número de 33, sumándose tamén as Deputación da Coruña e Lugo. A AELG seguirá a facer chegar aos plenos unha moción neste sentido solicitándolles que recollan esta celebración nas súas programacións culturais.
A AELG deu lectura o seu manifesto anual para esta celebración o pasado domingo 22 de febreiro no acto central no Panteón de Galegos Ilustres; e para hoxe 24 de febreiro promoverá, a través da súa base asociativa, outros en diversas cidades e vilas do país, alén de propoñer unha franxa horaria e un cancelo (EU SON ROSALÍA) para compartir nas redes sociais as particulares homenaxes á insigne poeta galega Rosalía de Castro, voz para todo o presente porque “Todas somos Rosalía!”
Comentarios (0) - Categoría: Actualidade - Publicado o 24-02-2015 00:00
# Ligazón permanente a este artigo
DIA DA LINGUA MATERNA
Cada 21 de febreiro celébrase en todo o mundo o Día da lingua materna, proclamado pola UNESCO en 1999, coincidindo coa data en que en 1952 a policía e mais o exército paquistaní abriron fogo contra unha multitude de falantes bengalís que se manifestaba polos seus dereitos lingüísticos, vinte anos antes da independencia de Bangladesh, na súa capital Dhaka. Defendían a súa lingua materna, a primeira, a que aprendemos desde ben pequeniños.

No noso país, en 2015, sesenta e tres anos despois, a lingua galega é a máis falada, pero segundo os últimos datos sobre o uso do noso idioma estamos asistindo á súa substitución como lingua materna maioritaria, rompéndose a cadea de transmisión interxeracional, e provocando deste xeito a maior ameaza da historia para a súa supervivencia.

Tecnicamente pódese expresar dicindo que, a cada ano que pasa, temos menos paleofalantes, que son as persoas que falan unha lingua desde que naceron. Pola contra, a quen se instalan nun idioma na idade adulta, chámaselles neofalantes.

Neo- e paleo- son dous prefixos de orixe grega de sobra coñecidos, porque entran na formación de multitude de palabras, sobre todo a partir do XIX. Ambos os dous eran na lingua de orixe palabras plenas, os adxectivos neós e palaiós, mais co tempo desenvolveron unha forma abreviada que logo se fixou como constituínte de palabras derivadas: o neo- é o ‘anovado’ ou ‘novo’, como en neotrobadoresco ou neófito, mentres que o paleo- é o ‘antigo’ ou ‘histórico’, tal que en paleontólogo ou paleobotánica. Cando se xuntan con falante -derivado do latín fabulare, que signficaba ‘falar’, ‘entreterse co diálogo e a conversa’- serven para etiquetar dous tipos de galegofalantes definidos pola súa lingua de partida (lingua inicial ou lingua primeira), e tamén pola súa relación co idioma que utilizan, sempre ou maioritariamente: como quedou dito, os paleos son competentes na lingua do país por adquisición desde os primeiros meses de vida, os neos acadan a competencia por aprendizaxe, xa medrados, e esta distinción ten tamén consecuencias no tipo de lingua que empregan uns e outros. Así, os especialistas din que os paleos gañan en fonética e sintaxe, mentres que os neos sobresaen por coidaren a morfoloxía e o léxico.

O novo galego será neofalante, ou non será, chegou a dicir o escritor Séchu Sende. Aínda está nas nosas mans quitarlle a razón.
Comentarios (0) - Categoría: Actualidade - Publicado o 22-02-2015 01:38
# Ligazón permanente a este artigo
MANIFESTACIÓN DE APOIO Á LINGUA GALEGA

Hoxe as 12 horas na Alameda de Compostela


Manifesto de apoio á mobilización do 8 de febreiro



Polas fillas dos nosos fillos. Queremos Galego!

Os datos da última enquisa do Instituto Galego de Estatística sobre a situación do galego non nos sorprenden. Reflicten a realidade. A realidade é que cada vez hai menos xente que fala galego. A realidade é que a Xunta de Galiza demostra un total desleixo e desprezo pola lingua. A realidade é que é imposíbel vivirmos en galego con normalidade.
O maior descenso de falantes do galego coincide co lustro máis agresivo e lesivo para a normalización da nosa lingua e cunha situación na que o galego, non só non conta cunha oficialidade real, senón que é a propia Xunta quen ataca a oficialidade formal que acadou.

A lingua precisa xa de compromisos reais materializados en accións concretas . Esta non é a hora de enunciar falsos desexos, supostas declaracións de intencións, nin dubidosas manifestacións de amor, nas que se baseou até agora a política lingüísitica. É urxente actuar tomar medidas normalizadoras e pór todos os medios e remedios para para pararmos esta desfeita .

Moitas persoas educamos as nosas fillas e fillos en galego. Mantemos o galego cada día, entregámosllo ás máis novas e novos porque o defendemos e apreciamos. Facémolo con amor, esforzo e coidado, aínda que nos atopamos con dificultades permanentes, ás que lle temos que engadir o insulto e o desprezo mostrado polo presidente da Xunta na súa busca permanente de culpábeis da súa propia política.

O galego continúa perseguido e proscrito de diferentes ámbitos e usos. Impúxose un decreto para evitar o ensino en galego. Esta política lingüística ten responsábeis e cómplices. Precisase unha mudanza total . Hai que lles dar ferramentas ás xeracións novas. A televisión pública galega non emite debuxos animados de moda en galego. As mozas e mozos non poden escoller xogos, filmes e revistas xuvenís na nosa lingua, a moitos e moitas impídeselles a escolarización en galego

Necesitamos promover a nosa lingua. Lingua propia e común que nos une a todos e todas. Lingua, identidade e futuro de Galiza camiñan da man. Defender o futuro dunha lingua é defender o futuro dun pobo. A nosa lingua sítuanos no mundo e fainos donos e donas do noso porvir, que está en nós, nas nosas fillas e fillos, nas nosas netas e netos. Na transmisión xeracional e na súa reposición social.

Precisamos o galego para ser e existir. Temos esperanza, ilusión, vontade, compromiso para mantelo vivo , para superar prexuízos, para transmitir amor á nosa lingua, para manifestar orgullo, para dicir, polas fillas dos nosos fillos QUEREMOS GALEGO.
Comentarios (0) - Categoría: Actualidade - Publicado o 08-02-2015 00:09
# Ligazón permanente a este artigo
O galego dá vida, pola vida do Galego. Declaración institucional da Real Academia Galega

A Real Academia Galega fai pública a seguinte declaración institucional sobre os datos estatísticos recentemente coñecidos que describen un preocupante retroceso do uso do galego.

O GALEGO DÁ VIDA, POLA VIDA DO GALEGO
DECLARACIÓN INSTITUCIONAL DA REAL ACADEMIA GALEGA


A Coruña, 30 de xaneiro de 2015


Grazas aos esforzos de innúmeras persoas e colectivos e contra os desatinos da historia, o galego conseguiu manterse e soerguerse, superando séculos de marxinación e décadas de persecución. Nunca agradeceremos dabondo a xenerosidade, a afouteza e a visión de futuro de moitos galegos e galegas que foron quen de rescatar o noso idioma da prostración e de facelo pular nos distintos ámbitos, da creación literaria aos medios de comunicación, o ensino ou os diversos ámbitos profesionais. Eses esforzos son a mellor mostra da adhesión do pobo galego cara ao idioma de seu. Estamos certos de que a inmensa maioría das xentes do país –independentemente da súa ideoloxía ou mesmo do idioma que falan– valoran a lingua, téñenlle lei e desexan que siga vivindo. Nesa certeza descansa a nosa confianza no seu futuro.

Con todo, os datos estatísticos recentemente publicados veñen apuntar un preocupante retroceso do seu uso nos últimos anos, especialmente entre as novas xeracións, agravando unha tendencia histórica que pode conducilo á decadencia. En cumprimento dos seus deberes estatutarios, a Real Academia Galega, ante a alarma que estes datos provocaron en amplos sectores da nosa sociedade, decidiu facer pública a seguinte declaración institucional:

1.- O Parlamento de Galicia aprobou por unanimidade en 2004 un Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega que viña concretar as previsións da Lei de Normalización Lingüística. É responsabilidade do goberno galego asumilo, poñendo en marcha as medidas previstas nel dun xeito programado, verificable e suxeito a avaliación. Non se pode demorar por máis tempo o momento de emprender iniciativas concretas con prazos precisos. Instamos a que o mesmo consenso político que posibilitou a aprobación da Lei e do Plan citados impulse agora a súa plena e eficaz implementación.

2.- O sistema educativo é unha peza clave para garantir o porvir do galego. A evolución dos últimos anos evidencia que os cambios legais non só tiveron resultados insatisfactorios, senón que supuxeron un retroceso evidente. No seu día, a RAG recorreu legalmente o decreto chamado de plurilingüismo aprobado en 2010. Hoxe, con máis razón, reclamamos a súa derrogación e o establecemento dun marco legal que permita unha presenza suficiente do galego no ensino, de acordo cos compromisos contraídos polo Estado Español na Carta Europea de Linguas Rexionais e Minoritarias.

3.- A infancia e a mocidade constitúen sectores prioritarios. É imprescindible darlles facilidades aos cativos e aos mozos para o uso do galego alén das relacións familiares e das aulas. Demandamos que se promova unha maior oferta televisiva, de produtos audiovisuais e de recursos, actividades e espazos de lecer en idioma galego específicos para a xente máis nova.

4.- A Universidade é o ámbito principal de formación de profesionais e da investigación do país. As universidades galegas están obrigadas a facer un esforzo a prol do galego na docencia e a fomentar as liñas de investigación en diversas áreas que contribúan ao seu pleno desenvolvemento como idioma útil e capaz de afrontar os desafíos do século XXI.

5.- A presenza do galego nos medios de comunicación escritos, audiovisuais e en liña non é proporcionada á que o idioma ten na sociedade galega. Urximos os medios, públicos e privados, a que contribúan positivamente á súa difusión, ao tempo que reflicten verazmente a realidade lingüística de Galicia.

6.- O desempeño do galego no ámbito empresarial, sindical, comercial, profesional e publicitario está moi por debaixo da súa utilización na vida real da maioría da poboación. Animamos as empresas, sindicatos, colexios e colectivos profesionais a que se adapten debidamente ao uso lingüístico de clientes, usuarios e públicos a quen dirixen os seus servizos. Exhortamos tamén a Igrexa, que goza dunha importante implantación social, pero que non responde ás propias proclamas oficiais de se comprometer a un maior uso do galego na liturxia, na predicación e na catequese.

7.- As institucións públicas deben garantir que os cidadáns e cidadás poidan ser atendidos en galego, e para isto é imprescindible recuperar un nivel proporcionado de esixencia de coñecemento e de emprego profesional del. Cómpre que o galego sexa debidamente requirido e valorado nas probas de acceso e promoción na función pública.

8.- A mellor garantía para a pervivencia e vitalidade do idioma é a transmisión das xeracións maiores ás máis novas e o compromiso individual de cada un dos falantes no seu uso. Convidamos os avós e as avoas, os pais e as nais a que empreguen a lingua propia do país nas súas relacións cos seus fillos e fillas, netos e netas, e animamos as persoas que recibiron o idioma en herdo a que se sintan orgullosas del e non renuncien a utilizalo na súa vida diaria. Asístenos o dereito a vivir en galego e esiximos que ese dereito sexa amparado e respectado.

9.- As institucións culturais teñen unha responsabilidade específica tanto no prestixiamento do galego coma na creación e a divulgación de instrumentos que faciliten o seu uso e melloren a súa calidade. A Real Academia Galega comprométese a cumprir as súas funcións coa maior dilixencia e ofrece a súa colaboración ao goberno galego e calquera outra instancia que llo solicite. En ningún caso a RAG vai declinar da súa obriga máis importante, que é a "defensa, ilustración e promoción da lingua galega" (art. 1º Estatutos).

10.- A sociedade galega leva investido unha gran cantidade de recursos, enerxías e ilusións na tarefa de normalizar o idioma propio. Ese esforzo non pode derramarse. A responsabilidade de seguir abríndolle o camiño é de todos e todas nós, pero son as institucións públicas e nomeadamente o goberno galego, as que contan cos recursos máis poderosos e os instrumentos máis eficaces para conseguilo, ademais de estaren legal e moralmente obrigadas a facelo. Urxe unha reflexión seria, cómpre un novo impulso para evitar o desafiuzamento do galego da súa propia casa, Galicia. Un marco normativo máis axeitado, pero sobre todo, un discurso renovado, positivo e proactivo. Correspóndelle á Xunta de Galicia tomar a iniciativa e liderar o esforzo social para seguirmos avanzando.

Unha lingua é un universo de seu, pertence ao mellor saber da humanidade. É unha ponte entre xeracións, un precioso elo coa historia e unha ferramenta valiosísima para o futuro, un medio de comunicación e tamén un recurso con valor emocional e económico. É un ben público, o máis semellante ao ar que respiramos. Temos un tesouro para compartir, sería imperdoable desbaldilo. Ter un idioma propio, orixinal, único, impón a obriga moral e práctica de conservar ese herdo para nós e para toda a humanidade. O galego non é un problema, é unha riqueza que non podemos estragar. Longa vida á lingua galega!
Comentarios (0) - Categoría: Actualidade - Publicado o 02-02-2015 12:42
# Ligazón permanente a este artigo
FOTOS DA HOMENAXE A ISAAC POLO III CABODANO
Como xa anunciáramos, o pasado domingo 11 de xaneiro tivo lugar unha emotiva homenaxe a Isaac Díaz Pardo con motivo do III Cabodano do seu pasamento no cemiterio de Boisaca, en Santiago de Compostela. Podedes ver aquí unhas instantáneas que fixo do acto Luis Pérez Rodríguez e organizado pola Academia Real Isaac Díaz Pardo.














Comentarios (1) - Categoría: Actualidade - Publicado o 18-01-2015 17:18
# Ligazón permanente a este artigo
HOMENAXE A ISAAC DÍAZ PARDO

Con motivo do III cabodano do pasamento de Isaac Díaz Pardo, este pasado 5 de xaneiro, a Academia Real Isaac Díaz Pardo organiza un ano máis unha homenaxe á súa persoa, que terá lugar no cemiterio de Boisaca (Santiago de Compostela) o vindeiro domingo, 11 de xaneiro, ás 12:30 horas, cunha ofrenda de flores e mazás e unha solta de pombas.
Contarase coa presenza, entre outros, de Carmen Blanco (quen conducirá o acto), Modesto Hermida, Claudio Rodríguez Fer, Ángeles Ruibal, Antonio Alonso Fontán, Maka Arca Camba, Inés Canosa, Henrique Monteagudo, Antón Pulido, Xesús Alonso Montero e Mini e Mero, así como o Cuarteto de Gaitas de Beade.
Desde Sada, non deixamos tampouco de botar en falta ao bo e xeneroso Isaac, e convidámosvos a participar nesta homenaxe.
Comentarios (0) - Categoría: Actualidade - Publicado o 09-01-2015 13:26
# Ligazón permanente a este artigo
Saúdo literario para o día de Reis
O 5 de xaneiro de 1936 falecía o escritor Ramón María del Valle-Inclán en Santiago de Compostela. En lembranza do autor galego e en harmonía coa data, que aproveitamos para felicitar, incluímos un texto de seu, que nos facilitou Edmundo Moure Rojas.


LA ADORACIÓN DE LOS REYES
Ramón del Valle-Inclán

Vinde, vinde, Santos Reyes
Vereíl, a joya millar,
Un menino
Como un brinquiño,
Tan bunitiño,
Qu’á o nacer nublou o sol.


Desde la puesta del sol se alzaba el cántico de los pastores en torno de las hogueras, y desde la puesta del sol, guiados por aquella otra luz que apareció inmóvil sobre tina colina, caminaban los tres Santos Reyes. Jinetes en camellos blancos, iban los tres en la frescura apacible de la noche atravesando el desierto. Las estrellas fulguraban en el cielo, y la pedrería de las coronas reales fulguraba en sus frentes. Una brisa suave hacía flamear los recamados mantos. El de Gaspar era de púrpura de Corinto. El de Melchor era de púrpura de Tiro. El de Baltasar era de púrpura e Menfis. Esclavos negros, que caminaban a pie enterrando sus sandalias en la arena, guiaban los camellos con una mano puesta en el cabezal de cuero escariara. Ondulaban sueltos los corvos rendajes y entre sus flecos de seda temblaban cascabeles de oro. Los tres Reyes Magos cabalgaban en fila. Baltasar el Egipcio iba delante, y su barba luenga, que descendía sobre el pecho, era a veces esparcida sobre los hombros... Cuando estuvieron a las puertas de la ciudad arrodilláronse los camellos, y los tres Revés se apearon y despojándose de las coronas hicieron oración sobre las arenas.
Y Baltasar dijo:
— ¡Es llegado el término de nuestra jornada!...
Y Melchor dijo:
— ¡Adoremos al que nació Rey de Israel!...
Y Gaspar dijo:
— ¡Los ojos le verán y todo será purificado en nosotros!...
Entonces volvieron a montar en sus camellos y entraron en la ciudad por la Puerta Romana, y guiados por la estrella llegaron al establo donde había nacido el Niño. Allí los esclavos negros, como eran idólatras y nada comprendía, llamaron con rudas voces.
— ¡Abrid!... ¡Abrid la puerta a nuestros señores!
Entonces los tres Reyes se inclinaron sobre los arzones y hablaron a sus esclavos. Y sucedió que los tres Reyes les decían en voz baja:
— ¡Cuidad de no despertar al Niño!
Y aquellos esclavos, llenos de temeroso respeto, quedaron mudos, y los camellos, que permanecían inmóviles ante la puerta, llamaron blandamente con la pezuña, y casi al mismo tiempo aquella puerta de viejo y oloroso cedro se abrió sin ruido. Un anciano de
calva sien y nevada barba asomó en el umbral. Sobre el armiño de su cabellera luenga y nazarena temblaba el arco de una aureola. Su túnica era azul y bordada de estrellas como el cielo de Arabia en las noches serenas, y el manto era rojo, como el mar de Egipto, y el báculo en que se apoyaba era de oro, florecido en lo alto con tres lirios blancos de plata. Al verse en su presencia los tres Reyes se inclinaron. El anciano sonrió con el candor de un niño y franqueándoles la entrada dijo con santa alegría:
— ¡Pasad!

Y aquellos tres Reyes, que llegaban de Oriente en sus camellos blancos, volvieron a inclinar las frentes coronadas, y arrastrando sus mantos de púrpura y cruzadas las manos sobre el pecho, penetraron en el establo. Sus sandalias bordadas de oro producían un armonioso rumor. El Niño, que dormía en el pesebre sobre rubia paja centena, sonrió en sueños. A su lado hallábase la Madre, que le contemplaba de rodillas con las manos juntas. Su ropaje parecía de nubes, sus arracadas parecían de fuego, y como en el lago azul de Genezaret rielaban en el manto los luceros de la aureola. Un ángel tendía sobre la cuna sus alas de luz, y las pestañas del Niño temblaban como mariposas rubias, y los tres Reyes se postraron para adorarle y luego besaron los pies del Niño. Para que no se despenase, con las manos apartaban las luengas barbas que eran graves v solemnes como oraciones. Después se levantaron, y volviéndose a sus camellos le trajeron sus dones: oro, incienso, mirra.
Y Gaspar dijo al ofrecerle el oro:
—Para adorarte venimos de Oriente.
Y Melchor dijo al ofrecerle el incienso:
— ¡Hemos encontrado al Salvador!
Y Baltasar dijo al ofrecerle la mirra:
— ¡Bienaventurados podemos llamarnos entre todos los nacidos!
Y los tres Reyes Magos despojándose de sus coronas las dejaron en el pesebre a los pies del Niño. Entonces sus frentes tostadas por el sol y los vientos del desierto se cubrieron de luz, y la huella que había dejado el cerco bordado de pedrería era una corona más bella que sus coronas labradas en Oriente... Y los tres Reyes Magos repitieron como un cántico:
— ¡Este es!... ¡Nosotros hemos visto su estrella!
Después se levantaron para irse, porque ya rayaba el alba. La campiña de Belén, verde y húmeda, sonreía en la paz de la mañana con el caserío de sus aldeas disperso, y los molinos lejanos desapareciendo bajo el emparrado de las puertas, y las montañas azules y la nieve en las cumbres. Bajo aquel sol amable que lucía sobre los montes iba por los caminos la gente de las aldeas. Un pastor guiaba sus carneros hacia las praderas de Gamalea; mujeres cantando volvían del pozo de Efraín con las ánforas llenas; un viejo cansado picaba la yunta de sus vacas, que se detenían mordisqueando en los vallados, y el humo blanco parecía salir de entre las higueras... Los esclavos negros hicieron arrodillar los camellos y cabalgaron los tres Reyes Magos. Ajenos a todo temor se tornaban a sus tierras, cuando fueron advertidos por el cántico lejano de una vieja y una niña que, sentadas a la puerta de un molino estaban desgranando espigas de maíz. Y era éste el cantar remoto de las dos voces:


Camiñade Santos Reyes
Por camiños desviados,
Que pol'os camiños reas
Herodes mandou soldados.
Comentarios (0) - Categoría: Actualidade - Publicado o 05-01-2015 22:39
# Ligazón permanente a este artigo
Rogelio Martínez Barreiro, o último republicano no Uruguai
No día de Fin de Ano, recibimos do noso colaborador e bo amigo José María Monterroso Devesa, nestes intres en Montevideo, esta necrolóxica do pasamento de Rogelio Martínez Barreiro, o derradeiro republicano español no Uruguai...
Redondelám que acaba de deixar-nos.
Sua mulher é prima de Pucho Boedo.


ROGELIO MARTÍNEZ: O ÚLTIMO REPUBLICANO


Cando se di, en falando de España, “a bandeira republicana”, “o hino de Riego”, “o exército republicano”, ou “a República”… estáse facendo reducionismo. E reducionismo inducido por décadas de ditadura deformante. Pois non outra cousa é isto que reduz o republicano a un significado parcial que só a unha parte do ser español fai referencia.
Aí está a perversión da linguaxe, pois eses bandeira e hino e aquel exército son, en legalidade, a bandeira, o hino, o exército da España constitucional, a única verdadeiramente constitucional do século vinte español, a España que os españois se votaron sin ningún tipo de preacordos, nin renuncias, nin limitacións, nin consensos previos, o memorable mil novecentos trinta e un.
Todo isto veunos á cabeza co pasamento de Rogelio Martínez Barreiro que, aos seus noventa e un anos, ben pode ser considerado como o derradeiro republicano español no Uruguai. Con todo o que a calificación poda ter de relativo, el foi, entre os elexidos da Historia, realmente o último. O último entre aqueles que, ata a morte e desde o exilio perenne, souberon ser leais, e así proclamalo, a uns principios polos que loitaron toda a sua vida, particular e dolorosamente, desde a definitiva caída da República Española en mil novecentos trinta e nove.
Que aquela República non chegase a ser federal (daí a amarga conclusión do noso Castelao) non evitou que as tres comunidades con língua diferente do español acadasen cadanseu estatuto de autonomía, o galego, ben o sabemos, interrompido polo propio estourido da guerra fratricida.
Tamén a esta España actual, que se dí ven sendo federal nos feitos, fáltalle rematar o proceso que levará inevitablemente á supresión das provincias (remanente do centralismo decimonónico) e os seus parlamentos seudodemocráticos (chamados deputacións), en obvia contradicción coa existencia dos gobernos autonómicos.
Alén do seu ensaio “Una derrota advertida”, sobre a infausta guerra dos xa potentes Estados Unidos de América contra a decadente España borbónica que, no noventa e oito, quitou á metrópoli o resto do imperio –Cuba, Puerto Rico, Filipinas- para convertilo en colonia ianqui… Rogelio lle prestou a España e ao Uruguai –e como galego a Galiza- o servizo impagable de contribuir á historia do exilio español e de resgatar figuras senlleiras para ambos os países –Mercedes Pinto, José Bergamín, Rafael Alberti-, e entregounos a todos a testemuña cotidiana da sua lealtade republicana.
Unha bandeira da República Española cobreu virtualmente o seu sartego: que a terra montevideana lle sexa leve!

José Monterroso Devesa. Montevideo, 27-12-14. SEG 28-12-14.


De El Observador, domingo 28.-

Rogelio Martínez Barreiro


(Q.E.P.D.) - Falleció en la paz del Señor, el día 27 de diciembre de 2014. Su esposa: Antonia Boedo; su hija: Carmen Martínez; sus nietos: Jonathan y Christian; su yerno: Claudio; sus sobrinos: Gonzalo y Fernando; sus sobrinos nietos: Valentina, Ignacio, Sofía, Candela y Matías; su cuñada: Gladys; demás familiares y amigos participan con profundo dolor dicho fallecimiento y su sepelio ya efectuado el día 27 de diciembre de 2014 en el cementerio del Norte. (Emp. Abbate y Cía.)
Comentarios (0) - Categoría: Actualidade - Publicado o 02-01-2015 18:36
# Ligazón permanente a este artigo
Feliz ano 2015

Artigos de RSP no Aninovo de 1947 e 1948
Comentarios (0) - Categoría: Actualidade - Publicado o 28-12-2014 14:31
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal