Blog do EDLg do Colexio Plurilingüe Divina Pastora Franciscanas de Ourense
O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

A fragata norueguesa fabricada en Ferrol aínda podería afundirse máis

O buque-guindastre Rambiz traballa na contorna da Helge Ingstad para asegurar o barco e preparar a manobra de reflote


A Armada de Noruega considera que aínda non desapareceu o risco de afundimento da fragata Helge Ingstad, accidentada desde o pasado día 8 ao chocar cun petroleiro. Existe temor que as sujecciones que a manteñen rompan e acabe por afundirse por completo, aínda que as condicións meteorolóxicas son boas. El fragata Beatriz Couce Na zona onde se atopa mergullado o buque traballa xa o guindastre Rambiz que se ocupará de reflotala e izala a unha barcaza e tamén o barco de mergullo MS Risøe. O xornal Bergens Tidende informa hoxe que as tarefas se están centrando no aseguramiento da carga e das cadeas que se van usar no operativo.


Juan García Ocampo
1º BACH A
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 04-05-2020 00:09
# Ligazón permanente a este artigo
E SEGUIMOS IGUAL.
Boas amigXs. Somos tremendos! Danos igual ver e escoitar os terroríficos relatos de todos aqueles que pasaron a enfermidade ingresadXs pola COVID-19 ou as novas nos telexornais cos índices pandémicos.
Non se trata soamente de enfermar; de poder pasalo sendo asintomático, no mellor dos casos, pero tamén os menos; de pasalo coma un simple arrefriado; de pillalo ben pillado que teñamos que ingresar e xa, no peor dos casos, que nos teñan que meter na Unidade de Coidados Intensivos, sedarnos vendo como se che apaga a vida e con iso todo canto coñecías, sen saber se volverás ver aos teus ou non, sen saber se volverás sen quen de vivir ou te apagarás coma vela que lle falta osíxeno.
Somos imbéciles. Somos un país arruinado economicamente e porque non dicilo, tamén socialmente. Centos, miles de empresas van cerrar polas consecuencias do COVID-19 e polas medidas que se teñen que tomar á hora de reabrir; moitos xa pecharon porque non foron quen de manterse a flote tendo os seus negocios pechados sen producir un can.
Pero que máis nos da.
Non levantaremos a testa ata pasados mínimo, un par de anos. Pero iso non vai comigo. Iso é cousa dos outros. Eu estou seguro. A culpa é do Goberno que non sabe tomar decisións. A culpa é do Goberno que restrinxe as liberdades. A culpa é do Goberno que trata de anguriarnos con previsións catastrofistas para que ninguén lle contraríe. A culpa é do Goberno que cortou o gasto en sanidade. A culpa é do Goberno que non tivo a bola da pitonisa Lola para saber o que se lle aveciñaba.
Pois si. Seguramente non soubo ser previsor. Seguramente se confiou porque isto era menos ca unha gripe. Pillouno en panos menores. Pero señores, e a nós? que estamos avisados e ben avisados; seica somos tontos. Saimos á rúa como o boi que leva pechado na corte unha semana. En desbandada. Vendo como facer para saltarnos á lei. Para estar o máximo posible na rúa, sen ter que facer realmente, pero da igual. O importante é estar na rúa.
Que sorte. Canto deportista se botou onte á rúa. Sanidade vai estar de sorte porque o deporte é saúde así que o gasto que levamos polo coronavirus, vámolo amortizar agora coa cantidade de xente que decide coidarse e pasarse á vida san. Claro, non me decataba, os bares están pechados. Caramba.
Ata se fai complicado comprar unhas zapatillas de runners en Amazon. Están todas esgotadas. Dou boa fe.
Cando as cifras de contaxios comecen a subir novamente; cando non se prorrogue o estado de alarma e tódalas axudas que o Goberno estableceu con tal decreto se vaian polo regato: as axudas aos autónomos, os non desahucios por impago de luz e auga a familias con problemas de exclusión social e económicos, o gasto sanitario, as axudas en comedores sociais… botaremos as mans á cabeza. E estaranos ben. Teremos o que buscamos. E non lle poderemos botar a culpa ao Goberno. Nós seremos os únicos responsables da nosa propia e allea desgracia.
Estou moi defraudada co xénero humano. Cada vez me confirmo máis no egoístas e ruíns que podemos chegar a ser.
Soamente espero… EQUIVOCARME.



Clara María Domínguez Iglesias
2º de Bacharelato
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 03-05-2020 22:41
# Ligazón permanente a este artigo
VAISE MICHAEL ROBINSON: A VOZ INESQUECIBLE DO FUTBOL
O 28 de abril abandonounos Michael Robinson, aos 61 anos de idade e despois dunha longa loita contra o cancro. Desde que lle descubriron a enfermidade, en outubro de 2018, loitou para superala, mantendo durante meses o seu traballo como comentarista de Movistar, condutor do seu prestixioso Informe Robinson e tertuliano da SER. Pero finalmente o cancro gañou o partido. Agora xa non escoitaremos os comentarios deste simpático inglés analizando os partidos de fútbol con ese español macarrónico e xenuíno que lle identificaban. Pero Robinson é moito máis que iso, Michael foi un dianteiro clásico inglés, internacional coa selección Irlandesa e cunha longa carreira deportiva; debutou aos 17 anos no Preston North End , xogou en moitos equipos como o Mánchester City ou o Liverpool,o equipo do seu corazón, co que gañou Premier, Copa da liga e a Champions. DEspúes xogou no Quens Park Rangers e de alí veu a España, ao Osasuna, equipo ao que salvou do descenso e no que terminou a súa carreira como xogador pois os problemas no seu xeonllo dereito agraváronse.
O fútbol moderno en España non se entende sen a figura de Robinson, presente no últimas tres décadas das retransmisións futbolísticas de clubs e tamén dalgunhas fases finais de seleccións. Respectado e querido como poucos no panorama deportivo, o seu legado é incuestionable: as súas análises, o seu humor e o seu traballo en programas como Acento Robinson na SER ou Informe Robinson, elevaron a calidade das reportaxes deportivas da televisión en España. Pódese dicir que é das poucas persoas que soubo conectar con todo o mundo, sempre cun gran sentido do humor e sen facer dano a ninguén , algo que está ao alcance de moi pouca xente , pero que el conseguiu.



Jaime Eiriz Castro
2º de Bacharelato
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 03-05-2020 22:37
# Ligazón permanente a este artigo
Transparencia na industria téxtil
O comercio da moda está a aprender de dereitos humanos. A segunda industria máis contaminante do planeta tamén é unha das máis difíciles de dar a coñecer a súa cadea de subministración.

O consumo excesivo é un dos seus grandes problemas, ao ser patrocinado polo boom da moda rápida. O desastre de abril de 2013 en Rana Plaza, un complexo de fabricación téxtil nas aforas de Bangladesh que colapsou e matou a 1.130 persoas, na súa maioría traballadores, foi o doloroso impacto que pareceu espertar a industria.

Máis o espertar téxtil acompáñase de organizacións coma Human Rights Watch, autora dun informe que inclúe a análise sobre o comportamento da industria téxtil nos últimos tres anos. E é positivo. Tanto as marcas de roupa coma de calzado, aumentaron a transparencia, a divulgación de información e fixérono de xeito dramático. Unha acción posible grazas a proxectos coma o Compromiso de transparencia de HRW, polo que esixía un estándar de transparencia total, de principio a fin, na cadea de subministración téxtil. Proxecto ao que se están a unir cada vez máis empresas.

"A transparencia non é un remedio para os abusos dos dereitos laborais, pero é esencial para unha empresa que se considere ética e sostible", dixo a asesora xurídica da división dos dereitos das mulleres, Aruna Kashyap. "Todas as marcas deberían adoptar a transparencia nas súas cadeas de subministración, pero en última instancia requírense leis que esixan a transparencia e a obrigatoria aplicación de prácticas fundamentais en materia de dereitos humanos".



Lucía Nieto Cancho
2º de Bacharelato/nº20


Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 03-05-2020 22:36
# Ligazón permanente a este artigo
A COVID-19 non deterá o quecemento global
A paralización dos transportes e de boa parte da actividade industrial global que produciu a crise da COVID-19 supoñerá un descenso aproximado do 6% das emisións de CO2 este ano, algo insuficiente para frear o cambio climático, vaticinou a Organización Meteorolóxica Mundial ( OMM).
O lustro máis cálido:
O secretario xeral do organismo, Petteri Taalas, lanzou esta advertencia ao presentar o informe co que a OMM celebrou o Día da Terra, no que se confirmou que o lustro 2015-19 foi o máis cálido do que se ten rexistro, cunha temperatura media global 1,1 graos superior á da era preindustrial.
“A caída de emisións, desafortunadamente, será a curto prazo, e probablemente regresarase ás cifras anteriores o próximo ano, ou mesmo podería haber un repunte da contaminación”, subliñou.
O máximo responsable da OMM, axencia dependente de Nacións Unidas, apuntou que en todo caso a actual crise podería ter algún efecto positivo na loita contra o cambio climático, ao mostrar á comunidade internacional que se pode traballar conxuntamente por un interese común e de urxente resolución.
“O COVID-19, espero, ensinará ao mundo a importancia dos esforzos internacionais #ante grandes retos”, subliñou, matizando que mentres a pandemia é un problema “a curto prazo e con efectos económicos que durarán varios anos”, o cambio climático é unha emerxencia moito máis duradeira.
Quecemento global:
As análises e predicións da OMM realizáronse con datos recompilados de diversos observatorios no británico Centro Hadley, e vaticinan novos aumentos da temperatura mundial nos próximos anos, máis rápidos na superficie terrestre que na mariña, así como nas latitudes máis setentrionais.
O informe engade que desde os anos 80 cada década foi máis cálida que a anterior, e que o último lustro tivo unha temperatura media 0,2 graos superior á dos cinco anos previos (2010-14).
A concentración de CO2 tamén foi un 18% máis alta entre 2015 e 2019 que nos cinco anos anteriores, e a OMM advirte que o dióxido de carbono permanece na atmosfera e os océanos durante séculos, polo que “o mundo está abocado ao cambio climático, con independencia de calquera redución transitoria das emisións”.
De feito, a pesar da actual baixada na contaminación, a concentración de CO2 na atmosfera segue aumentando mesmo nestes meses de paralización industrial e confinamentos, como mostraron medicións de observatorios designados como o de Mauna Loa ( Hawai, EEUU) ou o de Izaña (Tenerife, España).
Crises sanitarias como a COVID-19:
Nun momento de gran preocupación global polas emerxencias sanitarias, OMM lembra que o efecto invernadoiro contribúe a desastres naturais tales como choivas torrenciais e inundacións, que abonan o terreo para a aparición de epidemias de enfermidades como o cólera.
Naqueles países onde esa enfermidade é endémica, estímase que 1.300 millóns de persoas están en risco de contraela, subliña o informe, que tamén advirte dos efectos que o cambio climático causa na escaseza de alimentos ou nas ondas de calor, “o risco meteorolóxico máis letal no pasado lustro”.
O organismo recalca nese sentido que o 30% da poboación mundial vive en zonas cuxas condicións climáticas xeran temperaturas potencialmente mortais durante polo menos 20 días ao ano.



Marta Rodríguez Conde
2º de Bacharelato
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 03-05-2020 22:35
# Ligazón permanente a este artigo
O estreno da liberdade
O estreno da "liberdade" para a actividade física e os paseos, continúa a discriminación con moitos ourensáns que viven nas zonas rurais e están en concellos de máis de 5.000 habitantes. En Ourense hai 2.597 núcleos de poboación, pero só 13 teñen máis de mil habitantes. A provincia de Ourense conta co 7% dos núcleos habitados que existen en España, que ascenden a 37.109, unha cifra que dá boa conta do aspecto particular do territorio, marcado por unha forte dispersión que o Goberno non contempla.

Os veciños de Pereiro de Aguiar, San Cibrao das Viñas, Allariz, Celanova ou Ribadavia estreáronse onte nas camiñadas con limitacións. Son concellos con máis de 5.000 habitantes, pero nos que ningún núcleo que o forma supera a cifra. En total hai 12 municipios nos que hai que facer o control do tempo na provincia, formado por 724 núcleos de poboación, pero só seis deles superan o limiar de 5.000 habitantes. Polo tanto, outros 718 son penalizados por estes límites.

En municipios similares en Asturias, o Goberno deixa aos cidadáns das pequenas cidades o tempo libre, independentemente do concello ao que pertenzan, un criterio que se aplica noutros lugares, como a Rexión de Murcia, con menos dispersión que en Ourense. Non obstante, a delegación do goberno en Galicia insiste en que as restricións se levan a cabo nos concellos no seu conxunto, e non en núcleos.



Martín Álvarez Abeijón
2º de Bacharelato

Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 03-05-2020 22:33
# Ligazón permanente a este artigo
Pedro Sánchez consegue volverse contra 'La Vanguardia' e 'El País'
O signo máis claro de que un boxeador está sombrío, a piques de ser derribado, é que non pode manter as mans levantadas ao nivel da cara. É o estado no que as portadas de hoxe deixan o goberno español. Queda un pelo despois da malleira que recibe hoxe tanto dos xornais de estilo máis castigantes (El Mundo, La Razón ...) como dos que practican boxeo máis técnico (La Vanguardia, El País ... ). Só garda os golpes de ABC, un día máis para as uvas na súa fantasía monárquica, e de El Punt Avui e El Periódico, que golpearon con puños suaves. É significativo que Sánchez perdeu incluso La Vanguardia e El País, uns xornais que ata agora, aínda que de mala gana, fixeron o asento da raíña ao goberno.

Non hai ningún recuncho da xestión da pandemia onde Pedro Sánchez non sexa golpeado. La Vanguardia e El País son altofalantes da "inquietude" e "alarma" do diñeiro e das críticas ao "rolo" do goberno das autonomías e dos partidos, incluídos os que votaron a investidura. O mundo prefire a desesperación das pemes e os autónomos. La Razón fai que os xuristas falen, preocupados polo dano causado polo estado de alarma aos dereitos e liberdades da xente. Ara, máis xenérico, faise eco do desconcerto xeral ante a pila de incógnitas non resoltas. Todas son vítimas.




Pablo Seoane Martínez
2º de Bacharelato

Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 03-05-2020 22:30
# Ligazón permanente a este artigo
AS ESCULTURAS DE BRUNO CATALANO
O escultor francés Bruno Catalano é coñecido por crear estatuas de bronce non convencionais con seccións centrais que faltan.

A primeira vista, cada escultura da serie Traveller parece que está conxelada no medio dun acto de desaparición ao estilo Houdini. Cunha maleta na man, a escultura presenta a ilusión óptica dun home misterioso que aparece suspendido no aire. Pero a parte superior do corpo está soldada na parte inferior para formar un espazo negativo que anime aos espectadores a encher as lagoas e atopar por si soas as pezas que faltan.

Esta, especialmente, define o vacío que leva internamente o ser humano ao verse obrigado a deixar a súa casa, a súa vida e as súas costumbres por calquera motivo.



Paula Trabazos Vidal
2º de Bacharelato



Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 03-05-2020 22:27
# Ligazón permanente a este artigo
Siro López: "Tento evadirme desta realidade ridiculizando o meu medo"
A Asociación de Xornalistas de Galicia acáballe de outorga o Premio Alvite 2020

Xubilouse en 2006, pero nunca se deixa de ser debuxante. En realidade, Siro López (Ferrol, 1943) tamén foi e segue exercendo desde a retagarda como xornalista ou pintor.

O confinamento brindoulle un agasallo, o premio que lembra a José Luis Alvite, nin máis nin menos que un dos compañeiros que máis lle marcou no desempeño do seu oficio, que cualifica de "bohemio", unha especie xa extinta que non atopa nunha redacción do 2020.
Desde o seu confinamento na Coruña conta a Efe que leva "ben" a corentena: "Resígnome, non me podo queixar; podo ler, escribir ou debuxar. Non podo pintar, pero teño lapis de cores; vou facendo", apunta o viñetista que trazou a varias xeracións desde o desaparecido Ferrol Diario a La Voz de Galicia xa nos seus dúas últimas décadas de traxectoria.

A evidencia destápase cando recoñece que non "podes deixar de pintar nin un día" cando a inquietude domínache desde neno.

A pesar de estar "confinado no sofá do salón", López, que ten claro que o "máis importante" de toda a súa actividade é o debuxo, recorre ao seu histórico cóctel de ironía galega e intelixencia visible para plasmar o que estes días latexa no seu corazón.

Con esa mesmo sorriso, esboza que na súa familia pedíronlle que non difunda esas creacións. Debúxase "espido" e reta á parca que estes días rolda o subconsciente colectivo, pero sempre tan presente na tradición de Galicia."Tento evadirme desta realidade ridiculizando o meu medo", apostila o ferrolán, que non desdeña a tecnoloxía máis recente; tamén fai debuxos nunha tableta dixital.

Fronte á pandemia, engade, "fago bosquexos da morte, a gran prostituta". Non en balde, pon o acento no feito de que na Galicia "máis auténtica vivíase a relación coa morte de maneira dobre", tanto co recitado de "contos de medo" como coa " superstición, a Santa Compaña".

Non se confesa Siro López "moi preocupado polos premios", pero tampouco vai ocultar a súa "gran satisfacción" polas connotacións do Alvite, que outorga a Asociación de Xornalistas de Galicia. Dous son os motivos: carece de dotación económica e entrégano "colegas xornalistas".

A súa última etapa en La Voz de Galicia permitiulle reter un privilexio: "facer series" que serven de memoria viva de Galicia.
Siro López valora que permaneceu durante 21 anos "facendo o debuxo do acontecemento máis importante" de cada día, toda unha "historia gráfica que non se fixo en ningunha outra" comunidade autónoma. Máis que información, xa que cando "un debuxa está a interpretar, crea opinión".



Susana Velasco Martínez
2º de Bacharelato

Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 03-05-2020 22:25
# Ligazón permanente a este artigo
Canido leva Os Maios a balcóns e redes sociais
O confinamento ao que se viu sometida a sociedade como consecuencia da crise sanitaria derivada do coronavirus obrigou onte a trasladar o inicio da tradicional festa dos Maios a balcóns e xanelas no barrio de Canido, en Ferrol, ademais das redes sociais, onde os participantes publicaron imaxes coas súas creacións para a ocasión.

A asociación veciñal lembrou que ao comezo do estado de alarma tiña “a esperanza de poder realizala” e que o seu programa xa estaba ultimado para iso. “A evolución da pandemia condicionou a súa suspensión”, admitiu.

En todo caso, algunhas das actividades anunciadas foron trasladadas a novas datas, como un festival de acordeóns, que terá lugar o próximo 26 de setembro.

Ademais, a entidade explicou que outros “eventos quedan pendentes do avance das circunstancias” que se vaian desenvolvendo, como unha comida veciñal nas súas rúas, un mercado popular de segunda man ou un festival de rock en homenaxe a un músico da zona recentemente falecido. Así, recoñece que esperan “impacientes unha data posible” para iso.

Segundo a Asociación Veciñal de Canido, “as cabezas pensantes” do barrio reconverteron a festa no certame Maios nas xanelas, grazas ao cal as fachadas das vivendas locen creacións florais durante esta fin de semana.

Para iso, recorreron a “materiais reutilizables, papeis ou cartolinas”, co fin de completar esas estruturas ornamentais.

Así mesmo, dúas florerías da barriada doaron nas xornadas previas flor fresca aos interesados en colaborar coa iniciativa.

A entidade quixo remarcar que ese material entregouse á entrada dos establecementos do barrio que permanecen abertos durante o estado de alarma.

Finalmente, os promotores do festival de acordeóns que se ía a desenvolver esta fin de semana substitúeno por un festexo alternativo a través de internet.

A barriada é un dos lugares da comarca de Ferrol con máis tradición na celebración de Vos Maios, que fai coincidir coas súas festas patronais de Santa Cruz.

Iván Abad Álvarez
4º ESO B
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 03-05-2020 12:40
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal