Blog do EDLg do Colexio Plurilingüe Divina Pastora Franciscanas de Ourense

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Vieira da Silva e Arpad Szenes dialogan en Vigo

Traxectorias paralelas establece un diálogo pictórico entre as obras do matrimonio formado por María Helena Vieira da Silva e Arpad Szenes. A fundación portuguesa, que garda a memoria destes dous protagonistas das vangardas históricas, expón por primeira vez en España de forma conxunta a obra dos dous artistas. Ata o 6 de maio pódese ver esta exposición no Centro Cultural Novacaixagalicia de Vigo, antes do seu traslado á sede coruñesa.
O percorrido pictórico transcorre paralelo ás peripecias que lles tocou vivir desde que se coñeceron no París de 1928. A abstracción do húngaro Arpad Szenes e o lirismo figurativo da pintora portuguesa sucédense cunha cronoloxía que parte de 1930, ano da súa voda, ata 1983, dous anos antes do falecemento de Szenes. A directora da Fundación Vieira da Silva & Arpad Szenes resaltou o papel do artista húngaro na progresión creativa da súa esposa. «Non lle importou frear a súa carreira para dar saída a Vieira, que foi a gran dama da pintura portuguesa», sinalou Marina Bairrão Ruivo.
Marisa Oropesa destacou a figura de Arpad como un de artistas máis relevantes da Escola de París corenta. «A súa pintura é unha eclosión de expresionismo alagada de forza», sinalou a comisaria técnica da exposición.


Antía Rivas Oural, 2º B
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 18-03-2012 19:52
# Ligazón permanente a este artigo
O salario medio dos galegos está 200 euros por baixo da media e medra moito menos


Subiu cinco décimas en Galicia a peche de 2011 e situouse en 1.813 euros // A media española está en 2.020,13 euros e creceu o 1,4%

O custo salarial (que comprende todas as remuneracións, tanto en metálico como en especie) creceu cinco décimas no cuarto trimestre de 2011 en Galicia en relación co mesmo período do ano anterior, ata os 1.813,12 euros, case 200 menos que a media (2.020,13), que rexistra unha suba case un punto superior (+1,4%), segundo publica este venres o Instituto Nacional de Estatística (INE).

Este dato contrasta co rexistrado no último trimestre de 2010, cando o custo salarial na Comunidade galega lideró as subas, cun incremento do 3,3% --fronte ao conxunto estatal, que se mantivo sen variación-- ata os 1.804,33 euros.

A peche de 2011, o custo salarial de Galicia situouse en cuarto lugar pola cola, só por enriba dos de Canarias (1.653,9 euros), Extremadura (1.742,36 euros) e Comunidade Valenciana (1.778,33 euros). Fronte a elas, as remuneracións en cinco comunidades (País Vasco, Madrid, Navarra, Cataluña e Asturias) superaron os 2.000 euros.

Así mesmo, o incremento do custo salarial de Galicia (+0,5%) foi o noveno por comunidades, despois dos de Castilla-La Mancha (+3,5%), Canarias (+2,8%), Extremadura (+2,6%), Castilla e León (+2,4%), Andalucía e Asturias (+1,7%), Madrid (+1,6%), Cantabria (+1,3%) e País Vasco (+0,9%).

Pola súa banda, os outros custos por traballador e mes supuxeron na Comunidade Autónoma un total de 603,42 euros ao peche de 2011, o que representa unha suba do 1,3% en relación con cuarto trimestre de 2010. No conxunto estatal, estes custos aumentaron un 2,2%, ata os 663,73 euros.

Sara Velasco, 2ºB
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 18-03-2012 19:49
# Ligazón permanente a este artigo
Dous libros galegos, entre os mellores da literatura infantil mundial

Os álbums «Zimbo», de OQO editora, e «A viaxe de Olaf», de Kalandraka, seleccionados na prestixiosa lista «The White Ravens»
Dous libros de autores galegos acaban de ser incluídos na lista The White Ravens, recompilada cada ano por unha biblioteca especializada en literatura infantil e xuvenil de Múnic (Alemaña) e que se considera unha referencia neste ámbito. Trátase dos álbums Zimbo, da editora OQO, e A viaxe de Olaf, de Kalandraka.
Desde 1996 a Internationale Jugend Bibliothek selecciona, de entre os miles de libros publicados cada ano, 250 infantís e xuvenís editados en máis de 30 idiomas e procedentes de 50 países. Os libros distinguidos con The White Ravens formarán parte dun catálogo en lingua inglesa -con recensións dos 250 títulos- e dunha mostra que se exporá na Feira Internacional do Libro Infantil e Xuvenil de Bolonia (19 ao 22 de marzo).
Entre os sete títulos en lingua castelá seleccionados neste 2012 figuran dous de editoriais galegas. Un deles, Zimbo, -definido pola institución alemá como «un álbum poético, sensible e que admite distintos niveis de letura»- é unha emotiva historia sobre as ansias de liberdade e emancipación dunha marioneta, que ansía cortar os fíos que a atan ao seu creador. A editorial OQO editou este libro no 2011 en galego e castelán e para un público de entre 8 e 12 anos.
O segundo título galego incluído en The White Ravens é A viaxe de Olaf, un fermoso canto á amizade protagonizado por unha sorte de Principiño que, farto da soidade, inicia un camiño iniciático en busca de compañía e novos horizontes. Este libro de Kalandraka, cheo de colorido e orientado aos primeiros lectores, alzouse o ano pasado co IV Premio Internacional Compostela de álbum ilustrado.

Belén Sotelo, 2ºB
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 18-03-2012 19:48
# Ligazón permanente a este artigo
Rememorando a traxedia do Prestige nun documental
A cineasta Isabel Coixet rescatará, no seu próximo documental, a crise do Prestige e a marea negra nas costas galegas, ao cumprirse dez anos do desastre ecolóxico e nun momento en que a directora catalá cre que «persoas que cometeron entón erros volven estar no Goberno».

A recente gañadora do premio Goya ao mellor documental reafirma con este proxecto a súa confianza neste xénero e na temática ambiental, que explorou no 2011 co seu traballo Aral, the lost sexa, que se estrea en Estados Unidos.

A directora barcelonesa pasou os últimos días na Costa da Morte, segundo informa a edición de Carballo da Voz. Coixet e membros da súa produtora estableceron a súa base en Fisterra (aloxáronse na Insua Finisterrae) e movéronse por varios municipios, gravando testemuños a varios personaxes en Corcubión, Carnota e Muxía. «É unha historia sobre os voluntarios do Prestige, pero é imposible falar diso sen relatar os erros políticos de afastar o barco da costa sen escoitar voces con experiencia e sentido común que dicían que debía achegarse», alega Coixet.

«As cousas deben lembrarse», explicou, e para iso atopou no xénero documental unha forma de «estar en contacto coa realidade sen toda a artificialidade que implica unha gran rodaxe». A autora de filmes de ficción como A miña vida sen min confía en que, a través do documental, poderá «incorporar todo o que a sociedade está a vivir, o fin do Estado do benestar e de cousas que se daban por feito até agora».

En Galicia, esta semana entrevistou a un asiático que chegou a España para facer de voluntario na crise do Prestige do 2002 e quedou a vivir no país. É, como o mar de Aral, de Usbequistán: casualidades con puntos en común, opina Coixet.

Elena Corral, 1ºA
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 18-03-2012 17:57
# Ligazón permanente a este artigo
A partir de 2045, nin os necementos nin as migracións poderán equilibrar a balanza
As sociedades occidentais avanzan cara a taxas de envellecemento poboacional sen precedentes históricos, debido ao descenso da fecundidade, o aumento da esperanza de vida e os avances sanitarios e tecnolóxicos logrados, entre outros factores.
E é que os maiores de 65 superan xa por primeira vez ao colectivo de 0 a 14 anos.Galicia non é allea a este proceso e, de feito, cunha porcentaxe de persoas maiores de case o 22%, é a segunda comunidade máis envellecida de España, só por detrás de Castela e León, cun 22,4%. O aumento da poboación de máis idade será maior a partir da década do 2020 e, a partir do 2045, nin os nacementos nin os procesos migratorios poderán seguir compensando as defuncións.
Así o aseguraron esta mañá en Santiago o presidente da Sociedade Galega de Xerontoloxía e Xeriatría (SGXX), Andrés Vázquez, e a secretaria xeral, Encarna Álvarez. Ambos foron os encargados de presentar o 54 Congreso da Sociedade Española de Xeriatría e Xerontoloxía e o 24 Congreso da SGXX, que se celebrarán conxuntamente na capital galega do 6 ao 8 de xuño de 2012.
Para Vázquez, resulta unha "satisfacción" que tanto a esperanza de vida como a súa calidade se incrementasen. "Non o percibimos como un problema, senón como unha oportunidade", puntualizou Álvarez; "hai que relativizar o valor da xuventude para que os maiores sigan estando presentes, activos".
En todo caso, o presidente da SGXX advertiu de que "o modelo social ten que cambiar", para ofrecer unha maior capacidade de participación aos anciáns. "Imos vivir moito máis tempo, polo que teremos que ter un maior espazo laboral, de participación e de interrelación", subliñou.

Sara Álvarez González
Nº1 1ºABach
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 18-03-2012 17:55
# Ligazón permanente a este artigo
Aparece un sainete escrito en galego por Labarta Pose
O filólogo baiés Xosé María Rei Lema vén de atopar no arquivo da Real Academia Galega o sainete escrito en galego «Unha boa misa», escrito por Enrique Labarta Pose e publicado en 1905 no semanario «Nova Galicia», de Bos Aires. A obra, na que o autor baiés fai gala da súa retranca e ironía, foi estreada polo coro pontevedrés Foliadas e Cantigas o 22 de abril de 1923, no salón Quiroga de Marín. Despois puido verse en outros teatros de Galicia, entre eles o Rosalía de Castro da Coruña.
No artigo Unha obra de difícil acceso, publicado en La Voz de Galicia o 17 de maio de 1994, o malpicán Xosé Manuel Varela facía un percorrido polo teatro labartiano e sinalaba que a primeira noticia que tivo del procedía doutro artigo publicado neste mesmo xornal o 7 de setembro de 1963 por Francisco Romero Lema. Este afirmaba que Labarta «escribió para el teatro, además del apropósito Carnaval en Pontevedra en 1900, el sainete Unha boa misa, y las zarzuelas Al planeta Marte y El Alcalde de Matalarrana». Varela dinos que Pontevedra en 1900, escrita en castelán, foi estreada e editada ese mesmo ano na cidade do Lérez; e con respecto ás outras consultara con Enrique Labarta Lorenzo, neto do escritor e responsable do arquivo familiar, que contesta que no arquivo están as dúas zarzuelas, pero non o sainete en galego, do que nada sabe.
A casualidade quixo que aparecese agora este sainete de Labarta publicado a miles de quilómetros de aquí. Atopámolo no semanario Nova Galicia, de Bos Aires, no seu número 86, correspondente ao 9 de xullo de 1905, que puidemos consultar na Real Academia Galega.
Nova Galicia foi fundado en 1903 por Fortunato Cruces, poeta orixinario de Dodro. Temos noticias da súa saída ata 1951, mais foi nas súas dúas primeiras décadas cando se converteu no máis popular entre os galegos da Arxentina. A presenza labartiana nas súas páxinas témola que valorar logo da publicación dunha nota en setembro de 1903, na que se di que Labarta aceptaba ser colaborador. Con todo, non aparecerá ningún texto seu ata xullo de 1905, casualmente a obra que nos ocupa. A razón ben pode ser de tipo laboral, pois Labarta abandona Pontevedra en 1904, destinado, como oficial de Facenda, primeiro a Burgos e despois a Valladolid. Desde xullo de 1905 ata xullo de 1906 aparecerán nesta publicación cinco poemas e cinco contos, case todos de nova creación: é o caso dos poemas ¡Váiseme a musa!, A foliada ou ¡Non hai mellor vida que a do labrego!, e os contos ¡Unha mala visita!, en galego, e outros catro en castelán; aínda que seguramente publicase algún texto máis, pois a colección que conserva a Real Academia Galega desta publicación está incompleta.

Gratificación económica

Logo deste ano prolífico, volveuse silenciar a súa voz, e de novo a causa pode estar no seu traslado a Barcelona. En setembro de 1908, rogaban ás outras publicacións da colectividade que non editasen textos de Labarta sen o consentimento do autor, ou que polo menos lle enviasen unha gratificación económica, para a cal daban o seu enderezo de Barcelona.
Afirman ademais que Nova Galicia foi a primeira publicación na Arxentina en recoñecer os méritos do baiés, e que mentres puido enviar os seus traballos, estes fóronlle pagados. Entre os anos 1909 e 1912 atopamos no semanario varios poemas e contos de Labarta xa editados anteriormente, aínda que publica dous ou tres contos novos en castelán, entre eles un futurista titulado “¡Ayery hoy! “Artigo que escribirá un futuro redactor de Nova Galicia en el año 2001. Con posterioridade aparecerá de cando en cando algún poema ou algún conto dos xa publicados.

Teatro labartiano

A relación de Labarta co teatro vai máis alá da representación de Pontevedra en 1900, e xa Varela sinalaba no seu artigo que en agosto de 1917 o coro coruñés Cantigas da Terra debutaba no Teatro Rosalía de Castro co poema labartiano A festa da patroa de Tabeirón. Tamén é ben certo que varios dos contos de Labarta foron adaptados e representados desde hai máis de medio século e ségueo a facer o grupo de teatro Badius. É o caso de O secreto do tío Sanfona, O tío Miseria, A lingua pequena ou Alegría que pasa.
Da representación de Unha boa misa non se tivo noticia ata que Laura Tato publicou a súa tese de doutoramento (O teatro galego e os coros populares, 1915-1931) en 1996. Aquí sinala que o coro pontevedrés Foliadas e Cantigas estreou o sainete labartiano o 22 de abril de 1923 no Salón Quiroga de Marín, repetindo no mesmo lugar o 17 de xuño e no Teatro Tamberlick de Vigo o 6 de xuño. En novembro do ano seguinte o coro representouno de novo en Marín, antes de iniciar unha xira polos mellores teatros galegos, entre eles o Rosalía de Castro da Coruña, o Jofre de Ferrol ou o Principal de Santiago. Esta xira supuxo ademais o adeus dun coro que debutara en 1919 na homenaxe que os coros galegos lle tributaron a Perfecto Feijoo.

Magdalena Sepa Vázquez 1º A
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 18-03-2012 17:54
# Ligazón permanente a este artigo
O creador de Kony 2012 permanece ingresado no hospital
O seu video kony 2012, deu a volta ao mundo poñendo en evidencia o tráfico de nenos como soldados e escravos sexuais en Uganda por parte do criminal Joseph Kony. Pero en menos de dúas semanas outro video de Jason Russel domina na rede, neste caso, amosa ao realizador nú e supostamente masturbándose nas rúas de San Diego.

Russel, de 33 anos, foi atendido pola policía ante as queixas dos veciños de Pacific Beach que denunciaron a presenza dun home nú que parecía masturbarse nunha das zonas más centricas de San Diego, irrumpindo o tráfico e gritando incoherencias.

O incidente, recollido en parte nun video colgado na web TMZ.com, tivo lugar o xoves mais a policía non facilitó os datos personais xa que non foi detenido senón levado a un centro psiquiátrico local para evaluación, lugar onde permanece ingresado.

O grupo Invisible, Children, quen defende os dereitos da infancia en Uganda foi quen recoñeceu a noite do venres (hora local) os problemas do seu cofundador e admitiu a súa hospitalización. ·As últimas dos semanas sufrimos varios golpes emocionais que cobraron un precio desafortunado en todo este incidente. A pasión de Jason e o seu traballo serviron a tantos que nos destroza velo sufrindo estos problemas persoais de saúde” declao o presidente da organización, Ben Keesey, nun comunicado.

A muller de Russel también publicou un texto que recolle Los Angeles Times no que confirma que o seu marido fixo cosas irracionais provocadas polo esgotamento e a deshidratación. Suxire ademáis que moitas das críticas ao video puideron afectar ao seu comportamente “Polo persoal da película, algún dos ataques contra ella afectaron moito a Jason”

“Jason dedicara a súa vida adulta a esta causa” dice o comunicado da familia, que engade que agora só están centrados na saúde e na protección dos seus. Nunha mensaxe dos membros da organización, a muller conclúe “A partir de agora nós coidaremos de Jason, vós, coidade o traballo. O mensaxe da película segue sendo o mesmo, non vos detengades ante nada”

Russell é o cerebro detrás do video de Kny 2012, traballo no que contra coa colaboración do seu propio fillo, Gavin, e un neno soldado en Uganda, Jacob, e que se centra na figura de Joseph Kony, brutal lider militar do grupo Lord Resistence Army, ao que sinalou como un dos principais culpables da situación do país, mostrándoo como un traficante de nenos que secuestra e converte en escravos e soldados sexuais. Este video superou con facilidade os 100 millóns de espectadores en Youtube, un éxito tal que o documental se viu convertido nun fenómeno cultural capaz de superar con creces a audiencia de grandes estrenos de Hollywood como John Carter.

O video de media hora serviu tamén para que as redes sociais denunciasen os abusos en Uganda. Podedes velo no seguinte link:


Video Kony 2012

Ana Ortiz
2º Bach B
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 18-03-2012 16:42
# Ligazón permanente a este artigo
O programa FalaRedes realizará 250 actividades para difundir o galego
A Secretaría Xeral de Política Lingüística presentaba esta mañá o programa FalaRedes, que desenvolverá 250 actividades por diferentes lugares do país buscando difundir o apoio á nosa lingua. O proxecto só se realizará naqueles concellos e localidades que están adheridos á Rede de Dinamización Lingüística, que na actualidade supera o cento de adhesións.

En concreto, organizaranse tres actividades dirixidas a diferentes grupos de idade. Por unha banda, para os máis novos, Galego de Cine proxectará curtas de animación desde unha caravana itinerante. As proxeccións acompañaranse de actividades. Entre 12 e 18 anos, Titerehop, propón mesturar a creación dun rap, da man do cantante de Dios ke te Crew, combinándoo coa elaboración de monicreques. Finalmente, O señor das dunas é un espectáculo para toda a familia que consiste nun contacontos que se apoia en ilustración en directo sobre area. As actividades están realizadas, respectivamente, por Adelante, Mr. Misto Films e Merlín Comunicación.




Alba Muñoz López (estudante de Grao en Lingua e Literatura Galega)
Comentarios (1) - Categoría Xeral - Publicado o 18-03-2012 16:38
# Ligazón permanente a este artigo
Falecen dous mariñeiros de Bueu tras envorcar a embarcación na que pescaban
Un armador de Bueu --F.P.O. de 54 anos-- e un mozo natural de Cangas pero veciño desta localidade faleceron este xoves tras envorcar a embarcación deportiva na que pescaban ao sur da Isla de Ons, informan a Europa Press fontes de Salvamento Marítimo.

A central de Salvamento de Fisterre recibiu o aviso dun pesqueiro ás 10.10 horas e ata o lugar de desprazaron a Sargadelos --de Salvamento--, unha embarcación da Garda Civil, o helicóptero 'Pesca 1' e varios barcos deportivos.

De feito, un dos cadáveres foi recuperado por un buque de pesca, o 'Raima', con base en Bueu; mentres que o outro o rescatou a Sargadelos.

Segundo sinalou a Europa Press o patrón maior da confraría de Bueu, José Manuel Rosas, o propietario do barco, duns 4,5 metros de eslora, era o mozo, natural de Cangas pero veciño de Bueu. Pola súa parte, F.P.O., de 54 anos, era un mariñeiro "de toda a vida", casado e con dúas fillas.

Ambos os dous foron pescar á zona do sur de Ons. "Agora mesmo están pola cara este das illas trasladando os cadáveres para traelos a porto", indicou Rosas. Fontes de Salvamento Marítimo apuntaron a Europa Press que será a embarcación da Garda Civil a que traslade os corpos a terra.


Victoria Fernández
2º Bach B
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 18-03-2012 16:36
# Ligazón permanente a este artigo
Un bo samaritano

Hai alguén na esquina, só, medio escondido. Cansado xa de esperar decídese por fin e avanza ata a porta lo local traseiro da parroquia, nun barrrio de Lisboa, e pide algo para cear. Justino Serrano o recibe, logo marcha por un corredor e reaparece cunha bolsa con dos envases de caldo e un plato de carne guisada. Justino, un voluntario con máis de 15 anos de experiencia nas guerras perdidas de atender aos necesitados de lisboa, regresa movendo a cabeza como dicindo “hay que ver” e despois engade, en voz alta “cada vez hay más xente que necesita comida e non se a atreve a pedila por vergoña”. Justino, baixo, forte, aberto, é un dos encargados do proxecto Re-Foos, unha das formas máis simples, baratas e efectivas de levar alimento gratis a persoas con fame.

A idea pertence a Hunter Halder, un estadounidense que chega ao local conducindo unha bicicleta : toda unha declaración de principios nunha cidade de colinas insalvables como Lisboa . Hai un par de anos, a crise levou por diante o traballo de Halder, por entón de 58 anos, afincado en Lisboa dende 1992, especializado en formación e recursos humanos. Unha vez no paro, Halder, pensou que xa era o momento de por en marcha unha serie de proyectos filantrópicos que sempre tivera en mente. Tiña catro ideas, pero ao final improvisou de golpe unha quinta, a tarde que fora a comer coa sua familia e unha das súas fillas se queixou de que se tirara tanta comida nos restaurantes. El respondeulle con aquilo tan típico de que era inevitable, de se a lei de a oferta e a demanda, de se o sistema está feito así... Pero quedou pensando que ella tiña razón

Imaxinou unha maneira sinxela de evitar que se desperdiciara a comida elaborada día a día, facéndoa chegar, de forma organizada, aos que non teñen qué comer. Despois comentoulle a idea ao seu fillo e este, tras escoitalo, afirmoulle “Isto vai funcionar, papá”

O primeiro que fixo Halder foi dividir o seu propio barrio, de clase media, o de Nosa Senñora de Fática. Elixiu para empezar catro manzanas determinadas e as peinou coa súa bicleta, buscando donos de restaurantes e casas de comida, pastelerías e supermercados. Comprometeuse a recoller en días determinados a comida que sobraba e a distribuila despois entre as persoas necesitadas do barrio, cada vez máis numerosas, a causa da crise que castigaba duramente o país dende 2008. Para localizar a esta xente, acudiu a todos os edificios da área en cuestión e preguntou, piso por piso, casa por casa, se necesitaban o que el denominou “reforzo alimentario”.

Así coñeceu a María Incógnita, como a chama el, convertida xa nun símbolo. Esta señora xa de idade, que vive preto da iglexa, confesou a Halder que non tiña diñeiro pero morrería de fama antes de pasar unha vergoña así. El lle dixo que cada día lle subiría unha bolsa de comida e volveu negar, porque dicía que os veciños poderían percatarse. Así que lle deu unha chave do patio da casa, e cada noite Halder entra a deixarlle un pouco de comida.

Ao principio, Halder traballou só. Foi a época na que lle puxeron o alcume de O loco da Bicicleta. Pero pronto se lle acercaron a preguntarlle que andaba a facer dun lado para outro con todas esas bolsas de comida na bicicleta. Aos trinta días, contaba xa con trinta colaboradores, agora son xa un centenar. A primeira sede do proxecto foi a propia cocina de Halder, despois se trasladó a un local pequeño dunha vella tenda de productos conxelados. Actualmente a asociación alimenta a case 200 persoas diariamente(moitas nos seus propios domicilios), recolle comidas preparadas de 45 restaurantes e pastelerías da zona acotada nun principio por Halder e conta cun comedor nunha ala da parroquia. Pronto extenderase ata un raio de 285 restaurantes e o plan é conquistar, nun futuro non moi lonxano, Lisboa entera.


Ana Ortiz
2º Bach B
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 18-03-2012 16:33
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal