Blog do EDLg do Colexio Plurilingüe Divina Pastora Franciscanas de Ourense

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

A Feira do Libro de Bos Aires lembrou a figura e a obra de Álvaro Cunqueiro
Álvaro Cunqueiro estivo presente na Feira do Libro de Bos Aires. Dentro dás actividades para dar a coñecer a literatura galega celebrouse un acto co galo do centenario do escritor mindoniense e que ten por obxectivo difundir a súa obra en Arxentina. Ou editor de Galaxia, Víctor F. Freixanes deu unha conferencia sobre Cunqueiro, na que explicou que ou autor «sempre tivo ou seu corazón na lingua e na cultura de Galicia». Freixanes volverá falar mañá non Café Tortoni sobre xornalismo en Galicia.
Ademais, ou actor Cándido Pazó presentou un avance dá súa obra Cunqueiradas e Lorena Lores interpretou varios poemas do escritor. Ou acto tamén contou coa participación do presidente dá Federación de Asociacións Galegas, Francisco Lores Mascato, e ou director xeral do Libro, Bibliotecas e Arquivos, Francisco López, quen hoxe viaxará a Mar do Prata para presentar a Biblioteca Castelao, que reúne case 900 volumes doados pola Xunta.


Belén Sotelo 1º Bach B
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 08-05-2011 15:54
# Ligazón permanente a este artigo
La asociación de salud mental tratará en Trasalba la relación entre psiquiatría y literatura
El próximo sábado el Pazo de Trasalba acogerá un encuentro promovido por la Asociación Galega de Saúde Mental. Se trata de la vigésima edición de las jornadas de psiquiatría, psicoanálisis y literatura.
Participarán como ponentes psiquiatras, antropólogos y economistas llegados de distintos puntos de Galicia y también de Barcelona.
Xosé Luis Axeitos, de la Real Academia Galega, será el encargado de pronunciar la conferencia de clausura, que llevará el título: «A comunidade e identidade na obra de Manuel Antonio e Rafael Dieste».


Belén Sotelo García 1º Bach B
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 08-05-2011 15:49
# Ligazón permanente a este artigo
Burela acolle neste venres a marcha do Correlingua
Burela é a localidade da Mariña na que hoxe se concentran as actividades do Correlingua 2011, promovido pola Asociación Socio-Pedagóxica Galega, CIG-Ensino, a Mesa pola Normalización Lingüística e outras institucións municipais e provinciais. Uns 1.200 estudantes iniciarán a marcha ás 11.00 dende o parque do Campón ata a praza do Concello, onde actuarán Martín Camiña (maxia) e Som do Galpón (música).
Tamén contamos con otras citas galegas hoxe ás 11.35 no IES Gamallo Fierros (Ribadeo) onde o xuiz Luis Villares falará do galego na xustiza e por outra banda o vindeiro luns, día 9, Mini e Mero abordarán música e literatura galegas no IES Perdouro de Burela ás 12.30.


Belén Sotelo 1º Bach B
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 08-05-2011 15:47
# Ligazón permanente a este artigo
A chave da casa dos avós
Chámase Silvia Cecilia Bemaman. Durante anos traballou de profesora de ensino medio. Doutorouse no Instituto Nacional Superior da provincia de Bos Aires cunha tese sobre as Cantigas de Afonso X. Coñecina nunha conferencia que dei no local dos Terzos da Fala, asociación de base que se reúne todos os martes nos locais do Centro Lalín, na capital porteña, para falar de lingua e literatura galegas: unha das varias asociacións, formadas por fillos e netos de galegos, que foron constituíndose na capital arxentina dun tempo a esta parte.
Eu falaba dos italianos, os galegos e os xudeus como os grandes entes culturais que constituíron historicamente a identidade da República. Italianos, galegos e xudeus, por esta orde, son os grandes alicerces da nacionalidade. Abordoume ao rematar a miña intervención. «Eu son das dúas últimas: galega e xudía, ademais de arxentina, por suposto», explicoume. «Veño das terras de Ourense». ¿De que parte de Ourense? «Dunha aldea que lle din Miamán, entre Vilariño e Baños de Molgas. O meu avó sempre falaba de aquilo. E falaba galego. Por iso veño eu aquí».
O seu avó chamábase León Isaac Ben Miamán. Seica destes dous apelidos construíu ela o seu. Non tería a cousa máis transcendencia se non fose pola historia da chave. A chave da casa dos avós. «Unha chave vella, estraña, distinta das chaves comúns, que sempre estaba na casa, e que nos días de festa ou cando había algún acontecemento importante na familia, o avó amosaba aos netos coma un tesouro». Coma un anaco da memoria. Un día contoulles a historia da chave. «Por ela sabedes onde tedes a vosa casa: nunha aldeíña de Galicia».
¿De Galicia? A chave viña de Marrocos (Tetuán). A familia Benaman traíaa canda si dende o principio dos tempos. «Os avós eran xudeus. A finais do século XV deixaron Galicia, cando a expulsión dos Reis Católicos. Marcharon primeiro para o sur da Península, pero axiña pasaron para o outro lado do mar e instaláronse en Marrocos. Alí viviron ata 1905, que o avó Leon cruzou para as Américas, en tempos moi difíciles para todos. Mais trouxo a chave con el. Porque a chave é a memoria de nós, da nosa xente, coma unha marca no corazón, unha alianza secreta».
Silvia contoume esta historia, Dende hai tempo, e dende a distancia, forma parte da Asociación Galega de Amizade Israel-Vigo, onde ten amigos cos que mantén viva a relación. «Estudei as Cantigas do Rei Afonso pola memoria do meu avó, que me ensinou algunhas cancións, poesías de Rosalía de Castro, cousas así...». Pero o segredo está na chave, esa especie de cadea emocional que a instala no río do tempo e lle dá un lugar, unha referencia, para recoñecerse a si mesma. A Xunta de Galicia enviaba profesores para atender a demanda destas asociacións. A crise económica seica coutou eses apoios. Pero eles continúan, preparando por si mesmos os textos e as clases, os que máis saben ensinan aos que menos saben, pasándose uns aos outros


Belén Sotelo 1º Bach B
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 08-05-2011 15:45
# Ligazón permanente a este artigo
A Fundación Laxeiro recupera cun libro a súa obra literaria
É posible que Laxeiro houbese máis dun. A persoa rexistrada civilmente como José Otero tivo a habilidade de transfigurarse en personaxes variados, pero alimentados todos por un río de imaxinación que non deixaba de ter un particular sentido dá realidade.

A Fundación Laxeiro acaba de poñer en limpo outra dás transmutacións do artista de Lalín. Esta vez ou pintor presentar como un escritor versátil, irónico e mesmo poético, capaz do teatro e dá lírica. Laxeiro reaparece como Don Ramiro nun libro que en pouco máis de duascentas páxinas selecciona e pon en bonito vos textos do artista: fragmentos poéticos, narracións choqueiras, cartas reivindicativas en estilo comedia, fragmento teatrais, presentacións e tamén algunhas reflexións sobre a pintura. Unha miscelánea que para ou director artístico dá Fundación Laxeiro, Javier Pérez Buján, aumenta ou territorio operativo dá imaxinación do artista, que estaba ben recoñecida.

Buján asegura que Vos escritos de Don Ramiro ofrecen «unha visión de Laxeiro afastada do estereotipo do pintor bohemio e algo canalla que o mesmo potenciou». Un estereotipo que segundo ou responsable dá edición deste libro «foi só outra dás moitas máscaras que utilizou Laxeiro ao longo dá súa vida».

A publicación, en edición bilingüe, requiriu como primeiro paso un labor de reunir material disperso, con algúns textos publicados, con outros que proceden de documentación particular e logo un traballo de selección non que descartaron só aquelas pezas de carácter máis particular ou as redundantes, ata deixar ou corpo deste libro que descobre ao Laxeiro escritor en arredor de 150 textos clasificados de xeito argumental desde ou poético ata vos pregóns para as festas ou presentacións públicas.


Julián Iglesias 1º Bach A
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 08-05-2011 15:42
# Ligazón permanente a este artigo
Celta 0 - Xirona 4 Humillacións en Balaídos
A este paso o Celta nin sumase os tres puntos que lle aseguren a súa presenza nun play off no que con sainetes como o de onte sería unha mera comparsa. O equipo de Herrera converteuse nunha caricatura menguante. Nun pito sen cabeza, que defende pésimamente e que sofre miopía en ataque. Se ante o Xirona buscaba recobrar sensacións e atopar o camiño do éxito en Balaídos, o único que conseguiu foi renegar do seu estadio e confirmar que once xornadas sen gañar non son unha maldición, senón un crise das gordas. Das que dificilmente teñen solución. O equipo quedou sen fútbol, non xoga a nada e comete erros tan grandes que é pan comido ata para un rival de vacacións. Por encima a apatía e a falta de combatividade se ha apropia do cadro de persoal. O acabose.


Julián Iglesias 1º Bach A
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 08-05-2011 15:40
# Ligazón permanente a este artigo
As direccións de PSdeG e BNG deixan as súas coalicións no beirado
Os pactos globais subscritos de xeito ininterrompido desde 1995 polos socialistas e os nacionalistas galegos co fin de asegurarse a gobernabilidade dos concellos fronte ao PP, avanzan xa cara á súa maioría de idade e fano, ademais, coa determinación das direccións políticas do PSdeG-PSOE e do BNG de non introducir este asunto na axenda de campaña por «respecto aos electores» e por temor a que poida reavivar o discurso incendiario dos populares contra os bipartitos.




As cúpulas das dúas forzas de esquerda coinciden en deixar esta cuestión aparcada no beirado, sen desvelar se revalidarán un acordo de forma global ou se pactarán caso a caso. «Agora non toca falar de pactos», sinalan no BNG, que cogobiernan cos socialistas en 53 concellos, aínda que o seu portavoz nacional, Guillerme Vázquez, parece avalar implicitamente estas coalicións ao insistir nos seus mitins en que o Bloque usará os seus votos para impedir que o PP chegue ás alcaldías.

O secretario de organización do PSdeG, Pablo García, reivindicou onte o «proxecto propio» dos socialistas e advertiu que esta forza non se presenta nunca con «programas compartidos» con outros. «Non renunciamos, como PSdeG, a gañar as eleccións en ningún concello», polo que remarca que agora non ten sentido falar de pactos.


Unha estratexia ben diferente é a que ten trazada o PPdeG, cuxo líder, Alberto Núñez Feijoo, non agardou sequera ao arranque formal da campaña para cargar a vontade contra as coalicións poselectorales co argumento de que non se debese «reinterpretar nos despachos» o que din os cidadáns nas urnas. As obxeccións do PP, que tradicionalmente perdeu entre 28 e 40 alcaldías por mor destes pactos, van ata máis e o seu fin último é atacar a propia existencia de Gobernos bipartitos, aos que mostran como o paradigma da división e o malgasto.

PSOE e BNG son conscientes de que no actual contexto de crise o discurso dos populares calou na opinión pública, por iso é polo que resulte moi difícil ver a algún dos seus candidatos reivindicando os logros da coalición. Pero isto non significa, como testemuña Pablo García, que «teñamos vergoña» dos bipartitos. «Non ningún tipo de prexuízo nin cara vos pactos nin cara vos bipartitos», sentenciou.

A primeira vez que os socialistas e os nacionalistas formalizaron un acordo marco de gobernabilidade nin sequera chegou a producirse unha reunión dos seus principais artífices, Francisco Vázquez e Xosé Manuel Beiras, o que contrasta coa pompa elixida para a presentación do pacto do 2007 entre Touriño e Anxo Quintana.


Julián Iglesias 1º Bach A
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 08-05-2011 15:39
# Ligazón permanente a este artigo
A banda de Luís Tosar actuará en Festimad 2011

Albert Pla, Los Coronas e Second protagonizan o cartel da nova edición de Festimad 2011, que se celebrará en Madrid o próximo 15 de maio, con motivo das festas de San Isidro. Durante a xornada, varios artistas renderán homenaxe ao produtor Mario Pacheco, falecido durante o mes de novembro do pasado ano.
Ademais, outras moitas bandas completan o cartel desta edición: Di Elas, Cyan, Naïve, Trackdogs, Dinero, Hoy Muero Viernes, Jenny & The Miexicats, Presidente, The Parrots, The Peals y Aka Tu Power.
O produtor discográfico Mario Pacheco foi fundador do selo Nuevos Medios, pai do chamado novo flamenco e fotógrafo dun bo número de grupos españois. Nesta ocasión, moitos dos músicos aos que Pacheco deu a coñecer renderanlle unha homenaxe cun concerto especial que terá lugar ese mesmo día no paraninfo da Universidade Complutense.
A primeira banda que se subirá ao escenario será a dirixida polo Negri (voz do grupo La Barbería del Sur), coa que recordará éxitos flamencos do catálogo de Novos Medios. A ela seguiralle un grupo liderado por Teo Cardalda (Golpes Bajos, Cómplices).

TRIBUTO CORAL
Así, e baixo o nome Nuevos Flamencos, un grupo basee dirixido polo Negri e composto por Agustín Carbonell El Bola á guitarra, as percusións de Bandoleiro, a batería de Kiki Ferrer, José María Cortina ao piano e o baixista Alain Pérez acompañarán aos artistas invitados: Raimundo Amador, José o Francés, Josemi e Antonio Carmona, Paquete, Ramón O Portugués e Guadiana, Javier Limón e Sandra Carrasco.
Pola súa banda, Teo Cardalda, coa participación do batería Tino dei Geraldo, o baixista Salva López, os teclados e guitarras de Pablo Salinas e Bandoleiro, acompañarán a Diego Amador El Churri, José Soto Sorderita, Josemi e Pepe Luís Carmona, Triana Heredia e Jota de Los Planetas.
En canto ao resto das achegas musicais, Juan Valderrama, Pepe Habichuela, Menta de Auga e G-3, denominación do grupo que engloba a Tomasito, Muchachito e Canijo de Jerez (Delinqüentes), serán os encargados de pór a guinda a esta homenaxe.
O traballo de Mario Pacheco (Madrid, 1950-Madrid, 2010) como produtor discográfico serviu para coñecer os traballos de músicos como Ketama, Martirio, Ray Heredia, Golpes Bajos, La Mode, Miguel Poveda, La Barbería del Sur, Pata Negra, Vainica Doble, Jorge Pardo, Tomasito, Pepe Habichuela ou Diego Amador, ademais de difundir en España a obra de The Smiths ou o jazz contemporáneo do selo ECM.



ISAURA APOSTOLIDIS 2DO BACH A
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 07-05-2011 23:22
# Ligazón permanente a este artigo
Os Maios toman o paseo
O evento cumpriu onte unha década como Festa de Interese Turístico
A pesar da dura competencia, tanto lúdica como reivindicativa con motivo do Primeiro de Maio, a tradicional festa dos Maios demostrou que ten tirón entre os ourensáns e xustificou, unha vez máis, porque foi declarada hai xa unha década como Festa de Interese Turístico. A súa céntrica localización na rúa do Paseo non pasou desapercibida e foron centos os ourensáns que se sorprenderon coas creacións das distintas asociacións e colectivos veciñais que concorreron á festa.
Un dos momentos álxidos da celebración chegou ás 12 horas cando se cantaron as coplas dos 20 maios presentes na festa -a mesma cifra que o ano pasado- convocada polo Concello de Ourense.
Xa pola tarde repartíronse os premios coa incómoda presenza da choiva. Aí non houbo moito espazo para a sorpresa, polo menos na categoría artística onde a asociación de Rabo de Galo volveuse levar os 400 euros coa creación O Agro. No apartado enxebre, o premio de 300 euros recaeu na Asociación Sem un Can, mentres que o galardón ás coplas máis enxeñosas foi para a Ronda dá Auriense (150 euros de premio).
Á entrega de premios, que se celebrou na praza de Santa Eufemia, acudiron o alcalde de Ourense, Francisco Rodríguez, e a concelleira de Cultura, Isabel Pérez. A festa completouse cun exhibición fotográfica de edicións históricas.
Provincia
Os Maios non só se viviron na capital. Tamén se gozaron na praza do Concello do Barco de Valdeorras. Igual evento desenvolveuse en Verín onde nin sequera a choiva desanimó a decenas de verinesas a achegarse ata a praza da Alameda. Alí víronse desde instrumentos musicais ata unha homenaxe á vitoria da selección española de fútbol no Mundial.

SARA GARCÍA DOPAZO 2DO BACH A
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 07-05-2011 22:59
# Ligazón permanente a este artigo
O Consello da Cultura recupera nun facsímile a revista ‘Loia’
Manuel Rivas colleu un dicionario galego-castelán de Galaxia e buscou a palabra “loia”. Atopou catro acepcións: “alondra”, “patraña, mentira inventada para engañar”, “rumor” e “alabanza”. A todos lles pareceu un nome perfecto. Así se bautizou, no Madrid de 1975, a revista na que Lois Pereiro publicaría os seus primeiros poemas, recollidos logo por Espiral Maior nun libro xa póstumo. De Loia saíron catro números en catro anos, até a súa autodisolución en 1978, e todos por culpa dun fato de mozos galegos trasterrados polo sistema universitario. Trinta e seis anos despois, o fanzine virou a institución. O Consello da Cultura Galega presentou onte en Santiago unha coidadísima edición facsímile.
Pereiro era o “capataz” da revista, o deseñador por imperativo da nugalla: vivía a carón da facultade, así que era o único que chegaba a tempo ás clases de maquetación, a primeira hora, co seu preceptivo tipómetro. “Tiñamos a idade que tiñamos”, recorda o xornalista, entón inquilino das mesmas aulas que Rivas. “Pensabamos que o mundo, en xeral, estaba mal feito. A poesía parecíanos excesivamente seria, moi de grupo, de manifesto. Coidabamos que os nosos contemporáneos non eran contemporáneos abondo. Ademais, tiñamos moito tempo libre e estrañabamos Galicia. Estabamos a descubrir en que consistía ser galegos”.
Con Rivas e os irmáns Pereiro enleáronse en Loia Antón Patiño, Menchu Lamas, Fermín Bouza, Vicente Araguas, Raimundo Patiño, Delfín Mariño e outros galegos cos que a historiografía non foi tan xenerosa nas últimas décadas, como Pedro Iglesias ou María Rivas. “Eran estudantes que querían ser algo máis que estudantes”, dicía onte o presidente do Consello da Cultura Galega, Ramón Villares. “Mozos que intentaban entender a terra da que partían. Cunha perspectiva urbana, nada ruralista, nun tempo en que o paradigma de Memorias dun neno labrego estaba aínda moi vixente”.
O novo número
Xunto aos catro números, recuperados a partir dos orixinais en cor e fixados por Pereiro –algúns tiñan varias versións, era unha publicación precaria e artesanal–, a edición de homenaxe ao poeta monfortino complétase con catro textos arredor da publicación: Un antimanifesto chamado Loia, de Xosé Manuel Pereiro; Loia na lembranza, de Antón Patiño; Loia, o gzine underground entre a memoria básica e o punk, de Helena González; e Unha luz de treboada aínda máis pálida, de Manuel Rivas. Ademais, reprodúcense orixinais das colaboracións que recibían, cartas entre os seus mantedores e mesmo un poema de Antón Lamazares en A3 que finalmente non foi incluído na revista.
Do facsímile tiráronse 500 exemplares numerados, pero todos os materiais se poden descargar na mediateca da institución na rede. Todo o material queda así ao dispor de calquera unha publicación que tiña máis de aceno ca de texto pero acabou sendo un lugar da literatura galega contemporánea. “Teño claro que morreu porque todo ten o seu comezo e o seu cabo”, conclúe Pereiro, na súa contribución ao volume. “E tamén que o núcleo duro que fixo que hoxe se siga a falar de Loia eran aquela ducia de poemas que destilaban en cada número dous daqueles inadaptados orgullosos de selo, Manuel Rivas e Lois Pereiro”.

Antía Rivas Oural,1ºA
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 07-05-2011 22:38
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal