Non sei dende cando leva resistindo os abrazos do mar, sendo testigo mudo do noso pasado. De pequeno colábame nela. Recordo unha foto moi vella, de "époque", duns corazóns galegos xogando na praia ó golf baixo un parachoivas. Pareceume do mais normal, porque eu sempre souben onde estaba o burato. Alí, na cova do trasno...
Andoni Gracia, Txema Blasco, Teresa Gimpera, Merce LLorens, Maiken Beitia, María Pau Pigem, Mercedes Hoyos, Joau Pires de Carvalho, María Galiana, Paco Sagarzazu, Diogo Morgado, Jose María Asín, Marisa Ruiz, Paco Algora, Isabel Gálvez, Jimmy Roca, Carlos Martínez, Lucas Trapaza, Rafael Reaño, Romualdo Salcedo.
Ficha técnica
Guionistas: Álvaro Lión-Depetre y Miguel Ángel Calvo Buttini
Producción ejecutiva: Carlos Juárez y Miguel Ángel Calvo Buttini
Director de fotografía: Gaizka Bourgeaud
Director artístico: Mario Suances
Música: Miguel Malla
Efectos especiales: Trimatrix
Sinopsis
La vida apacible de un pequeño pueblo situado en medio de un valle se interrumpe: los gemelos Jaime e Ignacio González-Zea lucharán por la presidencia de la nación desde los dos principales partidos del país. El valle, la familia, el pueblo y la nación entera asisten atónitos a un espectáculo en el que nada es lo que parece.
En una época en la que las diferencias en política, cada vez se estrechan más y más y la gente comprende cada vez menos a los políticos, un "pequeño" suceso va a desestabilizar el tranquilo devenir diario de este hermoso paraje en particular y, por extensión, del paraje nacional…
Entre el bullicio de la gran ciudad y los bellos paisajes montañosos de un bonito pueblo, conviven salmones, ranas y otras extrañas especies. En esta curiosa fauna destacan los gemelos: NACHO y JAIME, o JAIME y NACHO, miembros de la importante, con raigambre, y numerosa familia González-Zea. NACHO es ministro del Gobierno de la nación, y JAIME es uno de los más importantes médicos cirujanos del país.
Nuestros dos hermanos, como todos los años, como toda la familia, y como todo el pueblo, esperan impacientes la veda del salmón, para intentar sacar el primero de la temporada. Este año, las aguas y sus habitantes se van a revolver: JAIME, médico concienciado, se va a meter en política. Su popularidad va a crecer imparable y pronto, casi sin quererlo, ante la sorpresa de su familia, pueblo y el país, se enfrentará a su hermano por el puesto político más importante, la presidencia de la nación.
Si ya el país se encuentra confundido ante la oferta política existente, el decidir entre dos hermanos gemelos, aparentemente iguales, no se lo va a facilitar. ¿Son iguales? Se pregunta la gente: ¿Su oferta no es la misma? ¿Los mismos perros con diferentes collares?.
Esta es la historia, comedia coral, crítica y ácida con la política, con grandes sentimientos, en la que a veces las apariencias engañan…
Comentarios del director
El bipartidismo en la sociedad actual, en el que los partidos políticos y los líderes son cada vez más parecidos, con discursos carentes de originalidad, es la base de esta película. Una historia que pretende, en forma de metáfora, ser una crítica de lo comentado anteriormente. Esta es una historia que data del año 2003, en la que Álvaro Lión-Depetre y yo terminamos la primera versión del guión.
Y que mejor metáfora para plasmar lo comentado en el primer párrafo, que dos gemelos que se presentan como candidatos a la presidencia de la nación por los partidos opuestos. Aquí hemos jugado con las siglas de los partidos, puesto que el P.C. es el Partido Conservador, y el P.P. es el Partido Progresista. También me gusta mucho la idea de la simetría, del par, y de que cada persona tiene una doble cara.
A pesar de que en un primer momento la historia puede resultar inverosímil, ahí está el caso de Polonia, en el que los hermanos gemelos Kazinscky, que se diferencian por un lunar en el cuello, son a la par Presidente y Primer Ministro.
Otro punto que consideraba fundamental para que la historia fuera creíble es que desde el comienzo el espectador ha de ver que es un cuento, una fábula en la que la naturaleza y el entorno en el que transcurre la acción juegan un papel fundamental.
Es ese paisaje exuberante y montañoso en el que el salmón, las ranas y otros elementos naturales son considerados símbolos como la presidencia de la nación o la gemelidad y añaden ese punto de cuento que hace la historia más creíble.
También quiero destacar el toque coral de la historia, ver cómo las relaciones de la familia y el pueblo evolucionan, cuando la política entra en juego. Ahora mismo vivimos un momento de crispación, en el que la los ciudadanos de a pie siguen con mucha intensidad la política. No hay más que ver todo lo que ocurre a nuestro alrededor.
Y por último, el pueblo. Busqué un pueblo que se pudiese dividir en dos ya que quería extrapolar, lo que ocurre en un lugar pequeño, a toda la nación. Yo soy de Tudela (Navarra) y Lesaka, situada al norte, era ideal, puesto que un riachuelo cruza una de las calles principales del pueblo, y así podíamos plasmar la división final, que llega como motivo de las elecciones generales. Una brecha entre progresistas (azules) y conservadores (rojos), que acentúa el cauce del río, mientras los hermanos deciden en conversaciones privadas el futuro del país.
Científicos alemanes descubrieron una sustancia en la sangre que inhibe al virus del Sida, bloqueando la fusión de las membranas virales y celulares y evitando la infección.
Si este descubrimiento llega a tener el éxito que ha demostrado en la fase experimental, se convertiría en otro importante paso en la lucha contra el Sida, una pandemia que ya empieza a afectar el desarrollo de países latinoamericanos como la República Dominicana.
El equipo dirigido por Frank Kirchhoff y Jan Münch de la Clínica Universitaria de Ulm, en el que también participaron expertos de Hannover, Erlangen, Hamburgo y Lübeck, descubrió igualmente que si se realizan además ciertos cambios en una sustancia denominada “Virip” (VIRus Inhibitory Peptide) se produce una inhibición aún más efectiva del VIH, según una reciente publicación del mismo profesor Kirchhoff en la página virtual de la Universidad de Ulm, en el sur del país.
Este paso podría ser un excelente punto de partida para el desarrollo de nuevos medicamentos. “Esperamos realizar en pocos meses las pruebas en seres humanos”, dijo Wolf-Georg Forssmann, quien participó en el desarrollo de un agente activo basado en el descubrimiento en IPF Pharmaceuticals en Hannover, una empresa fundada con el propósito de promover y comercializar los resultados del estudio. Varios experimentos con animales, paso previo para que se autoricen exámenes en humanos, están terminando.
Los científicos evaluaron más de un millón de sustancias sanguíneas de pacientes dializados para determinar su posible influencia sobre el virus del Sida. Así descubrieron que un fragmento de la proteína sanguínea Virip bloquea la incursión del virus del VIH a la célula huésped 100 veces más efectivamente de lo que lo logran los medicamentos actuales.
Virip bloquea una determinada función de la proteína gp41 del VIH-1 que interviene en la fusión de la membrana viral y celular. Los virus requieren de esta proteína para ingresar en las células humanas. Un detalle importante es que en los experimentos de laboratorio, los virus no desarrollaron resistencia a Virip.
Virip ataca a la misma proteína que el medicamento Fuzeon, cuyo principio activo es el Enfuvirtide y está autorizado desde 2003, pero en diferente lugar. En caso de que las moléculas artificiales de Virip sean eficaces en estudios clínicos, podrían ser útiles para las personas infectadas con cepas de VIH resistentes contra medicamentos.
Los investigadores alemanes se basaron en observaciones de múltiples procesos que tienen lugar en la sangre y que influyen en la multiplicación de los virus VIH-1. El profesor Wolf-Georg Forssmann creó para ese objetivo un banco con los datos de la sangre de miles de pacientes con deficiencias hepáticas. En más de 300 fracciones y más de un millón de aminoácidos del “Banco de péptidos”, Forssmann pudo observar que el bloqueo de la célula huésped sucede sin que ésta resulte dañada.
Actualmente hay unos 20 medicamentos contra el Sida en el mercado, aunque ninguno logra curarlo. Según la Organización Mundial de la Salud (OMS), en el mundo hay actualmente más de 40 millones de personas portadoras del virus del Sida / Aids, de las cuales, 2 millones son niños. Otros 20 millones de personas han muerto desde que el virus fue descubierto.
Entre tanto, aparte de las pérdidas humanas se registran daños a la economía en América Latina. Según Humberto Salazar, director del Consejo Presidencial dominicano del Sida, la República Dominicana perdió entre 1992 y 2002 el 0,2% de su crecimiento económico, debido a los efectos causados por el Sida en el 1,7 % de su población.
Lo que significa que ese país caribeño dejó de percibir 61 millones de dólares anuales durante ese período, a consecuencia de la morbilidad y la mortalidad asociadas al mal. La República Dominicana es el tercer país del Caribe, tras Haití y las Bahamas, con el mayor número de personas afectadas de Sida /Aids.
¿Que me dirían se lles dixese que o rei Juan Carlos I inspirou a Marvel para un novo personaxe da saga X-Men? ¿Risas, choro, escepticismo, asombro? Pois, nada, bótenlle un vistaciño a estas imaxes de yonkis.com e cóntenme.
As teorías conspiratorias en torno á sida remóntanse á mesma irrupción da enfermidade a principios dos oitenta. Malia os esforzos dos gobernos e de boa parte da comunidade científica por enterrar as lendas e centrarse na procura dun remedio eficaz e definitivo, o certo é que son varios tamén os científicos, analistas e investigadores que insisten en cuestionar as causas da súa aparición, así como o enfoque e o tratamento da coñecida como pandemia do século XXI.
Robin Good publica un informe sobre estas teorías alternativas nun artigo titulado ¿Os medios non están dicindo a verdade?, coma se todos os medios do mundo soubesen unha verdade por agora indemostrable e houbésense confabulado nalgún tipo de conspiración cómplice para auspiciar, ou canto menos apoiar, o oscurantismo en torno á enfermidade. Un punto de vista algo máis que delirante que, con todo, susténtase en informes científicos alternativos nos que os medios nada teñen que ver, cuxas conclusións resultan, á vez, sorprendentes e inquietantes, e que apuntan sempre nunha mesma dirección: a sida sería produto dos experimentos militares bacteriológicos dos EEUU.
Agora ben, os adeptos a esta teoría divídense en dous bandos:
a) Os que consideran que foi un accidente, un escape nun laboratorio.
b) Os que aseguran que é produto dun plan preconcibido.
"A sida é unha operación do goberno de Estados Unidos dirixida cara ao control da poboación, o cal desenvolveuse de investigacións secretas en axentes causantes da enfermidade, en laboratorios de bioguerra do goberno".
Afirmación que se basea nalgúns documentos sobre experimentos civís e militares con virus e as súas correspondentes probas en coelliños de indias humanos. Pon os pelos de punta botar unha ollada (e, sobre todo, darlle crédito) á cronoloxía da enfermidade trazada por Boyd Graves, que arrinca en 1893 e desemboca en novembro de 2000, e na que se revelan importantes proxectos do Goberno de EEUU en torno á manipulación de material biolóxico con fins militares.
Pero iso non é todo, hai quen estende a teoría conspiratoria ao tratamento da enfermidade, argumentando que os medicamentos que se aplican na actualidade son non só inútiles, senón peores ata que o virus ao que se pretende combater, e que a única curación radica nunha bo réxime alimenticio e en tratamentos naturais.
* O VIH non está presente en número suficiente no sangue da vítima "infectada" para explicar o dano cometido
* Non hai un test apropiado para probar inequívocamente a infección con VIH
* O AZT e outras drogas anti-retrovirales son altamente tóxicas matando ao paciente en vez do virus
* aqueles "infectados" que se mantiveron afastados das drogas e fortificaron o seu propio sistema inmune mediante unha nutrición adecuada e outras intervencións naturais parecen sobrevivir e realmente de cando en cando, se non nunca, pasan a esas en enfermidades "oportunistas" que provocan a SIDA.
Ante este tipo de teorías, hai que recordar que están tamén as oficiais, e outras non tan oficiais, pero menos escandalosas.
¿Onde está a verdade? Quizais o saibamos algún día ou quizais non o saibamos nunca. Talvez a verdade é, simplemente, o que xa sabemos. Pero, en calquera caso, sexa cal sexa, os millóns de damnificados e o planeta enteiro merécese que salga a relucir e óbrese en consecuencia. Nun caso, asumindo responsabilidades e habilitando toda a información e todos os medios para acabar con esta praga. E no outro, esquecéndose de teorías conspirativas e arrimando o ombreiro para combater e desterrar esta terrible enfermidade.
Os últimos datos oficiais, co 85,9% dos votos escrutados, confirman a cómoda vitoria do candidato conservador, Nicolas Sarkozy, nas eleccións presidenciais francesas.
Royal recoñeceu o súa derrota. O candidato conservador Sarkozy obtería un 53,35% dos votos, mentres a candidata socialista, Ségolène Royal, obtería un 46,65%, segundo datos aínda provisionales.
Royal recoñeceu a súa derrota sen esperar aos resultados definitivos e cunhas palabras nas que subliñaba a "decepción e pena" suscitada entre os seus polo resultado.
"Sigo traballando con vostedes e para vostedes... o que empezou debe de continuar", engadiu, antes de pedir a Sarkozy que cumpra coa súa misión "en favor de todos os cidadáns".
"O sufragio universal falou", asumiu Royal.
Na sé do partido socialista había xente chorando abrazada ao seu retrato, mentres os simpatizantes de Sarkozy inundaban os Campos Elíseos de cor azul (a cor do partido do candidato conservador), que lucían en bandeiras e camisetas, entre pitos e aplausos.
Pouco logo da intervención de Royal, Sarkozy dirixíase aos seus seguidores para agradecer o seu voto.
"Agora tócame dar a Francia o que me deu a min", declaraba, á vez que expresaba o seu orgullo por dirixir os destinos de "unha gran nación".
Sarkozy aproveitou a súa intervención para confirmar o seu compromiso coa Unión Europea e coa loita contra o cambio climático.
O semanario L'express xa sacou un numero especial que se vendía este domingo nos Elíseos.
Esta sería a terceira derrota dos socialistas consecutiva.
De acordo coa análise do xornal Le Monde, a maioría do voto feminino iría a Sarkozy (52%), mentres que o 48% das mulleres que votaron fixérono por Royal.
Pola súa banda, os homes preferirían ao candidato conservador polo 54%, fronte ao 46% que elixiu á socialista.
Francia elixía hoxe entre o conservador Sarkozy ou á socialista Royal como Presidente da República. Os colexios electorais abriron ás 8.00 para que 44,5 millóns de electores inscritos votasen na segunda e definitiva volta das eleccións presidenciais ao que será o sucesor de Chirac.
Nicolas Sarkozy votou ás 12h 30 no seu colexio electoral de Neuilly-sur-Seine, acompañado das súas dúas fillas pero sen a súa esposa; Ségolène Royal acudía a votar en Melle, en Deux-Sèvres, sen facer máis declaracións que a súa elección "non foi nada difícil".
Na noite de onte polo menos 27 vehículos foron incendiados nos distritos III, X e XVIII de París, segundo informou o diario Le Figaro; na primeira volta das eleccións, uns sesenta coches foron incendiados a véspera das eleccións.
A taxa de participación na segunda volta das eleccións presidenciais alcanzou o 85,30%, segundo datos oficiais aínda provisionales.
Ás 17:00 xa votara un 75,11 % do electorado. Estes datos, facilitados polo Ministerio do Interior, supoñen un aumento de case un 12% respecto ao rexistrado na primeira volta do pasado 22 de abril. As estacións da liña 1 que levan aos Campos Elíseos (lugar de celebración na capital francesas) foron pechadas, segundo informa a edición francesa de 20 minutos.
Cada un seguro que sacou as suas propias conclusións da concurrida xuntanza de hoxe na Agrupación Instructiva. Ainda a risco de esquecerme de algunhas, de que non coincidan coas de outros e de que se malinterprete o esforzo de síntese, ahí van:
O de hoxe non foi exactamente un mitin senon todo o contrario. Non se trataba dunha reunión na que se expón o programa a fieis seguidores que alaban todo o que dí un parlante. Despóis de expoñer outros proxectos e actuacións para a zona de Redes afrontou as críticas polo seu voto favorable a un paquete de obras nas que está a do famoso asfaltado. E seguramente xa sabía que os que irían a esa reunión non estaban de acordo e non estaban nada contentos co tema.
Defendeu que creía que facía o correcto cando o votou e está de acordo con que ese asfaltado está mal, non polo estético, senón pola mala actuación de que eleva o nivel da rúa que fai que as pluviais acaben nas casas dos veciños. Opina que, dados os problemas que ocasiona ós veciños, o mellor é quitalo. Máis adiante fala de que debe ser algo máis acorde co entorno e que se consultará ós veciños.
Sairon outros temas, relacionados co entorno de Redes... e en ocasións comparando coa situación en Ares. Temas de alturas de edificios, de traída de augas, de plan de urbanismo, de compromisos incumplidos, pirulís, murallas que invaden camiños públicos e regatos, de actuacións previas do grupo socialista cando estaba ó frente do Concello e de outras circunstancias como a vida en Redes no inverno e no vran.... moitas cousas, e non é menos porque 100 minutos dan para moito (foron 100, si, curioso, está de moda).
Dende logo, o que quedou claro é que quen promove as obras é o Concello, do que recordemos se goberna co rodillo dunha maioría absoluta a pesar das disidencias. Logo está o de Patrimonio, que vaia, primeiro non, logo sí, e cando se monta a pirula no caso concreto do asfaltado logo resulta que non. Eses ou teñen un problema ou non o teñen nada claro.
Pero unha das cousas que máis me chamou a atención foron unhas frases de Vila, na que recoñece que se fan mellor as cousas cando non se ten maioría absoluta, situación que conta por experiencia propia, e na que resalta que se pon mais coidado cando hai que defender as cousas co control dun socio, situación distinta ó control máis fero dunha oposición. Nese senso recoñece que, cada un co seu estilo, se poideron facer boas cousas en cooperación con Doval e o BNG. Sirva esto de ponte e a ver si é certo que deixan de meterse uns cos outros, porque me da que xa non saben quen empezou, ou peor, non saben como parar eses ataques mutuos cando teñen claro que non é eso o que hai que facer.
Total, ben, alí cada un dixo o que lle pareceu é ó final todo moito mais tranquilo e, hai que recoñecelo, Julin, ahí botácheslle.