ONDE só queda alguén pra aguantar dos nomes poño eu a ampla fronda a redroma dun castiñeiro e sentada á súa sombra xunta a longa estirpe do último labrego. Non coma as estirpes dos reis ciscadas en múltiples pazos e alcázares en países diversos senón as estirpes campesiñas xeraciós e xeraciós xuntas á porta das casas pechadas na escaleira de pedra ou nas raigañas fóra dunha árbore coma esta. (...) Uxío Novoneyra
