(...)


Este blog é un punto de encontro.
Fíxose para acompañar o proxecto dunha peza de teatro que se publicitou na extinta Regueifa.net
"TRILOXIA DAS MINIATURAS" (1999), de Juanjo G Rodicio , peza de teatro (30 páxinas, producto dos obradoiros de dramaturxia de Anxeles Cuña e Begoña Muñoz)na Aula de teatro Universitaria de Ourense, e que descargaran 1500 persoas daquela
. Podes descargala no enlace, e deixarme un comentario.

a imaxe de portada é de ROBER ARAÚJO



Texto teatral publicado na Plataforma A Regueifa.net e que quero compartir convosco, que o leades e comentedes. Por iso fago este blog.
Anque tamén me gusta estar falando de teatro, algo de pelis, e demáis.
As apostas sempre dependen se hai máis xente xogando. Vos diredes.
Se cadra chegamos a vela representada coas vosas apreciacións incorporadas.


A REGUEIFA, é unha verdadeira plataforma de intercambio creativo neste País, en Licencia Creative Commons (emprego non tan restrictivo coma o Copyright). A música emerxente galega e outras expresións visuais e escritas viase flotando alí coma nos volcáns en erupción


Enviade ideas e opinións a@gmail.com,



O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

REVISAR O TEXTO DAS MINIATURAS
Xa andan os paxaros dicindo que temos que "darlle unha volta ao teu texto".

Pero por favor, especificade algo máis.


¿Perfílanse ben os personaxes?

¿Afrouxa especialmente descarado nalgunha das partes?

¿É máis ben na posible posta en escea?

¿Hai frases moi obvias? ¿Ou moi escuras? ¿Ou chorras?



Estou á vosa disposición.



Tamén me din "hai bos xogos", "vexo meterlle música"...

¿Por que non o contades por extenso aqui, nos Comentarios
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-04-2008 01:18
# Ligazón permanente a este artigo
TEATRO POPULAR (II)
Resulta que o que facía William Shakespeare era teatro popular, no máis nobre senso do termo.

Shakespeare era empresario do seu teatro, e tiña que gañarse os garabanzos e a cervexa con obras que gostaran aos mercaderes, aos estudantes, aos pequenos oficiais zapateiros, soldados,...

E agora Shakespeare é, obviamente, o mellor escritor da alma humana no teatro da historia.


Se cadra fórona amolando coa mola de amolar a xente que traducía...
Se cadra é un tipo de teatro moi verbal, con continuos xogos de palabras, que agora non se leva, coas tendencias audiovisuais e de teatro xestual...


Vexan vostedes esta obra do Xéspir, a ver que lles parece.

Comentarios (1) - Categoría: Teatro Galego - Publicado o 13-04-2008 12:06
# Ligazón permanente a este artigo
O teatro popular (I)
Popular, popular...

O termo popular tén dúas acepcións, se me permiten o chiste:

O que era "popular" na primeira etapa politica de Manuel Fraga xa non o foi despois.
Manuel Fraga deulle un cambio ao concepto popular que xa o quererían os do márketing de G. Bush fillo.
Ata A. P. "Popular" era "o relativo ao pobo común que se quere liberar".
E despois de que M. Fraga Iribarne montase A. P. era "do pobo que non se quere liberar de nada, que nunca houbo queixa..."


Salvando a digresión... ou apoiándonos nela...

O teatro en Galicia (é un dicir) ata os anos do "xiro conceptual fraguiano" era o da Xeración Abrente.

Tódalas compañías que duraron estes 30 anos beben desa fonte.

O dilema era ser popular sen ser populista.
E o reto ser popular sen ser elitista.

A sociedade fartouse de fartarse de crítica estructural e conceptual, que non lle daba solucións e si moita ansiedade.

E a mesma sociedade deixouse adormecer (ou se cadra durmir mellor para vivir cada día) pola Sin crítica do teatro de comedieta (aqui en Galicia, de fora e en Castelán), con música suave e sen cuestionamentos.


Pero hai un termo medio? De que a xente disfrute do teatro, de toda idade e condición, porque tratamos temas humanos, universais e non por iso menos conflictivos?

¿Hai unha xeración nova no teatro popular galego?
Comentarios (1) - Categoría: Teatro Galego - Publicado o 12-04-2008 00:49
# Ligazón permanente a este artigo
LER TEATRO (II)
As acotacións
Tamén chamadas didascalias.

Tamén chamadas "o dos parénteses"

Neste texto, se cadra, segundo din persoas que o leron e non o queren comentar aqui, hai moitas acotacións escénicas.

É certo, eu dirixo, e eu tentei facer un texto coa idea de poñerse en escea.


Gloriosas as didascalias de Valle Inclán. Excesivas se cadra as de Eugene O`Neill, investigando máis ben o pensamento ou subtexto do personaxe. Nulas en Xéspir, porque eran para facer notar cando entraba simplemente o actor (non deixaban actuar a actrices daquela!) a escea.


¿Son innecesarias as acotacións? ¿Son só para marcar o "tráfico escénico", ou para ilustrar o que non se deu ilustrado co texto?

Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-04-2008 18:47
# Ligazón permanente a este artigo
XA TEMOS UNHA APORTACION AO PROXECTO MINIATURAS
Acábame de chegar unha aportación dun deseñador gráfico chamado

Rober Araújo

.

Unha imaxe para o enlace na web da REGUEIFA.NET, e para a propia portada do texto.

Gústame a idea de encabezar o proxecto co interrogante, os 3 puntos suspensos, o misterio de que será, de continuará, de vaia vostede saber, de ...


Efectivamente. Un texto cunha portada pode gañar en interese. Un enlace dunha web tamén.

Pero ¿non diciamos que un texto é un texto?

Deste xeito imos/ides ir vendo o proceso de EDICION. Escolla de texto, mellora do texto, mellora da presentación, da difusión...


Ainda falta que a xente que non fala (...), a que está en silencio intermitente, dubitativo, stand by... fale

Non creo que ninguén nos escandalicemos a estas alturas da peli...
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-04-2008 00:03
# Ligazón permanente a este artigo
LER TEATRO (I)
A xente normalmente non le teatro...

Porque o teatro vaise a ver, a sentir, a escoitar.
Pero ao lelo hai quen non se fai unha idea.

¿E se é teatro como o de Xespir, que é poesía pura?

Gordon Craig dicía que Shakespeare non podía ser teatro (e produciu algúns dos Xespir históricos), porque era demasiado bo simplemente léndoo.

LER TEATRO é participar da representación, igual que ler novela é algo coma montarse a película.

Só que lese a ringleiras, non só en párrafos. E lese case dunha sentada, porque non hai letra.

A Triloxía das Miniaturas, que nos reúne aqui, tén só case 40 páxinas.

Pero ¿lemos teatro mellor os que diriximos ou montamos teatro?

Se cadra o texto teatral require doutras habilidades á parte da mera interpretación textual

¿que dicides?
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-04-2008 16:21
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal