Blog do EDLg do Colexio Plurilingüe Divina Pastora Franciscanas de Ourense

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

O RECOÑECEMENTO DE ELIXIO RIVAS
O investigador ourensán Elixio Rivas recibiu a tarde do 11 de abril un recoñecemento pola súa obra reflectida en 45 libros. Nacido no municipio de Xunqueira de Ambía, Rivas ten a gala ser de aldea, o que considera un mérito, eido no que conseguíu a meirande parte do seu traballo científico. O arqueólogo Francisco Fariña Busto falou de Elixio Rivas subliñando o longo currículum que ten como docente e investigador, aparte da amizade que manteñen desde hai corenta anos. «Móstranos un pasado que inda é presente. Esto non é un homenaxe mais é un recoñecemento a un traballo desde a austeridade», indicou Fariña.

A obra de Rivas non só está contida neses 45 libros expostos nunha mesa no Salón Nobre do Liceo. Hai centos de artigos en revistas xacobeas e etnográficas galegas e nacionais que contan con traballos do veterán investigador ourensán. Elixio non quería este acto porque lle parecía moito.

Dende a tribuna explicou ao público presente como comezou esa obra de gran valor e en que consiste. Foi debullando os libros, agrupados en dúas áreas grandes, a de varia e a dos estudos lingüísticos.

Elixio Rivas é un experto non só no mundo xacobeo senón de heráldica, topografía, etnografía, arte, arqueoloxía... Rivas é relixioso paúl, non crego, o que o levou a impartir docencia anos atrás por Cuba, Inglaterra, Lugo, Marín... Agora inda segue camiñando e anotando detalles da nosa paisaxe, e xa anunciou que está a piques de publicar un novo libro.

Alba Fernández Castro, 2ºA Bacharelato
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 13-04-2013 14:08
# Ligazón permanente a este artigo
iDEAME propón un plan de alfabetización dixital para os nenos do século XXI

Os nenos xa non queren ser nin futbolistas nin astronautas, se non deseñadores de videoxogos, ou polo menos así o ven en iDÉAME, o Encontro de Mozos Desenvolvedores, da Universidade Complutense de Madrid, que pretende incentivar que aos nenos ensíneselle a programar case á vez que se lles ensina a ler". Unha proposta que equipara o deseño dixital á alfabetización e que xa se segue nalgúns dos paises cos mellores plans de educación, como Finlandia, EE UU, Reino Unido ou Israel.

Raúl Martínez, promotor do programa iDÉAME Kids e profesor no Colexio San José de Madrid, asegura que as novas xeracións "levan a linguaxe dixital no sangue" e que se os docentes non son capaces de ver esta realidade e aproveitala estrán "eliminando oportunidades de traballo para cando sexan maiores".

España é un dos paises pioneiros no consumo de videoxogos e, precisamente, dous dos seus desenvolvedores –José Manuel Íñiguez, director de Akaoni Studios; e Arturo Moedeiro, director de Delirium Studios– son os encargados de fomentar a vea dixital entre a mocidade máis temperá, outorgándolles aos alumnos do Colexio San José o seu primeiro contacto desde o lado creativo deste sector.

Ambos os desenvolvedores quedaron sorprendido de ata que punto as mentes dos nenos están xa “codificadas” para entender a linguaxe dos videoxogos.

“É incrible como xa teñen todos os pactos de lectura asumidos. Non fai falta explicarlles que fai falta un obxectivo para motivar ao usuario, nin unha mecánica de xogo sinxela sen apenas ter coñecementos de informática. E case sempre teñen ideas moito máis tolas e creativas que os maiores", asegura Íñiguez.

Pero iDÉAME Kids non foi os primeiros en apostar por este tipo de iniciativas. Outras, como Code.org, xa o fan desde hai tempo co apoio de personalidades da talla dos magnates das redes sociais Mark Zuckerberg ou Jack Dorsey para que fomenten o ensino de programación nas escolas, conseguindo que un de cada dez centros educativos estadounidenses introduzan estas clases nas súas escolas.

Pola súa banda, Finlandia e Israel acaban de incorporar clases de programación nos seus currículos escolares e o Ministerio de Educación de Reino Unido está xa en contacto coa industria tecnolóxica para dotar de novos contidos ás clases de informática dos colexios.

Beatriz Molina Muñiz 2ºBACH A
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 13-04-2013 14:04
# Ligazón permanente a este artigo
Morre o escritor e humanista José Luís Sampedro ós 96 anos.

"O intelectual comprometido"

· O seu falecemento, na madrugada do 8 de abril, coñeceuse un día despois.

· Sampedro quería "irse" de "xeito sinxelo e sen publicidade", segundo a súa viuva.

· Foi incinerado no cemiterio da Almudena na intimidade.



O escritor, docente, humanista e economista José Luís Sampedro (Barcelona, 1 de febreiro de 1917), faleceu no alborexar do día 8 en Madrid, segundo informaron fontes próximas á familia. Por expreso desexo do autor, a noticia do seu falecemento non se coñeceu até a mañá do 9 de abril porque Sampedro quería "irse" de "xeito sinxelo e sen publicidade", segundo afirmou a súa viuva Olga Lucas, coa que se casou en 2003.
Lucas, en declaracións á Canle 24 horas, revelou que o seu esposo "non quería leas no tanatorio nin en ningún sitio". Así, rememorou o seu desexo: "Si creen que son merecedor dunha homenaxe, que o organicen, pero non ó redor do meu cadáver". Para a viuda de Sampedro, a biografía do escritor está nos seus libros: "Quen leu a súa obra sabe como era Sampedro. Todas as súas obras son a súa testamento visual, envorcouse nelas, ninguén lle pode negar a súa autenticidad".
Sampedro faleceu cara ás 1.30 horas da madrugada do luns na súa casa da rúa Cea Bermúdez de Madrid aos 96 anos de idade e estaba "sereno e tranquilo" porque "non tiña medo á morte", segundo a súa viuda, Olga Lucas. "Díxonos que quería beberse un Campari, así que lle fixemos un granizado de Campari. Miroume e díxome: 'Agora empezo a sentirme mellor. Moitas grazas a todos'. Durmiuse e ao cabo dun intre morreuse", relatou o seu viuda.

Olga Luca tamén falou dos seus últimos anos e horas con el, "foron 17 anos de paz, harmonía e benestar", di.
"Aínda teño que asimilalo porque parece que está aquí", asegura Lucas a Efe por teléfono e desvela que o vello profesor pediulle "que quería ver o mar antes de morrer e leveino a Denia".

O escritor do Sorriso etrusco ou A sombra dos días, académico da Lingua Castelá e un dos máis activos críticos da actual situación social e económica foi incinerado a mañá do 9 de abril no cemiterio da Almudena nunha estrita intimidade.
Sampedro foi galardonado co Premio Nacional das Letras 2011, e como presidente da Fundación Cultura de Paz, sumouse en 2011 ao Movemento 15M. Entre outros, escribiu o prólogo da edición española do libro Indignádevos do francés Stéphane Hessel.
José Luís Sampedro pasou a súa infancia en Tánger, cidade marroquí á que estaba destinado como médico militar. Ao seu regreso a España, en 1935, aprobou unhas oposicións para técnico de Aduanas e foi destinado a Santander, momento no que estalou a guerra civil. Logo de ser trasladado a un cuartel de Burgos, traballou nun grupo teatral.
Sampedro doctorouse en Económicas en 1946, tras o cal dedicouse á docencia, que exerceu durante 30 anos. Foi profesor na Escola Oficial de Xornalismo e na Facultade de Ciencias Económicas da Universidade Complutense, onde obtivo a cátedra de Estrutura Económica.
Sampedro do que máis satisfeito se sentía, era do seu labor como docente
En 1969 trasladouse a Salford e Liverpool, onde foi profesor visitante. Tres anos despois regresou a España, onde despempeñou a cátedra de Ética na Complutense.
Sampedro alternou o ensino con outra das súas grandes paixóns, a escritura. Comezou a escribir cando vivía en Santander, aos 19 anos. As súas primeiras novelas, A estatua de Adolfo Espello e A sombra dos días, non se publicaron entón. En 1952 publicou a novela Congreso de Estocolmo, á que seguiu O río que nos leva (1961).
A censura impediu levar ao cine, segundo un proxecto de José Luís García Berlanga, esta última obra -faríao o director Antonio do Real en 1988-. A película foi declarada de interese pola UNESCO pola súa contribución á defensa dos valores da rexión do Alto Texo.
En teatro, a súa obra, A pomba de cartón, gañou o Premio Naciona de Teatro Calderón da Barca en 1950. Sampedro tamén tiña obra como economista: Realidade económica e análise estructural, Conciencia do subdesenvolvemento,A inflación en versión completa, O mercado e nós e A economía de mercado.
O 1 de febreiro de 1990 Sampedro foi elixido para ocupar o sillón "F" da Real Academia Española da Lingua Castelá, ingresou na institución o 2 de xuño co seu discurso Desde a Fronteira, dedicado ao consumismo e o seu pernicioso influxo na sociedade actual.
En 1995, o cardiólogo Valentín Fuster tratou a José Luís Sampedro no Hospital Monte Sinaí de Nova York por unha infección no sangue que lle afectou ao corazón. Desa experiencia xurdiría a obra Monte Sinaí, na que o autor reflexionou sobre a fraxilidade da condición humana e a próxima proximidade da morte, sen caer no pesimismo ou a afectación.
Logo de recuperarse, o escritor e humanista proseguiu coas súas actividades e conferencias. En 2003, Sampedro, viuvo de Isabel Pellicer desde facía dúas décadas, pai dunha filla e avó dun neto ,ambos residentes en Nova York, casouse con Olga Lucas, lectora e tradutora da súa obra, con quen alternaba tempadas en Madrid e Tenerife.

Sampedro apoiou ao 15M.
Nada máis xurdir en España o Movemento 15M, circulou pola rede unha entrevista a José Luís Sampedro á Asociación Movemento Visual na que reflexionaba sobre a manipulación, ao seu xuízo, da opinión pública; a falta de pensamento crítico ante unhas eleccións ou a falta de formación, afirmou, para ser cidadáns conscientes.
Coa morte de Sampedro, que apoiou activamente ese movemento social, se han ir os dous referentes de maior idade do movemento. O outro foi Stéphane Hessel, o pensador autor do libro Indignádevos, quen morreu o pasado mes de febreiro.
E é que, segundo Olga Lucas, Sampedro, "como cidadán que escribía manifestábase contra a inxustiza cando o cría necesario". "Reveláballe que a xente non pensase pola súa conta e tragásese as mentiras oficiais", rematou.

Velaquí vos deixo un artigo deste home, que sendo home de idade avanzada sacou forzas da xuventude da que se rodeaba para combater a inxustiza:

Navegando entre libros.

Navegastes algunha vez nun veleiro ao longo da costa, movidos por unha suave brisa que rumorea nas velas, e vendo a pouca distancia como van aparecendo e quedando atrás os detalles do litoral? Estades vendo unha praia cun círculo de casitas, brancas e vermellas, ao pé dun monte, pero dobrades un promontorio e o mundo cambia: é agora un alto acantilado a pico sobre o mar con beira de espumas embravecidas. E máis aló é un porto, guindastres alargados ó ceo, inmensos buques cargando... A vida deslízase ante nós.
Pois ben, esa mesma experiencia, pero moito máis rica, máis chea de sorpresas, a vivo eu nas grandes librerías. Entro nunha e rodéanme os muros tapizados de estanterías cheas de libros e, aínda que eles non se moven, o meu lento paso vai deixando atrás o universo das matemáticas e o da zooloxía, mentres se me ofrecen, en xenerosa variedade, os estantes de novelas estranxeiras, títulos algúns que coñezo, outros tan prometedores e suxestivos que me gustaría desembarcar neles, ata ao pasar acariño un volume, ábroo ao azar, case vou caer... ¡pero é tan longo a miña viaxe, hai tantos horizontes ao redor que continúo! Agora navego con coidado, hei de sortear islotes que se alzan no meu mar: mesas cubertas de libros con portadas, fotos de autores, deseños atraíntes... Non podo remedialo, cargo un libro no meu esquife e sigo, pois aí vexo relatos de viaxes, fotos exóticas, mapas reveladores, cargo con outro: un belo percorrido polo Afganistán, as súas montañas nevadas ao fondo, os seus caravanas no deserto, as máis preciosas sedas sobre o áspero lombo de camellos ¡quédome con el, quédome con el! Así poderei viaxar cando queira a donde nunca podería ir sen este libro, porque uns salvaxes xa destruíron as súas belezas...
Esa navegación na librería, na miña carabela dos descubrimentos, e esa conquista fácil doutros mundos, doutras vidas, que nunca coñecería sen o libro é a forza, a maxia, a salvadora vivencia da lectura. Desde que, na miña infancia, Salgari levoume a vivir entre os bucaneiros do Caribe, ata agora en que podo asomarme ás mitocondrias e o seu discutido misterio nas células, mentres eu non perda os ollos nin a razón, a lectura encherá os meus desexos, provocará outros e descubrirame o que non sospeito dando á miña limitada vida física perspectivas innumerables.
¡Desdichados os que se privan destas navegaciones insubstituíbles, indispensables, enriquecedoras! ¡Abramos os seus ollos á lectura!


José Luis Sampedro.

Serxio María Rodríguez Álvarez, 1º Bacharelato. Coordinador.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 12-04-2013 16:14
# Ligazón permanente a este artigo
Unha experiencia inesquecíbel.

O pasado sábado rematou por unha parte, e sí, digo por unha parte, a gran andaina que a inicio deste ano comezamos o equipo de debate do noso colexio Divina Pastora, formado por Carmen, Elena, Jorge e o noso mestre Xián, e claro eu mesmo.
Nun comezo foron días de moita angueira, nos que nos atopábamos un chisco perdidos, sen saber, que tiñamos que facer ou se seríamos quen de facelo. Por non falar dos posicionamentos, ou de cómo refutar, ou mesmo da estructura do debate. Pero alí estaba o capitán que a fume de carozo, nos redirixía e botaba unha man sen importar o día ou a hora. El sempre estaba, para axudar ou para rifar se era preciso, xa foran as tres da tarde ou a unha da noite. E así, pasaron os días.
E chegou o un de marzo, e alí iamos no autobús cara Bergondo, qué experiencia!
Chegamos o fermoso Pazo de Mariñán, e celebrouse o sorteo e tocounos o número trece, e como di Xián “e non somos supersticiosos”, a primeira quenda sería contra o La Salle, duro rival e con gran reputación dos outros anos, o segundo co Galén de Lugo e por último, cos limiegos do IES Antioquía.
Con certo temor, polo que nos viña ó día seguinte, o rematar a cea artellamos o Cuartel de estudo na habitación dos rapaces. Elena de esguello andaba a voltas co discurso, mentres Carmen agobiada pelexábase co seu, Jorge algo gripado lía o dossier e eu a preparar as evidencias. Mentras tanto Xián supervisaba o traballo. Finalmente as catro fúmonos para cama.
E chegou o sábado e con el a acción, tiñamos que ir a por todas, o La Salle requeríao.
E alí estaba todo o equipo unido, e se había un que decaía sempre había outro que animaba, e o esforzo e o traballo, logo dun igualado e esgotador debate tiveron resultado, e a vitoria foi nosa.
Coa adrenalina polas nubes, a seguridade e o “por que non”, viñeron de corrido, tralo xantar comezou o debate contra o Galén, e segunda goleada, debate gañado. Semellaba que esto non era tan dificil, e como tódalas sobremesas son doces o terceiro debate, foi outra vitoria máis para nosoutros.
Regresabamos para Ourese satisfeitos co terceiro posto e agradecendo cada un de nós, no noso pensamento o duro traballo feito, nos días anteriores, para obteren este resultado. Todo fora preciso, até os meus coñecementos de Economía, grazas Keyness, que fuches o meu argumento ó longo da xornada de debate.
O descanso durou poucos días, chegaba a segunda avaliación e con ela o intenso estudo de tódalas materias. Finalmente chegaron as notas, e as vacacións de Páscoa, pero con elas comezaba a preparación do novo tema: valórannos polo que somos ou polo que aparentamos.
E foi deste xeito como acompañamos o noso tempo de lecer, coas pesquisas e a lectura de dossieres a sopor do tema. A meteoroloxía estaba da nosa parte, e non apetecía tanto saires a rúa, porén as xornadas facíanse máis levadeiras.
O tema aínda que aparentemente non semellaba moi difícil, tiña o seu aquel, defender que a sociedade nos valora polo que aparentamos, excluíndo as nosas moitas competrencias persoais, non sei eu…
Foron xornadas de fichas ARE, de evidencias, de estudo, e de mentalizarnos de que tiñamos que defender incluso o indefendíbel. No espirito do grupo estaba presente o sentimento de que “nós podíamos”, e do “malo será”, en troques, a realidade e que había de ser un pouco de todo, un pouco de sorte, un pouco do xurado que nos avaliase, un pouco da posición argumental que nos tocara, e como di Xián, tamén da “intercesión do deus Cronos”.
Chegou o venres cinco de abril, e cos “tarecos” ó lombo, fumos de camiño cara Santiago. Eu ía satisfeito e tranquilo, satisfeito polo traballo que todos realizamos e tranquilo, por ter feito todo o posíbel.
Xa na capital da “Nazón de Breogán”, enfrontámonos ó equipo revelación do IES de Foz. O debate estivo moi animado e interesante dende o minuto un, alí saltaban faíscas a mancheas. E acompañándonos e apoiándonos atopábanse, os nosos amigos do colexio filipense de Vilagarcía e o seu capitán Xan Guillén, xunto coa exalumna de Xián, Alba Muñoz.
Rematamos o debate cunha sensación de igualdade, pero finalmente, os xuíces déronlle o pase ó equipo focego, por moi pouca marxe, pero o pase a Final.
O meu equipo algo desgustado, e cos apoios de Xián, asumíuno, era o que había, non deixaba de ser a opinión do xurado.
O sábado chegou a final e o acto de peche do Parlamento Mozo 2013, na sede da soberanía do noso país. A sensación de vernos alí foi moi gratificante e máis, ó recibir o Premio ó mellor artigo e ó mellor blog do 2013, pero aínda que non estaba mal o importante era o que nos quedaba dentro, a experiencia e a tranquilidade do traballo feito o mellor que poidemos, qué poderiamos facelo mellor, por suposto, pero que puxemos o máximo de cada un, tamén.
E para finalizar quero aproveitar esta ocasión para agradecerlle a todo o equipo, incluido o capitán, a ocasión de poder traballar canda vós, e recibirme como un máis, recén aterrizado no colexio, dende o primeiro momento sentinme entre amigos. Grazas.
E escomezaba dicindo que a andaina remataba tan só nunha parte, por que pola outra o equipo continua e esperamos voltar o Parlamento o vindeiro ano, eso se Xián e os exames, así o queren…
Así que velaquí tedes a nosa experiencia nunhas poucas liñas, liñas que non poderán resumir todo o que vivimos xuntos, pero se tivese que definiren o vivido, diríavos que foi inesquecíbel e todo un éxito, por que o éxito é rodearse de xente que en todo momento ensínache e apórtache cousas novas, e con eso é co que me quedo!

Serxio María Rodríguez Álvarez, 1º Bacharelato.



Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 07-04-2013 22:34
# Ligazón permanente a este artigo
Cae a compra de PC e segue en auxe a de venda de tabletas
O cambio dos hábitos dos usuarios propiciará a caída da venda dos ordenadores persoais, segundo Gartner

O número de ordenadores persoais vendidos en todo o mundo en 2013 baixará un 3,5 %, mentres que o mercado dos dispositivos móbiles crecerá de forma considerable: o número de tabletas comercializadas aumentará un 69,8 % e o de teléfonos intelixentes, un 48,15 %.

Esas son as prediccións que fixo públicas hoxe a consultora Gartner, que cifra en 2.411 millóns o número de PC, tabletas e teléfonos que se venderán este ano, 198,4 millóns máis que en 2012 ou un incremento de case o 9 %.

O número de ordenadores persoais tradicionais comercializados será de 3,15 millóns, fronte aos 3,41 millóns de 2012, un 7,6 % menos.

O que si subirá, a xuízo da consultora, é a cifra de ordenadores ultralixieros ("ultrabooks", convertibles), que pasará de 9,8 millóns de unidades a 23,6 millóns.

Si se combína o números de ordenadores persoais tradicionais e ultralixeiros, a caída do mercado do PC situarase este ano no 3,5 %.


Gartner resaltou nunha nota de prensa o cambio de hábitos dos usuarios: a proliferación de tabletas de baixo custo e a súa capacidade cada vez maior está acelerando o cambio de PC cara a estes dispositivos.

Segundo a consultora, a caída do mercado de PC non é unha tendencia temporal debida a un escenario económico austero, senón "o reflexo dun cambio de comportamento a longo prazo".

En 2013, estimou, venderanse 197 millóns de tabletas, un 69,8 % máis que en 2012, cando a cifra foi de 116 millóns .

Ese crecemento débese á variedade da oferta, á tendencia crecente da nube e á "adicción" dos usuarios ás aplicacións móbiles.

Fernando Rodríguez González, 1º B Bacharelato.
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 07-04-2013 22:13
# Ligazón permanente a este artigo
Entradas Esgotadas!
A pesar das críicas recibidas ultimamente, o festival Rock In Rio segue a crear expectación. É fácil confirmar esto se sabemos que as entradas do próximo festival foron esgotadas en catro horas e catro minutos. Esta próxima edición do acontecemento volverase trasladar á cidade orixinal, Rio de Janeiro.

Quizais o segredo desta venda masiva das máis das 400000 entradas dispoñibles sexa a adición ao festival de intérpretes desvinculados ao rock, como son, nesta ocasión, Beyonce Knowles e Justin Timberlake. Esta rara engádega soe ser a causa da mairande parte das críticas. So temos que recordar o panorama ofrecido no último Rock In Rio celebrado en España, onde xente coma Macaco, David Guetta ou Pitbull facían dudar sobre o “Rock” In Rio.

Así e todo, os brasileiros parecen ter bastante mellor ollo para o rock que nós. Se se fixese unha competición entre os dous festivais teríamos, pola nosa parte a Maná, Red Hot Chili Peppers, Incubus e Lenny Kravitz, e pola parte da vindeira edición brasileira a Metallica, Iron Maiden, Bruce Springsteen, Bon Jovi e Muse..., realmente lamentable para nós.

Volvendo ao tema principal, as entradas foron vendidas exclusivamente por internet. Os prezos atopábanse nos 89 euros por día de festival, existindo descontos do 50 por cento para xubilados e estudantes. Os compradores de fóra de Brasil pagan unha taxa engadida duns 20 dólares en concepto de gastos de entrega.

O festival durará sete días, dende o 13 ao 15 de setembro e dende o 19 ao 22 do mesmo mes.

Rock In Rio é un festival que foi devecendo ano a ano chegando a presentar intérpretes de música electrónica para vender máis entradas. O que foi, no seu día un impresionante festival de rock converteuse nun festival comercial de masas, que, a pesar do bo cartel da próxima edición, só leva o rock no nome.

Xabier González Sobrado, 1ºBacharelato.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 07-04-2013 22:09
# Ligazón permanente a este artigo
Vítimas de violencia de xénero denuncian indefensión e reclaman maior protección
Vítimas de violencia xénero denunciaron a indefensión deste colectivo e reclamaron ao Goberno central e autonómico que establezan "medidas de protección" para as mulleres e os menores vítimas desta violencia.

Así manifestárono, ante os medios de comunicación, con motivo do encerro que manteñen membros da Asociación Galega para a Defensa de Mulleres e Nenos Vítimas de Violencia de Xénero Ve-La luz no local veciñal de Monte Alto en A Coruña para protestar pola situación das persoas que sofren a violencia machista.

Cunhas caretas na cara, leron diferentes testemuños de mulleres vítimas desta violencia e coincidiron en denunciar a "desprotección" das mulleres e os seus fillos e, ademais, fixeron fincapé na necesidade de implantar "medidas de protección".

Entre os testemuños que leron de xeito aleatorio, destaca unha historia que denuncia "a peor das condenas que pode recibir unha nai, o asasinato do meu fillo por parte do seu pai. Foi condenado durante 24 anos pero nunca por violencia de xénero. Solicito medidas inmediatas para a protección dos menores".

"SISTEMA DE SOMETEMENTO"

"Isto non é un sistema de protección, é un sistema de sometemento", denunciou a presidente de Ve-La luz, Gloria Vázquez, que afirmou que "máis que facilitar, o que se está a facer é empeorar" a situación destas mulleres.

Así mesmo, pediu que "os presupostos para violencia de xénero deixen de derivalos e que invertan o diñeiro na axuda directa de vítimas".


Jorge Vázquez Docarme 2ºA
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 07-04-2013 15:16
# Ligazón permanente a este artigo
Asasinou Pinochet a Pablo Neruda?
Os traballos preparatorios para a exhumación do corpo de Pablo Neruda comezan este domingo co fin de extraer o luns os restos do poeta chileno en Isla Negra e poder sometelos a análise co fin de determinar se faleceu de cancro ou foi asasinado pola ditadura de Pinochet o 23 de setembro de 1973, días despois do golpe militar.

Os labores de movemento de terra levaranse a cabo durante o día de hoxe na casa-museo de Isla Negra, unha localidade situada a 100 quilómetros ao oeste de Santiago, onde repousan os restos do premio Nobel de literatura xunto aos da súa terceira esposa, Matilde Urrutia. As súas tumbas encóntranse, mirando ao océano Pacífico, no xardín da casa-museo, que cada ano recibe miles de visitas e que pechará as súas portas este domingo pola tarde, de forma excepcional, e tamén, como é habitual, o luns.

O chófer do poeta, o máis escéptico

Tras efectuar diversas dilixencias, o xuíz Mario Carroza, da Corte de Apelacións de Santiago, decidiu en febreiro que habería que desenterrar os restos do autor de "Vinte poemas de amor e unha canción desesperada" para esclarecer as causas da súa morte. Segundo a versión oficial, Neruda faleceu nunha clínica privada de Santiago o 23 de setembro de 1973, doce días despois do golpe de Estado de Augusto Pinochet (1973-1990), debido ao cancro de próstata que padecía dende había anos.

Non obstante, Manuel Araya sostén que a súa morte se debeu a unha inxección que lle puxeron ese mesmo día, en vésperas dunha viaxe que lle debería ter levado ao exilio a México, onde se podería ter convertido nun azoute para o réxime militar. Neruda "era unha figura moi perigosa para Pinochet por todo o prestixio internacional que tiña", manifestou Araya, que agora reside na localidade costeira de San Antonio, a poucos quilómetros de Isla Negra. O chofer asegura que o poeta aceptara o refuxio que lle ofreceu México tras o golpe e se aprestaba a viaxar a ese país para involucrarse activamente na loita política contra o réxime.

O antigo chofer do poeta Pablo Neruda, Manuel Araya, criticou o equipo forense elixido para participar na exhumación do premio nobel de literatura, aínda que outros actores involucrados neste proceso desestimaron as súas observacións. Araya asegura que o xuíz Carroza "vetou o equipo de peritos propostos pola familia de Pablo Neruda, representada polo seu sobriño Rodolfo Reyes, e polo PC, representado por Eduardo Contreras,". Non obstante, Contraeras indicou que non comparte o contido dese texto e que o PC contará con perítoa Gloria Ramírez durante a exhumación e co neurólogo e psiquiatra Luis Fornazzari e o xenetista Cristián Orrego durante os exames posteriores. O letrado si coincidiu con Manuel Araya en que o xuíz debería ter aceptado, por proposta da familia do poeta, a presenza do perito tanatólogo Luis Ravanal, que en 2008 se fixo coñecido por difundir un informe sobre a morte en 1973 de Salvador Allende.

Para a exhumación instalarase unha carpa e utilizaranse traxes especiais ante a posible presenza de substancias tóxicas. Os labores levásense a cabo por un equipo multidisciplinar de forenses chilenos e estranxeiros: cinco expertos do estatal Servizo Médico Legal, catro peritos da Universidade de Chile e catro expertos internacionais. Entre eles encóntranse a toxicóloga estadounidense Ruth Winecker e tres españois, o toxicólogo Guillermo Repetto, o cirurxián Aurelio Luna e o médico forense Francisco Etxeberría, que tamén participou en 2011 na exhumación do presidente chileno Salvador Allende.

Haberá, ademais, tres observadores internacionais, e estarán presentes o presidente do Partido Comunista (PC), Guillermo Teillier; o avogado desa formación, Eduardo Contreras; un sobriño do poeta, Rodolfo Reyes, e o antigo chofer de Neruda, Manuel Araya. Foi precisamente Araya quen en 2011 formulou por primeira vez nunha entrevista a posibilidade de que Neruda puido ser asasinado, o que levou o Partido Comunista, ao que o poeta pertencía, a presentar en maio dese ano unha querela que deu pé á investigación xudicial.


Alba Salgado Parente 2ºA
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 07-04-2013 15:09
# Ligazón permanente a este artigo
Procesión' do naval para esixir traballo e denunciar a "morte" do sector
Miles de persoas secundaron dende as 17.00 horas deste mércores a "procesión" reivindicativa convocada polos traballadores de Navantia e de empresas auxiliares para reclamar carga de traballo para o sector e alertar da "crítica" situación en que se atopa ante a falta de ocupación que provocou a destrución 2.100 empregos no último ano e medio.

A marcha iniciouse no estaleiro de Navantia Ferrol, encabezada por un trono simbólico levado a ombros por traballadores do sector naval e que representa un barco no que se pode ler 'Flotel xa', con bonecos con monos de Navantia e cunha fotografía que Ferrol e as súas grúas ardendo, coa frase "matan o naval, desastre comarcal".

Nunha das frontes do trono, colgáronse imaxes do presidente da Xunta Galicia, Alberto Núñez Feijóo, do presidente do Goberno, Mariano Rajoy, e do Ministro de Facenda, Cristóbal Montoro, coa frase "este desastre laboral e social ten culpables".

Os participantes portaron cruces de madeira nas que colgaron monos de traballo de empresas do sector. A consigna continua que se escoitou na protesta foi: "dique si ao sector naval", en referencia á construción do dique flotante que se reclama para a área de reparacións de Navantia Ferrol.

Con esta procesión reivindicativa, secundada por miles de persoas polo centro da cidade baixo unha intensa chuvia, os traballadores volveron reclamar carga de traballo e o dique flotante e denunciaron que o anunciado flotel para Pemex aínda non ten data de inicio.

Ignacio Naveiras, voceiro do Comité de Navantia Ferrol, explicou que con esta parodia de procesión se mostra que os traballadores non levan "unha semana de Paixón, senón dous anos", nos que alertaron con protestas que se esgotaba a carga de traballo. Navantia Ferrol e Fene finalizará cara a outubro o único barco que ten en construción, o segundo megabuque para Australia.

"Parece que os nosos dirixentes están a esperar un milagre, e isto soluciónase con determinación, apoio político, acción comercial e apoio institucional," engadiu.

Os representantes sindicais sosteñen que as recentes declaracións de Ramón Aguirre, o presidente da SEPI, que asegurou que Navantia non era competitiva e que formulaba un plan de axuste con redución de salarios, son un intento de "desviar a atención" e recordou que son os responsables da empresa os que teñen que buscar solucións e obter carga de traballo.


Magdalena Sepa
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 07-04-2013 15:03
# Ligazón permanente a este artigo
Unha investigación galega descobre catro novas especies de cefalópodos prehistóricos
Un equipo científico internacional integrado por de cinco expertos, liderado por Ismael Miján, da Sociedade Galega de Historia Natural de Ferrol (SGHN), logrou probar o achado de catro novas especies de cetáceos odontocetos a partir de 40 cranios fósiles recuperados casualmente por pescadores galegos e portugueses de caladoiros do Atlántico Norte. O proxecto arrincou en 2006 cando un pescador de Cedeira (A Coruña) cedeu á SGHN un estraño fósil que achou entre as redes do seu barco. Era o cranio dun zifio dunha especie sen clasificar que tiña de 15 a 20 millóns de anos de antigüidade, e que foi o punto de partida da investigación. O fósil caeu en mans de Miján que contactou os dous mellores expertos en zifios do mundo: o italiano Giovanni Bianucci, da Universidade de Pisa, e o belga Olivier Lambert, do Museo Real de Ciencias Naturais de Bélxica. O equipo internacional completouse con outros dous investigadores, Klaas Post, do Museo de Historia Natural de Róterdan (Holanda) e Octávio Mateu, do Museo do Lourinhâ de Portugal, e acaban de publicar os resultados de cinco anos de estudo na revista Geodiversitas, especializada en Paleontología.

Trátase dun "importantísimo achado científico", destacou hoxe Miján, nunha rolda de prensa na que presentou os resultados da súa investigación que xa recibiu o aplauso da comunidade paleontológica internacional. Probaron a existencia de catro novas especies de zifios -cetáceos odontocetos que se caracterizan por un fuciño pronunciado similar ao dos golfiños-, que se denominaron Imocetus piscatus, Choneziphius leidyi, Tusciziphius atlanticus e Globicetus hiberus. Medían de 4 a 13 metros de longo, eran grandes mergulladores a profundidades que pasaban dos 1.000 metros, carecían de dentes e alimentábanse por succión de cefalófodos. Unha das características destas especies é o diformismo sexual, unha desas características é unha esfera cranial de gran densidade na parte frontal da cabeza que segundo explicou, protexía os órganos vitais dos machos das pelexas a cabezazos.

Parte desa colección de novos fósiles de zifios exhibirase no Museo dá Natureza de Ferrol.


Sara Álvarez González
2ºA Bacharelato
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 07-04-2013 15:01
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal