Blog do EDLg do Colexio Plurilingüe Divina Pastora Franciscanas de Ourense

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

La Voz abriu a sea edición en 1969 «Que nada substancial falte»
La Voz de Galicia fundouse o 4 de xaneiro de 1882 e o 6 de xaneiro xa asomaba Ourense (entón, Ourense nas informacións) ás súas páxinas, abigarradas de texto e en formato saba. A realidade da provincia leva, xa que logo, reflectíndose 137 anos no primeiro diario de Galicia.

A relación entre o territorio e o medio de comunicación foi evolucionando -ségueo facendo- e no ano 1969 a empresa, dirixida xa por Santiago Rei Fernández-Latorre, decidía abrir unha delegación en Ourense.

Cúmprense agora, xa que logo, cincuenta anos daquela decisión estratéxica que formaba parte dun proxecto global e que acabaría convertendo o sistema de edicións de La Voz de Galicia en único no mundo.

Paula Vázquez 4ºB
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 26-05-2019 23:20
# Ligazón permanente a este artigo
UN COLEXIO DE BOIRO FACILITARÁ O VOTO A DISCAPACITADOS INTELECTUAIS CON PICTOGRAMAS
Un colexio electoral de Boiro ( A Coruña) será este domingo escenario dunha experiencia piloto para facilitar o voto ás persoas con discapacidade intelectual. O centro de educación infantil e primario Pazos-Comoxo contará con diversas ferramentas de adaptación cognitiva que beneficiarán a uns 80 electores censados neste distrito.

A Xunta Electoral de Zona de Noia deulle así o visto bo a unha proposta da Asociación Amicos, unha organización de Boiro con case 20 anos de historia que se dedica á atención e integración de persoas con discapacidade intelectual, autismo, parálise e dano cerebral.


Paloma González González 4ºB
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 26-05-2019 23:16
# Ligazón permanente a este artigo
Compañeiros do repartidor falecido de Glovo culpan á empresa da súa morte: «Somos os novos escravos do século XXI»

Un condutor dunha bicicleta que se dedicaba á repartición de comida a domicilio ( Glovo) faleceu esta noite no centro de Barcelona ao ser atropelado por un camión do servizo de limpeza, segundo informaron a Efe fontes da Garda Urbana da capital catalá. O sinistro produciuse sobre as 23:15 horas no cruzamento entre a rúa Balmes e a Gran Vía das Corts Cataláns, indicaron as fontes.

Ata o lugar desprazouse un equipo de emerxencia que non puido facer nada por salvar a vida do ciclista, así como varias patrullas da Garda Urbana, que crearon un cordón de seguridade para desviar o tráfico na zona. A Garda Urbana da capital catalá fíxose cargo da investigación e a consecuente tramitación do atestado do suceso.

Protesta ante a sede a empresa

Uns 80 compañeiros do repartidor de Glovo falecido onte á noite concentráronse este domingo fronte ao centro de operacións da empresa e cortaron a rúa coas súas bicicletas e unha fogueira feita coas súas bolsas de traballo.

Os concentrados mostraron a súa indignación polas condicións de traballo de Glovo, empresa á que culpan da morte do mozo de 22 anos, informa Efe.

«Sabiamos que isto pasaría antes ou despois porque este modelo de negocio obrígache a traballar moitas horas», dixo a Efe Javier Morata, extrabajador desta empresa de repartición a domicilio en bicicleta.

«Somos os novos escravos do século XXI. Traballamos en condicións indignas e o cansazo provoca accidentes», sinalou un traballador nepalí que non quixo dar o seu nome pero asegurou que coñecía ao falecido e que era compatriota seu.

«Os inmigrantes aínda cobran menos que os nacionais -aclarou Morata-, porque como non teñen papeis non facturan directamente á empresa senón que o fan a través de intermediarios que levan unha comisión», informa Efe.

Algúns dos traballadores colocaron flores e #ver na porta da empresa e tentaron facer un acto de recordo pacífico, pero outros se mostraron moi indignados e tiraron as bicicletas no medio da calzada para cortar a rúa.

Tamén queimou bolsas de repartición e gritaron « esclavistas» e «explotadores» aos responsables da empresa, informa Efe.


Iago Fuentes Aller
4º ESO B
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 26-05-2019 23:15
# Ligazón permanente a este artigo
UNHA CONFUSIÓN DE CADÁVERES EN VIGO LEVA A INCINERAR O CORPO EQUIVOCADO
Unha confusión na entrega dos cadáveres de dous homes ás súas respectivas familias en Vigo provocou que un deles, o dun cidadán portugués que morreu nun accidente laboral en Tui, fóra incinerado por erro. O Instituto de Medicina Legal de Galicia ( Imelga), a través de fontes de la Xunta de Galicia, desvincúlase deste erro e culpa á funeraria por non comprobar a identidade do corpo que recolleu do hospital Nicolás Pena para entregarllo no tanatorio á familia equivocada.
A Xunta, que trasladou ao xulgado unha explicación sobre o sucedido, lamenta esta confusión e traslada a súa pesar ás familias afectadas, que "están a sufrir unha situación moi dolorosa".

Lucía Forneiro Meréns 4ºB
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 26-05-2019 23:11
# Ligazón permanente a este artigo
Perruquerías, farmacias e talleres, ao obxectivo dos inspectores fiscais
Do ollo do gran irmán fiscal, o que agora aparece máis claramente na campaña de aluguer,
no que os contribuíntes a pé (especialmente os que cobran a través de nómina) descobren
que o Tesouro ten unha radiografía case perfecta da súa renda. economía, non escapar
dos traballadores por conta propia. Os propietarios de miles de pequenas empresas que
reciben cartas do Tesouro puideron verificalo nas últimas semanas, o que lles informa de
que manexa datos dos seus movementos bancarios e da situación económica e financeira
da súa empresa e recórdalles a obriga de declarar Como se explica pola Axencia Tributaria
e as asociacións profesionais do sector, o envío destas misivas non é novo, pero fíxose
durante tres anos. E é que desde 2016 o tesouro ten información de entradas e saídas de
todas as contas bancarias dos contribuíntes. A novidade neste exercicio é que o Tesouro
tamén recolle nas ratios de documento a marxe líquida, a porcentaxe de taxas feitas con
unha tarxeta e as que se pagan en efectivo para contrastar as discrepancias atopadas entre
os datos declarados polo traballador autónomo ao que está dirixido. Respecto de o que é
habitual entre outras empresas do mesmo sector.


Lucía Mugüerza García
4º ESO B
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 26-05-2019 23:08
# Ligazón permanente a este artigo
O patrimonio arqueolóxico ao servizo da construción nacional
Antón Fraguas tivo a fortuna de contar como profesor no
instituto de Pontevedra con Lousada Diéguez, quen lle
inculcou o interese pola recollida e conservación de todo o
patrimonio cultural. Dende o Seminario de Estudos Galegos
catalogou e estudou o patrimonio arqueolóxico coa intención
primordial de fixar os alicerces da nación galega.
Cando Lousada Diéguez, presidente da I Asemblea
Nacionalista das Irmandades da Fala (Lugo, 2018), onde se
nomearon “d’oxe pra sempre, nazonalistas galegos”,
convenceu o grupo ourensán de que dedicasen os seus esforzo
intelectuais a prol de Galicia, estes, como os apóstolos,
deixaron o que tiñan entre mans e puxéronse ao labor.


Ricardo Tornero Belloso
4º ESO B
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 26-05-2019 23:06
# Ligazón permanente a este artigo
A morte dunha gata enfronta a veciños en Malpica
Un francotirador disparoulle na cabeza cunha escopeta e dende longa distancia.

Non tiña nome e o seu corpo acabou no lixo, pero a súa morte provocou que a Garda Civil tomara cartas no asunto. Primeiro porque cando a gata apareceu morta cunha bala na cabeza, os que coidan a colonia do barrio malpicán As Neves, chamaron ós corpos de seguridade e apareceu unha patrulla de Ponteceso. “ Miraron coa luz do móbil e dixeron que o sangue da cabeza viña desde a porta do veciño ata a nosa cerca” dixo Laura; que non chegou a poñer denuncia.

Tocoulle á gata gris pero podía pasarlle a calquera outro dos gatos que encontraron na zona un lugar onde vivir. O problema é que os veciños da zona teñen pequenos hortos urbanos e os felinos estragan os pementos, cebolas ou leitugas. Así formáronse dous bandos enfrontados:

Os que alimentan aos gatos e temen que acaben todos mortos
O da horta que nega o disparo que realizou dende longa distancia

A gata morreu o luns pola tarde e sobre as oito, cando os que a coidaban a encontraron, montouse unha revolta de acusacións mutuas, a grito pelado, pero nada se puido probar. Agora a seguridade do barrio redúcese na habilidade do francotirador o na persoa que depositara as armas.


Noa Varela Varela
4º ESO B
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 26-05-2019 22:58
# Ligazón permanente a este artigo
Péchase unha etapa
Boas e soleadas tardes amigXs

Sempre soleadas a pesar de que algunhas soamente poidamos ver a luz do sol a través do reflexo da ventá. É o que ten que faga sol cando estás en plena semana de preparación de exames finais. Vamos a ver! Algúns e algunhas teñen a sorte de que o tempo dálles para todo pero eu non son dXs “afortunaXs”. Aínda que tampouco me inclúo naquel que logo se queixa permanentemente do agobiadXs que están, que non lles dá tempo a nada, que non saben por onde comezar... pero que, non obstante, si que sacan tempo para andar de “armadanzas”.

Teño que escribir a noticia desta fin de semana para este blog e o tempo voa, corre coma o coello de Alicia. Ah, que a que ben esta metáfora, pois que o venres pasado foi a estrea da obra que durante meses estivemos a preparar a compañía dos Xogos Florais do colexio baixo a dirección de Andrea e Xián e, a dicir verdade, non quedou nada mal. Mellorando o presente, todos e toda de cada un dos membros que a compoñen nos podemos sentir orgullosos do resultado. Pese a quen lle pese! Soamente son criticados aqueles que destacan. Como acertadamente me di a miúdo un profesor moi querido para min, “non te preocupes mentres te critiquen e falen de ti, mentres esteas na boca de todos, iso significa que dunha ou doutra maneira destacas”. Que cada quen saque a conclusión que desexe. Eu xa fai tempo que saquei a miña.

Debo dar as gracias a todXs aqueles que coa súa axuda fan posible que a obra se desenvolva, capeando as incidencias; luces, son, música, decorados, pano... non poño nomes porque agora mesmo non teño a cabeza para moito e seguro que me esquezo dalgún.

Tamén quero dar as gracias aos meus compañeiros e compañeiras da compañía de teatro que o ano pasado se xubilaron, Paula, Eva, Ánxela, que me seguiron acompañando e arroupáronme cando o necesitei.

Este ano tócanos a xubilación a Rodrigo e a min e a verdade, sinto unha mestura de sentimentos contraditorios, pena e alegría a un tempo. Unha inmensa pena porque teño que deixar obrigatoriamente a compañía xa que o ano que ben non teremos tempo para dedicar a esta tarefa; pena porque vou dando carpetazo a épocas da miña vida; pena porque é a antesala do que o ano vindeiro deixarei definitivamente, o colexio. E non me refiro á institución académica, senón a todas aquelas persoas que me axudaron e estiveron comigo no meu proceso como persoa e non soamente como estudante. Os galegXs somos moito de “morriña” e como dicía Rosalía, que aínda a teño moi presente..., a morriña non soamente se ten á terra, senón ós lugares e ás súas xentes. E dixen antes que tamén alegría. Alegría porque vexo que a compañía queda en boas mans. As mans do mestre Xián e a compañía. Son tantas as cousas boas que tería que dicir deste mestre que me quedaría curta. Soamente dicirche que es moi grande! Por outra banda, o relevo é impresionante.

A xente nova da compañía ten unha forza expresiva, unhas gañas de traballar e unhas táboas no escenario que chapeau! Ánimo, traballo e a seguir deixando a compañía ben alta!

En definitiva, hai que dar un paso adiante e deixar atrás unha moi boa etapa da miña vida levando comigo os mellores recordos: a mellor das compañías, os parabéns da xente e a satisfacción dun traballo ben feito.

Gracias e ata pronto.






Clara María Domínguez Iglesias

1°Bacharelato A/N°8

Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 26-05-2019 20:28
# Ligazón permanente a este artigo
May abre as portas a un segundo referéndum se o Parlamento acepta a súa nova proposta do Brexit
Primeira ministra do Reino Unido
Theresa May é coñecedora de que os seus días como primeira ministra do Reino Unido, están contados. Actualmente atopase tratando de saír pola “porta grande” da política británica e lograr a aprobación do seu plan do Brexit, en vez de ser despedida de modo vexatorio da autoridade e do cargo, polos seus propios compañeiros de partido.


Para lograr o seu obxectivo, decidiu acudir a un último efecto a modo de sorpresa; xunto a unha nova oferta revisada do seu plan, comprometeuse a levar ao Parlamento, unha proposta dun segundo referéndum, para que sexan os deputados os que decidan se lle queren dar luz verde a esa opción.


May presentou o pasado martes 21 no Parlamento británico, o texto de Lei do Acordo de Retirada, como “nova proposta” que incorporará novidades significativas. A primeira ministra considerou oportuno incorporar todos os avances das negociacións cos laboristas, para así tratar de gañar o seu apoio. De este modo, está a xogar unha dupla estratexia; conseguir o apoio da oposición e obter o respaldo dos conservadores moderados.


A pesar do coidadosa que está a ser a ministra na execución do seu plan, os números seguen sen sumar. Os euroescépticos xa proclamaron a súa negativa ante o novo acordo. E os laboristas non parecen estar seguros dos beneficios da nova proposta.Independentemente do resultado, May xa non pode voltar atrás. No caso de que a proposta fose aprobada, deberá cumprir coa súa palabra e retirarse do cargo, unha vez rematado o proceso lexislativo. Se polo contrario, fracasase de novo, asegurou ante a dirección do grupo parlamentario conservado que aclarará de inmediato o seu calendario de partida.




Lucía Nieto Cancho

1°Bacharelato B/N°5

Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 26-05-2019 20:24
# Ligazón permanente a este artigo
En bo camiño para resolver a hipótese de Riemann
A soada hipótese de  Riemann, exposta en 1859 polo matemático alemán do mesmo nome e aínda sen resolver, é quizais a máis famosa do mundo. Ten implicacións na comprensión da distribución dos números primos, o que repercutiría, por exemplo, no deseño de técnicas de seguridade informática. O Instituto Matemático  Clay incluíuna no ano 2000 como un dos problemas do milenio, polo que se alguén conseguise demostrala levaría un tentador premio dun millón de dólares. Nese camiño están uns matemáticos da Universidade de Emory (Atlanta, EE. UU.) quen recuperou un vello enfoque abandonado para tentar entender o problema. Aclaran que non o solucionaron, pero viron algo de luz entre as sombras.

Durante os últimos 150 anos, propuxéronse moitas formas de abordar a hipótese de  Riemann, pero ningunha delas levou a unha solución. «Nunha proba sorprendentemente curta, demostramos que un enfoque vello e abandonado sobre a hipótese de  Riemann non debería ser esquecido», di nun comunicado Ken Ono, coautor do traballo publicado na revista Proceedings of the National Academy of Sciences ( PNAS). «Ao formular un marco adecuado para un enfoque antigo, probamos algúns teoremas novos, que inclúen unha gran parte dun criterio que implica a hipótese de  Riemann. E o noso marco xeral tamén abre enfoques a outras preguntas básicas sen respostas, sinala.



Ricardo Alberto Ferreiro de Aguiar

1°Bacharelato A/N°13


Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 26-05-2019 20:21
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal