Blog do EDLg do Colexio Plurilingüe Divina Pastora Franciscanas de Ourense
O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

O confinamento derrubou as urxencias, a desescalada está a disparalas:


O Cunqueiro empezou marzo con 341 enfermos ao día e terminouno con 160; agora xa son 70 máis por xornada.

As urxencias dos hospitais son unha especie de termómetro sociolóxico do comportamento humano. Os fins de semana acode menos xente que os laborables, cando hai festivos as asistencias afúndense e nas noites de partidos de fútbol importantes ninguén aparece por alí. As enfermidades parecen entender o calendario humano con gran detalle. É algo que se notou radicalmente durante o confinamento, cando as urxencias viviron un derrubamento histórico -de ata o 63 %-, e que se empeza a percibir nesta fase de desescalada, cun crecemento constante.

Cada día desta última semana as urxencias do Hospital Álvaro Cunqueiro atenderon a 19 persoas máis que na anterior, segundo os datos do servizo -que non inclúe as urxencias pediátricas nin as obstétricas-. Pero é que esa semana xa había ter 13 máis que a anterior, que á súa vez había ter 17 máis que a previa. En resumo, hai un crecemento sostido que, visto nunha gráfica, é similar aos banzos dunha escaleira.

Pero volvamos á semana en que empezou todo. O mércores 4 de marzo foi diagnosticado o primeiro caso de coronavirus en Vigo, nun paciente que levaba ingresado desde o día 1. Naquel momento todo transcorría con normalidade. Cada día presentáronse unha media de 341 persoas pedindo unha atención urxente, aínda que o domingo 8 rexistrábanse 245, unha cifra inusitadamente baixa. Estamos a mediados de marzo. A xente está obrigada a gardar corentena e as autoridades avisaron de que esta é unha urxencia do primeiro nivel. Empeza a crecer o número de enfermos de covid-19 e de mortos. Os hospitais transfórmanse de arriba abaixo e énchense de enfermos de coronavirus. Esas dúas primeiras semanas do estado de alarma son os quince días co menor número de urxencias nos cinco anos de historia do Hospital Álvaro Cunqueiro.

Cando termina marzo, en Vigo hai un milleiro de enfermos de covid-19, a cidadanía adoitouse a saír da casa só para ir ao supermercado e o Goberno só permite que os traballadores de sectores esenciais acudan ao seu posto de traballo. Entón empeza a cambiar a tendencia e rexístranse lixeiros aumentos. Tras a Semana Santa, a tendencia dispárase. A partir do 13 de abril o Goberno permite que volvan traballar os empregados considerados non esenciais, fálase de que o pico pasou e todo parece máis despexado.


Desde entón, a curva do coronavirus vai cara abaixo e a de urxencias vai cara arriba. Poida que socialmente estéase preparando algo ao que se chamou nova normalidade, pero no que ten que ver coas cifras, as urxencias volven á vella normalidade.

Aínda que non só. Como hai xente na rúa, hai tamén accidentes laborais ou politraumatismos. «Hai tamén enfermos crónicos que se descompensan e antes intentaban aguantarse, pero agora veñen», di o xefe. Ademais, as portas dos centros de saúde están pechadas.

Nesta última semana, en urxencias atendeuse a unha media de 228 persoas cada día. Na última de marzo foron 160. Son case 70 de diferenza. Cada día.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 04-05-2020 17:39
# Ligazón permanente a este artigo
Só un 20 % dos comercios abriu este luns, segundo a patronal dos autónomos


ATA asegura que ao longo desta semana, cando as empresas dispoñan de material para salvagardar a seguridade sanitaria, incorporaranse máis negocios

Segundo os cálculos da Asociación de Traballadores Autónomos (ATA), só un 20 % dos comercios de proximidade levantou a persiana este luns despois de case dous meses de peche. Dentro da fase 0 do Goberno, só un 50 % das barberías abriron as súas portas mentres que a porcentaxe baixa ao 3 % no caso dos establecementos de hostalería. «Esperanza e incerteza é o que trasladaron a maioría tras máis de 50 días pechados», asegurou o presidente de ATA, Lorenzo Amor.

Ao longo desta semana, segundo explicou Amor, estas porcentaxes elevaranse ao 40 % no caso do comercio comerciante polo miúdo, ao 70% no das barberías e salóns e sen que se incremente moito máis alá do 3 % no caso da hostalería. «O problema, como vén sendo habitual, é que a normativa se deu a coñecer en domingo, e a última hora», asegurou Amor. Por iso, segundo explicou, os autónomos que non dispoñen de EPIs nin material necesario para a apertura e salvagardar a seguridade sanitaria propia e dos seus clientes, non abrirán ata que non o teñan.

Andrea Romero Castro.
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 04-05-2020 17:38
# Ligazón permanente a este artigo
Isabel Mociño: "En tempos coma este ler pode salvarnos"
Isabel Mociño é profesora e investigadora na Facultade de Ciencias da Educación da Universidade de Vigo no Campus de Ourense e forma parte de diversos grupos de investigación sobre Literatura Infantil e Xuvenil (LIX). Coordinou a obra LibroObxecto e Xénero. Estudos ao redor do libro infantil como artefacto, editado polo Servizo de Publicacións da Universidade de Vigo e que recompila artigos de diversas estudosas deste ámbito. Conversamos con ela sobre o estado do álbum ilustrado e sobre o estado da LIX na Galiza.


—Cando xorde esta publicación que fala do libro como obxecto e da reivindicación do xénero?


Comezou en 2016, cando un grupo de investigadoras ao redor da LIX de diferentes universidades españolas e portuguesas nos reunimos na Universidade de Aveiro para reflexionar sobre o álbum ilustrado e a tendencia deste formato pola posta en valor da materialidade. Todas eramos conscientes de que nos últimos anos era cada vez maior a presenza no mercado de formatos arriscados, dun grande investimento nos elementos materiais do libro, de obras onde imaxes e textos configuraban novas formas de ler, ao levarnos a lecturas multimodais e sinestésicas... Aquela primeira reunión deu pé a outra en Huesca e posteriormente en Ourense, onde traballamos ao redor do xénero, porque en moitas ocasións o labor feminino queda nun segundo plano de forma inmerecida.


—Como foi o proceso de coordinación dos diversos artigos?


O labor de coordinación non é complicado nun grupo ben articulado e comprometido coma este. Houbo algunha demora con respecto á data prevista de publicación, pero estes proxectos colectivos son posíbeis grazas á voluntariedade das persoas. O feito de levarmos anos colaborando e pertencermos a áreas de coñecemento similares facilita moito o proceso de supervisión e corrección.


—Atopamos na obra moitos textos que demostran que o futuro do libro está na súa consideración como obxecto. Que subxace tras esta idea?


O futuro do libro non sei cal será. Nunha sociedade cambiante e inestábel como a actual todo se reinventa a unha velocidade sorprendente. O que nos permite traballar sobre un sector do libro, como é o libro-obxecto, é observar algunhas tendencias, estratexias, hibridacións, apostas inéditas... Nos traballos non hai certezas extrapolábeis á produción en xeral, pero si nos permiten percibir que existe unha relación directa entre o avance das novas tecnoloxías e o interese por chegar ao novo lector polialfabetizado.


—Nestes estudos do libro como obxecto, as mulleres teñen un papel importantísimo, aínda que ás veces fican na sombra. Que tarefas desenvolven?


No volume todos os traballos toman como referencia o labor das mulleres ao longo das últimas décadas ou a súa presenza nas obras analizadas. En xeral obsérvase que o labor das mulleres está presente en todos os planos: como escritoras, ilustradoras, deseñadoras, editoras, enxeñeiras do papel... E na maior parte dos casos son figuras con traxectorias polifacéticas e formacións multidisciplinares.


—Aínda que se trata dun libro de investigación, a súa linguaxe é moi divulgativa. Cre que poden ser artigos interesantes para o profesorado, mais tamén para o público lector?


Por suposto, ese era o obxectivo prioritario. Non queremos restrinxir a obra ao ámbito da investigación, senón facer transferencia á sociedade. De especial interese para nós é sempre a formación de mediadores, sobre todo docentes, aínda que tamén persoal de bibliotecas, ludotecas, espazos de animación cultural e, como non, nais e pais.


—Está o futuro do libro vinculado á materialidade do mesmo? Xa se adoita defender que os libros fermosos convivirán cos formatos dixitais durante moito tempo.


Para lectores polialfabetizados como son as novas xeracións, contar con libros animados, vivos, cos que interactuar e ante os que desenvolver lecturas activas é un aspecto importante. Isto non quere dicir que o futuro estea só na materialidade, pois as grandes obras de todos os tempos permanecen pola súa atemporalidade e vixencia. Non obstante, o investimento ao redor da materialidade promove formas diversas de se achegar á lectura, a medio camiño entre o libro máis tradicional e os novos dispositivos electrónicos. Unha convivencia necesaria e complementaria, nunca excluínte.


—De que forma o libro intervén na socialización dos máis pequenos e pequenas?


As nosas lecturas de infancia impregnan en boa medida a nosa personalidade. Nelas quedan pegadas indelébeis: o contacto coas persoas de referencia, as lecturas compartidas, o afecto, as conversas sobre as lecturas, a descuberta do mundo... No contacto precoz co libro tamén se reafirma a nosa educación estética e emocional.


—No seu texto fala do libro–obxecto como un artefacto de infinitas lecturas. Pode desenvolver esta idea?


Si, no texto analizamos a miña compañeira Eulalia Agrelo e mais eu un álbum particular, que é Artefactes, ou paseante anónimo atopa un libro, publicado por Kalandraka en 2003. Eliximos esta obra por considerala un bo exemplo da potencialidade do álbum ilustrado ao ser un excelente instrumento de educación literaria, transgresor de expectativas lectoras, de hibridacións artísticas e por propiciar tantas lecturas posíbeis como lectores que se acheguen a ela. Un auténtico artefacto cultural, de carácter transliterario e transmedial, ao superar o textocentrismo e desenvolver un diálogo entre diferentes linguaxes. Unha obra que esixe un "prosumidor", un lector activo.


—Como se configura a cultura híbrida, esa que conxugue a cultura letrada e a cultura cibernética?


Co diálogo interartístico, con estratexias que son propias dunha expresión e pasan a formar parte doutra, con produtos culturais que non renuncian ás posibilidades que ofrecen as novas tecnoloxías mantendo a esencia da cultura letrada, esa á que temos que atraer os máis novos para que adquiran todo o acervo de coñecementos e de habilidades que dela se desprenden, como o pensamento crítico e creativo.


—O artigo de Virginia Calvo Valios explora o papel do libro no proceso de inmersión dun grupo de nais inmigrantes en Aragón, de maneira que aparece a idea de que as historias escritas poden axudar a cambiar o mundo. De que forma cre que os libros axudan á sociedade?


Os bos libros axudan precisamente a (re)pensar e (re)pensarnos, a cuestionar realidades e a encarnar soños. A ser libres e reivindicar o noso dereito a mudar o mundo. Ensaiar a través da ficción, coñecer referentes, vivenciar experiencias, empatizar coas personaxes que coñecemos nos libros... son vías que nos preparan para a vida e que nos moven á acción.


—Desde a súa óptica de investigadora do libro infantil e xuvenil, cal é a diagnose do estado que fai desta literatura na Galiza?


Estamos a vivir momentos moi difíciles. Xa pasamos outros, pero a literatura para a infancia vén demostrando na Galiza que o futuro é posíbel. Son optimista e sigo con esperanza o esforzo titánico de todo o sistema para seguir creando lectoras e lectores conscientes da cultura de noso.


—Como podemos acabar coa imaxe deostada que existe na sociedade da LIX?


A única forma de acabar coas imaxes deostadas é co coñecemento. Se unha sociedade non valora a literatura que alimenta as novas xeracións é que non valora a propia infancia. Se non dá valor á riqueza cultural que debe transmitirlle aos que están chamados a facer o futuro é que ten moi pouca autoestima. En calquera dos dous casos está presente unha crise de valores e sobre todo de prioridades.


—O libro ten que competir hoxe en día con moitas alternativas de ocio. Cales son as chaves para fomentar a lectura?


Saber ler. Contaxiar o gusto por ler. A lectura ten que ser unha experiencia gozosa, de descuberta, pero sobre todo de encontro con unha mesma. Crear hábito lector non é doado. E cando o feito de ler convertémolo nun instrumento educativo estamos matando ao futuro lector ou lectora. Ao mellor é por iso que temos unha sociedade moi pouco crítica. En tempos como os actuais a lectura pode salvarnos.


—Unha pregunta complexa, que títulos recomenda ti para que un neno ou nena se inicie na lectura, para que prenda o 'gancho lector'?


Falaría máis ben de modelos afectivos, de persoas de referencia que contaxien o gusto por ler. Para isto non existen receitas. Cada persoa é un mundo. Hai xeracións que se iniciaron coa palabra oral, logo chegaron aos libros e foron grandes lectores. O "gancho" é ás veces a máis insospeitada das obras que circulan e coa que de repente ocorre o encontro máxico. Cada lector ou lectora ten que atopar o(s) seu(s) libro(s).

Iago Fuentes Aller
1º BACH A
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 04-05-2020 00:31
# Ligazón permanente a este artigo
As tradicións celtas e romanas dos maios
Tras as xanelas e as portas do confinamento coronavinario, o ciclo astral
ensina o primaveral maio. Atrás queda o canto do cuco, o orneo dos burros,
onde os haxa; os merlos e as andoriñas a ir e vir e a construír o seu niño... Mes
cos seus recendos a cinamomo e caravel, que celebra as flores como símbolo
do futuro froito e conseguintemente de novas sementes, alimento e remedio.
Maio das árbores floridas, como ben estudou Vicente Risco e os seus
seguidores, entón tamén da celebración da Santa Cruz, como "arbor una
nobilis", Árbore de Redención que di que é a cristiandade. Mes pois de diálogo
cos espíritos vexetais, representados na cultura celta e centroeuropea pola
divindade do Cernununs, o cervo coroado de ramas, como deus-árbore,
"greenman" para os mitólogos ingleses, tan simbolizado na Arte Galega, se o
buscamos. Tempo propicio aos bardos, aos trobeiros medievais, aos poetas, ás
virxes e ás santas. Mes dos rosarios e das ladaíñas, dos xogos florais, da
mocidade, das manifestacións e das revolucións, isto é: de canto implica
renovación.


Ricardo Tornero Belloso
1º BACH A
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 04-05-2020 00:24
# Ligazón permanente a este artigo
Sánchez propón a cogobernanza coas comunidades e varios presidentes esixen o fin do estado de alarma

O presidente do Goberno, Pedro Sánchez, anunciou este domingo a posta en marcha dun procedemento de " cogobernanza" coas comunidades autónomas durante a desescalada, co obxectivo de "reforzar o consenso e a coordinación", segundo confirmou a Secretaría de Estado de Comunicación.

Así o manifestou Sánchez durante a conferencia telemática cos presidentes autonómicos, a oitava que mantén desde o inicio da crise do coronavirus, na que algúns dos líderes rexionais, como Quim Torra, Iñigo Urkullu ou Alberto Núñez Feijóo, esixíronlle o fin do estado de alarma, a pesar da intención do xefe do Executivo de pedir unha nova prórroga -a terceira- o vindeiro mércores no Congreso dos Deputados.

As condicións desta cogobernanza aparecen recollidas nunha orde ministerial que se publicou este domingo no BOE e que establece uns indicadores que sirvan de referencia para constatar que un territorio cumpre unha serie de cincunstancias epidemiolóxicas para que poida avanzar de fase dentro do plan de desescalada ou teña que facelo de forma máis lenta.

En concreto, e segundo avanzou en rolda de prensa o ministro de Sanidade, Salvador Illa, as comunidades autónomas deberán garantir nun prazo máximo de cinco días que dispoñen de entre 1,5 e 2 camas de UCI e entre 37 e 40 camas de enfermos agudos por cada 100.000 habitantes por se houbese un rebrote, como condición de "obrigado cumprimento" para pasar de fase.

A intención do Executivo é que, aínda que sexa o Ministerio de Sanidade quen pilote a avaliación das distintas fases, esta prodúzase en base a un "diálogo bilateral" coas comunidades autónomas para que estas decidan primeiro "a unidade de actuación terrotorial que consideren máis conveniente", aínda que o Goberno xa mostrou as súas preferencias porque os cambios de fase realícense en base ás unidades provinciais.


Luis Manuel Fernández Carrasco
1º BACH A
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 04-05-2020 00:23
# Ligazón permanente a este artigo
Unha das primeiras galegas curadas do Covid-19: «Dáballe o peito ao meu bebé e non se contaxiou
O día que lle dixeron que tiña o coronavirus, A. estivera co seu bebé en brazos.
Tamén o día anterior, e o anterior do anterior, e o outro, e todos os demais. Ela
ten 27 anos, pide o anonimato para contar a súa historia e é sobriña dos dous
primeiros pacientes diagnosticados de COVID-19 en Vigo. Os seus tíos
viaxaran a Madrid a visitar a uns familiares del, a fin de semana do 22 de
febreiro.
«Non sabemos onde se contaxiou, din que en Madrid, pero ninguén da súa
familia tíñao», asegura. Volveron a Moaña e el foi dúas veces a urxencias esa
semana. O domingo 1 de marzo celebraron unha comida familiar. Eran oito
persoas, o bebé entre eles.
A preocupación familiar creceu. Pero o seu bebé deu negativo. «Estiven con el
en brazos todos os días, deille o peito o día anterior a que me fixesen a proba»,
conta. O leite materno non transmite o coronavirus.
O últimos catorce días non foron fáciles. , a súa tía e o seu primo compartían
casa en Moaña, todos infectados. Un familiar facía a compra, deixáballa na
porta e eles recollíana. Ao saír de Moaña a Garda Civil parounos.
Fixéronse a proba no COVID-auto, que permite tomar a mostra sen baixarse
do vehículo. Ela xa se volveu á súa casa, en Cangas, a estar co seu bebé. «Hai
xente á que todo isto parécelle un chiste, pero non o é. Hai xente que segue
saíndo á rúa, e hai que ser responsable.
A min non me gustaría por nada do mundo que se contaxie máis xente»,
reflexiona. A súa tía, xa curada, permanece co seu fillo, que aínda ten uns días
de illamento por diante.


Alba Miilán Borrajo
1º BACH A
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 04-05-2020 00:21
# Ligazón permanente a este artigo
Residencias de maiores: un negocio en cuestión que factura 4.500 millóns
A mortalidade nos centros para anciáns puxo o foco nestas institucións, que atraeran ao
capital risco pola súa alta rendibilidade.
"O poder, o talento e o diñeiro están nos sénior”. Un anuncio de Vitalia Franquías convida con
ese gancho para investir en residencias de anciáns, “un negocio asegurado”, din, grazas a que
os maiores se han convertido “nunha fonte de oportunidades”. A pandemia transformou esa
fonte de oportunidades nun drama. As historias dolorosas cóntanse por miles nos xeriátricos
do mundo desenvolvido decimados polo coronavirus. En Francia máis dun terzo da
mortalidade do país pola covid-19 concéntrase en fogares de anciáns; o Reino Unido publicou
por primeira vez o pasado martes que entre o 1 e o 24 de abril producíronse 5.386 mortes en
instalacións para maiores. Un reconto de The Washington Post do xoves cifra en máis de 5.000
os falecementos deste segmento só de Nova York (EE UU non publica datos globais) e en
Bélxica a metade dos seus 7.200 mortos deuse en residencias.
En España o Goberno aínda non ofreceu o reconto que prometeu, pero este xornal, con datos
oficiais de comunidades autónomas sobre os centros sociais (que inclúen tamén outras
instalacións, como as de discapacitados), calcula que ata o xoves pasado poderían morrer
15.300 persoas en centros públicos e privados.
A riada de falecidos fixo estalar á sociedade buscando culpables. Quizá agora máis que nunca
conveña lembrar a primeira lei da ecoloxía, esa que di que “todo está conectado con todo o
demais”. Os centros de maiores españois, un mercado en crecemento que factura máis de
4.500 millóns (datos de DBK de 2018) e que recibira fortes investimentos nos últimos anos do
capital risco, foron o flanco máis vulnerable por un cóctel de circunstancias, como puxo de
manifesto o Centro de Documentación e Estudos SiiS tras monitorar as cifras de mortalidade
en Europa. O tamaño das residencias, o deseño arquitectónico (cuartos individuales ou dobres,
espazos máis ou menos fáciles de illar), a calidade da atención (vinculada á cociente de
profesionais por número de internos, á súa formación e os salarios), a adopción de medidas
rápidas e oportunas por parte de cada centro, a súa capacidade para comprar equipos de
protección e test ou a súa localización en territorios máis ou menos expostos ao virus foron
elementos que xogaron a favor ou en contra de cada residencia. O sector, que ata hai dous
meses vivía un enorme boom de investimento pola súa interesante rendibilidade, agora fai
todo o posible para restar importancia aos beneficios. O lema que repiten todos os executivos
consultados de grupos privados para defenderse das críticas é o mesmo: “Non curamos,
coidamos”.
Segundo un estudo de Alimarket do ano pasado, os fondos capital risco lideraban o
prometedor aumento de oferta no país, que conta con 271.696 camas privadas (delas, un 65%
son puramente privadas e o resto concertadas) e con outras 25.137 en camiño. Estudos do
sector inmobiliario cifraban o exceso de demanda sobre a oferta nunhas 100.000 camas,
abono suficiente para ver crecer os plans de expansión dos investidores. Juan de Deus, director

da consultora especializada Angomed, sitúa entre o 20% e o 25% a marxe de beneficio de
explotación das residencias. “Hai quen chega ao 50%. Depende de se se traballa con prazas
públicas ou privadas, nunha gran localización dunha cidade ou nun pobo. De aí as diferenzas
de prezos, de 1.300 euros a 2.500 por unha mesma praza”.
Un grupo de sanitarios realiza test na residencia de anciáns As Praderías, en Pozuelo de
Alarcón (Madrid).
Un grupo de sanitarios realiza test na residencia de anciáns As Praderías, en Pozuelo de
Alarcón (Madrid).© LUÍS SEVILLANO/O PAIS
“Neste mercado hai operadores puros, investidores especialistas en inmobiliario e operadores
que tamén son investidores”, distingue Pablo Callejo, director de sectores alternativos CBRE.
“É un sector que ten demanda, é resiliente, porque non é que sexa anticíclico…, é acíclico,
estable, non só en España, ocorre en todo o mundo”. Tamén é un mercado que necesitaba
modernización, di, que veu da man de empresas nacionais e estranxeiras interesadas en ter un
fluxo de ingresos estable. “Desde aseguradoras como Santa Lucía (accionista de Ballesol) a
operadores franceses ( Domusvi, Orpea) ou a Sanitas, que ten detrás á británica Bupa, que
non pode ser máis estable. Os investidores entenderon a oportunidade e estano
profesionalizando”, defende Callejo, que cre que se está demonizando inxustamente aos
operadores privados. Os mesmos que controlan, segundo cálculos de Miguel Vázquez,
presidente da Plataforma pola Dignidade das Persoas Maiores ( Pladigmare), a xestión do 92%
das prazas en Madrid e que, na súa opinión, deterioraron a calidade por tres razoes: as
cocientes de persoal que lles esixe a Comunidad de Madrid son moi baixos, hai unha falta de
control por parte dos familiares e porque unha demanda moi superior á oferta disparou os
prezos. “Nas residencias onde os fondos foron desembarcando, os servizos fóronse
deteriorando”, cre.


Beza Rey García
1º BACH A
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 04-05-2020 00:20
# Ligazón permanente a este artigo
Borrell deixa unha entrevista nunha televisión alemá tras seren preguntados sobre o desafío secesionista
O ministro de Asuntos Exteriores, Josep Borrell, deixou a cadea alemá Deutsche Welle
News durante a súa entrevista no programa político "Conflict Zone" tras varias tensas
preguntas sobre o desafío secesionista, que alterou ao político socialista. A entrevista,
dirixida por Tim Sebastian, comeza normalmente, pero o ton cambia cando o xornalista
entra na edición catalá e cuestiona cos seus comentarios a imparcialidade dos xuíces
españois e a detención preventiva de políticos cataláns como Carme Forcadell. Borrell é
cuestionado repetidamente polo tema e repite que "en España os xuíces son
independentes". A tensión faise evidente ata que chegou a pregunta que marcou o punto de
inflexión e a rabia de Borrell, polo que en España non houbo debate sobre unha reforma
constitucional que permita a autodeterminación. O ministro sinala que os políticos cataláns
non se presentaron ao Congreso cunha proposta como a que fixeron os vascos. O
xornalista insiste en que o 70% dos españois quere modificar a Carta Magna. Borrell dille
onde recibe os datos e Sebastian responde que o CIS.


Lucía Mugüerza García
1º BACH A
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 04-05-2020 00:15
# Ligazón permanente a este artigo
¿Están a cumprirse as restricións e as franxas horarias na túa localidade?
¿Saíches á rúa? Vota na nosa enquisa sobre o grao de cumprimento das normas e deixa os teus comentarios.


Volta á rúa, pero con restricións. Este sábado supuxo un salto de calidade para moitos que levaban semanas sen poder apenas saír da casa. Un pequeno paseo, saír a correr, surfear, montar en bicicleta. Algúns incluso madrugaron este sábado para volver pisar a rúa. ¿Como foi na túa localidade? ¿Están a cumprirse as franxas e as limitacións marcadas polo Goberno? Vota na nosa enquisa e déixanos o teu comentario.


Alejandro Fernández Blanco
1º BACH A
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 04-05-2020 00:13
# Ligazón permanente a este artigo
Á horta, pero con máscara
Desde este sábado xa se pode acudir aos hortos para plantar ou coidar da colleita, tal e
como recolleu o BOE. Só quedan autorizados os traslados aos hortos para o seu
coidado e recolección cando se atopen no mesmo termo municipal ao do domicilio ou
no adxacente, é dicir, noutro que estea inmediatamente á beira. Ademais, os traballos
deben facerse de maneira individual.
Mesmo, se o horto áchase máis lonxe, pero «o consumo do produto resulte
imprescindible para atender á súa subsistencia, o que se poderá acreditar polo titular
por calquera dos medios admitidos en Dereito», si se poderá acudir.
Iso si, no caso no que no horto haxa animais que haxa que alimentar e coidar poderase
desprazar ao horto independentemente de onde se atope, mesmo se está nun termo
municipal non adxacente e afastado do domicilio do propietario dese horto.
A relaxación desta medidas, xunto co bo tempo que fai hoxe en Galicia, con
temperaturas superiores aos 20 graos, animou a que moitos galegos animásense a
acudir aos seus hortos. É o caso dun veciño do barrio de Casás, en Lugo, que con
máscara posta, acudiu ao seu horto para plantar e a preparar a terra.

O levantamento de restricións do confinamento coincide coas semanas de plantación
de alimentos de horta propios de Galicia. Aínda que nas zonas rurais xa se estivo
facendo en abril, é posible que ao longo deste mes aumenten os desprazamentos de
veciños de Lugo ás súas leiras da aldea, especialmente cando se poida circular por toda
a provincia, previsiblemente o 26 de maio.
Os concellos do rural galego prevén un incremento este ano de veciños das cidades e
vilas ás súas leiras para a plantación de pequenas colleitas para autoconsumo. Tamén
se prevé o incremento de hortos urbanos, unha modalidade que se utilizou moito
durante a crise do 2008 xa que numerosas persoas víronse no paro e tiveron máis
tempos para o coidado das parcelas. Aínda que, nesta ocasión, todo dependerá de se
se levantan restricións de confinamento e non hai rebrote do coronavirus.


Pedro Fernández Fernández
1º BACH A
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 04-05-2020 00:11
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal