Blog do EDLg do Colexio Plurilingüe Divina Pastora Franciscanas de Ourense

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Atopados en Noruega "Empty Socks", a primeira película temática Disney de Nadal
A Biblioteca Nacional de Noruega anunciou o descubrimento dun filme de animación de Walt Disney, feito en 1927, que crían que estaba desaparecido.

Medias baleiras (Empty Socks), a primeira película de animación cunha temática de Nadal de Disney, foi atopada durante un inventario de materiais dunha biblioteca en Mo i Rana, preto do Círculo Polar Ártico.

"En principio, non sabía que era un tesouro cinematográfico", dixo Kjetil Soerenssen Kvale, arquivista da institución. "A película consistía en dúas bobinas, cuxo contido non foi claramente marcado".

David Gerstein, artista de Disney e especialista na historia dos debuxos animados, marca esta curta en 5 minutos e medio.

Medias baleiras é protagonizada por Oswald, o Coello Afortunado, o predecesor de Mickey Mouse.
A Biblioteca Nacional de Noruega enviou unha copia da película digitalizada á Walt Disney Company. Ata o momento, houbo só unha secuencia de 25 segundo curta no Museo de Arte Moderna de Nova York.

Antía Corral Álvarez, 1º de Bacharelato.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 14-12-2014 11:24
# Ligazón permanente a este artigo
Clara Campoamor
Republicana, feminista e de esquerdas.

Apropiadamente calificouse o século XX como o século das mulleres, e de feito non pode ser entendido sen moitas delas. Nesta multitude, destacan as mulleres do século que, con coraxe e valentía sen paralelo, defenderon a xeneralización dos dereitos e dos valores para homes e mulleres. Estas inclúen a Clara Campoamor.

Filla dun contador e unha modista, naceu en Madrid en 1888, no barrio popular de Wonders. Pertencía a unha familia simple e humilde de pensamento liberal, preto do progresismo. Os recursos financeiros viñan do traballo do seu pai nun xornal de Madrid, e da súa nai e avoa materna.

A morte prematura do seu pai obrigouna a interromper os estudos e comezou a súa vida profesional aos trece anos. A dificultade económica que sufriu na súa infancia e xuventude non foi un impedimento para que en 1924, aos trinta e seis anos, obtivera unha licenciatura en Dereito na Universidade de Madrid. Co tempo, maniféstase como unha loitadora incansable pola igualdade de dereitos.

En 1930, un xornal pregúntalle sobre as súas opinións políticas e a súa resposta é: "República, República sempre, a forma de goberno máis consistente coa evolución natural dos pobos". En canto á súa defensa do sufraxio e os dereitos das mulleres, a súa voz escoitaríase con forza no Congreso para argumentar que nin a razón nin a xustiza poden negar este dereito ás mulleres. Tras o golpe militar de 1936, exiliouse en Francia, Bos Aires e máis tarde mudouse a Suíza, onde permaneceu ata a súa morte, en Lausanne.

Alba Baltar Janeiro, 2ºA de Bacharelato
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 14-12-2014 11:13
# Ligazón permanente a este artigo
Tres de cada catro menores de 15 anos non falan en galego.
A enquisa sobre coñecemento e uso do galego realizada polo IGE en 2013 e cuxos resultados veñen de publicarse di: Perda continuada e constante de falantes de galego, cunhas novas xeracións para as que o idioma propio e falado aínda por ducias de milleiros de persoas é un absoluto estraño.

Apenas o 31 por cento das e dos galegos falan sempre en galego. Hai dez anos era o 43 por cento. Daquela os monolingües en español eran menos do 20% d@s galeg@s (19,5 por cento), agora esa porcentaxe roza o 26%. As persoas que din falar máis galego que español son o 20,3%.

O 75 por cento dos menores de 15 anos recoñecen que falan sempre ou principalmente o castelán. O que vén ser nunca ou pouco en galego.

Ademais, o 22,7% destas crianzas e adolescentes recoñecen que saben falar “pouco ou nada” en galego.

Unha realidade que non é, en absoluto, allea ao ensino e á situación do galego nel. A porcentaxe de estudantes que reciben aulas en galego é do 2,15 por cento. En 2008 era por volta do 15 por cento. Por contra, a porcentaxe de alumnos que reciben as clases principalmente en castelán aumentou neste tempo até ser xa máis do 51 por cento.

O castelán é o idioma predominante das e dos galegos para ver a televisión (80%), ler a prensa impresa (96%) ou escoitar a radio (84 por cento). A isto engádese que só un 4,8 por cento recoñecen ler en galego ou principalmente en galego. En español faino o 58% e máis en castelán que en galego o 37 por cento.

Nas redes sociais menos de 3 de cada 100 internautas optan por navegar “só en galego” ou máis en galego que en castelán.

O presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, Marcos Maceira, di que os dados do IGE fan que “fique en evidencia” dunha aposta deste goberno da Xunta de facer unha política de “patadas contra o galego” na que se suman desde incumprimentos (Plan Xeral de Normalización Lingüística) até o ‘decretazo’ do ensino. Asistimos, salienta con preocupación, a estudos e informes que advirten de que “hai unha lingua que desaparece”.

Maceira lembra que mentres hai máis de 500 disposicións legais “que amparan o castelán” apenas as hai para o galego “e as que hai nin sequer se cumpren”. O presidente da MNL tamén sinalou unha cuestión de importancia: que na enquisa despréndese que hai unha parte importante da sociedade que apoia e quere máis contidos e apoio ao galego. “Temos un goberno acantonado na súa política negativa para co idioma mentres que a sociedade mostra compromiso co idioma, moitas veces defendendo e apoiando proxectos e iniciativas para o galego que non contan con ningún soporte nin respaldo institucional”.

Sofía Fernández Martínez, 1º de Bacharelato.

Comentarios (0) - Categoría Recursos en galego - Publicado o 14-12-2014 11:13
# Ligazón permanente a este artigo
Finaliza o Culturgal
O Culturgal pechou as súas portas este domingo, na súa terceira e última xornada, con novidades editoriais, música en directo, espectáculos e novas propostas, que mostran a "vitalidade" da cultura galega.

Deste modo, o "intenso" programa deste domingo estivo composto, segundo se mostra na propia páxina web do Culturgal, polo novo espectáculo 'Xiqui Xoque Fiú Fiú', do proxecto María Fumaça con Uxía.

Así mesmo, a nova 'Estación Nadal', de Mamá Cabra, tamén formou parte dos eventos desta xornada, xunto ao recital de poesía gastronómica organizado pola revista Bembo.

Na liña da gastronomía, tamén tivo lugar un encontro de cervexas artesanais, mentres que no ámbito da música a artista Alba María presentou o seu primeiro disco. No que respecta aos premios, sobre as 17,00 horas, o equipo do programa Diario Cultural, de Radio Galega -dirixido pola xornalista Ana Romaní- recollerá o 'Premio do Público Cultural 2014'.

A xeito de balance, dende o Culturgal destacaron que o público aumentou con respecto ao ano anterior, a pesar de ser esta a primeira edición na que se cobra por entrada. De feito, o sábado pola tarde rexistrouse un pico na entrada ao Culturgal, computándose a entrada de 1.000 persoas entre as 16,00 e as 17,00 horas.

David Cebreiros López, 2ºA de Bacharelato
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 08-12-2014 15:07
# Ligazón permanente a este artigo
En Riazor, 100% fútbol
Unha noite de inverno escura e húmida na Coruña, coa auga goteando do ceo sen descanso. E unha pancarta presidindo a bancada de Maratón Inferior, clausurada por segundo partido consecutivo e na que habitualmente se situaban os Riazor Blues. «Real Club Deportivo #Contra A Violencia. Riazor, 100% Fútbol». Letras en branco sobre un fondo azul. E iso foi o que ocorreu onte no estadio do Dépor. Só fútbol.

E tensión. Desde a entrada ao campo dos afeccionados, que, a pesar da persistente choiva e o intenso vento que conxelaban os asentos, acudiron en gran número á cita, ata a saída ao céspede dos xogadores, con asubíos para os visitantes e calor para os locais -só Víctor Fernández levou a protesta da inchada branquiazul-. E logo houbo rabia. A dunha atronadora pitada. Ruído contra todo. Contra a violencia, as derrotas e tamén contra o presidente do consello de administración, Tino Fernández, e que acabou cubrindo a música da megafonía, que retumbou coma unha bala ata dous segundos antes de que o árbitro decidise que, a pesar de todo -ou talvez por todo-, o partido debía comezar.

Pero a partir do minuto cinco, Riazor empezou a esquecerse do palco para regresar ao céspede, para vibrar cos seus xogadores, para animar cada esprint de Juanfran pola banda, cada arreón de Cavaleiro... Pero foi José Rodríguez quen terminou de enganchar á bancada co xogo. Unha internada polo centro a dous toques arrincou os primeiros aplausos e entón o estadio volveu recoñecerse. E xa non facía tanto frío e o día parecía dun negro menos intenso que cando ás dez da noite o balón puxérase a rodar polo verde do coliseo coruñés.

E chegou o gol do Málaga e logo o descanso e con el, o repouso. Saíu na segunda metade con máis brío o equipo e tamén se entoou o estadio. Quería animar, animar coa forza que adoita, a dunha das mellores afeccións de España. Tívoa Cavaleiro. ¡Ao pau! E máis pitos para Kameni e cada vez con máis intensidade. E a Postiga e Medunjanin cando Víctor os mandou ao banco. E Tino dimisión, Tino dimisión...

En Riazor, 100 % fútbol.

Raquel Sardiña Tejada, 2ºA de Bacharelato
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 08-12-2014 14:56
# Ligazón permanente a este artigo
Fito & Fitipaldis: Ese tipo que vende discos coa gorra
Hai tempo que o señor Cabrales deu coa fórmula axeitada para converter canto grava en ouro. En pratino, mellor dito, posto que “Huyendo Conmigo de Mí”, o seu sexto disco de estudo, superou en catro semanas a barreira das 40.000 copias vendidas. Das trece datas que compoñen este primeiro tramo da correspondente xira, os seus Fitipaldis esgotaron entradas en nove, incluíndo dúas descargas consecutivas no antigo pavillón de deportes da Comunidade de Madrid, hoxe patrocinado por unha entidade bancaria, cambio cutre pero untado que ben podería proporcionarlle ao noso home argumentos para un par de temas.

As tres placas que a banda encadeou dende a incorporación de Carlos Raya -quen ía sospeitar entón que baixo as guedellas de permanente que este tipo abaneaba nos 80 como guitarra de sangue azul se ocultaba un verdadeiro xenio- alcanzaron o número 1 nas listas de vendas, o cal fala claro da súa peculiar asociación de talentos. Con estes pans baixo o brazo retorna Fito, que para rizar o rizo acaba de ser pai outra vez, a Galicia. No Multiusos Fontes do Sar, xunto a unha das revelacións do rock estatal crapulesco e cachondo: Os Zigarros, que non por casualidade contan con Raia como produtor.

Que máis se pode dicir dun home que parece incapaz de facer nada mal. Achácaselle adaptación, falta de risco e un grao de mimetismo que faría dos seus últimos traballos outras tantas caras dun mesmo e continuo disco. Tal vez, pero o bilbaíno desprende honestidade. A diferenza de moitos outros, nin anda dándolle leccións a ninguén nin perdoando vidas. É un tipo que sabe cantar e tocar a guitarra, cóntanos as súas historias e nunca foi doutra cousa. Moi de agradecer. Moito.

Lara Rodríguez Pardo, 2ºA de Bacharelato
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 08-12-2014 14:48
# Ligazón permanente a este artigo
Un bico de felicidade
Moitas persoas pregúntanse que poden facer para ser máis felices ou cal é o segredo da felicidade, se é que existe algún segredo que poidan descubrir e poñer en práctica para cambiar as súas vidas e sentirse máis satisfeitos e felices.

Para alcanzar a felicidade, moitos tenden a mirar cara ao futuro, pensan no que non teñen e desexarían ter, en como lograr ese obxectivo lles faría sentirse felices, e tratan de loitar con unllas e dentes por alcanzar esa meta que, supostamente, traerá a felicidade ás súas vidas.

Outros miran cara ao pasado, lamentando oportunidades perdidas, erros cometidos, culpándose e castigándose por non actuar doutra forma e pensando que, se o tivesen feito, agora serían moito máis felices; dese modo tortúranse dando voltas na súa mente aos seus erros pasados, aqueles que xa nunca poderán cambiar.

O problema é que a felicidade non existe nin no futuro nin no pasado. É un estado emocional, un estado interno, que só podes sentir no presente. Podes recordar un suceso pasado que foi positivo e sentirte contento ao recordalo, pero esa felicidade estala a sentir agora, vívela agora, experiméntala no momento presente, non no pasado, e iso é o que lle dá valor, o que a fai real e o que todo o mundo busca cando afirma que quere ser feliz.

O que non podemos esquecer é que a felicidade é como un bico, hai que compartila para desfrutala.

Alba Baltar Janeiro, 2ºA de Bacharelato
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 08-12-2014 14:41
# Ligazón permanente a este artigo
Unha cita con Megaxove esta ponte
Megaxove é un salón destinado ao entretemento e á diversión dos nenos e mozos de Ourense, sen esquecer a súa vertente educativa e formativa.

Os xogos, as aulas dedicadas á difusión das novas tecnoloxías e ao respecto do medio, os concursos de baile, os talleres de teatro, os contacontos ou as actividades deportivas son algunhas das propostas de ocio de Megaxove que converterá a Expourense no maior centro de ocio de Galicia esta fin de semana.

O seu obxectivo é reunir aos nenos e nenas, e mozos así como ás súas familias nunha inmensa aula de ocio con todo tipo de actividades, conxugando formación e diversión e potenciando valores como compañeirismo, igualdade, o traballo en equipo ou a convivencia interxeracional.

O deporte é un dos grandes protagonistas de Megaxove, que continuará promovendo as disciplinas minoritarias para contribuír á difusión de alternativas menos coñecidas. Ademais das deportivas, outras propostas fomentarán a participación activa do público a través de xogos, exhibicións, torneos...

A implicación de clubs deportivos, asociacións xuvenís, o apoio de empresas e de institucións, fan posible un completo programa para todos os gustos, ao mesmo tempo que distintas entidades dan a coñecer a súa actividade dirixida á xuventude.

Engadimos unha imaxe da actuación da escola provincial de danza “Castro Floxo” do día 4.

Elena Blanco González, 2ºA de Bacharelato
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 08-12-2014 14:36
# Ligazón permanente a este artigo
O entroido de Xinzo opta a ser declarado Festa de Interese Turístico Internacional
Xinzo de Limia ten o privilexio de ter o ciclo do 'entroido' (entroido) máis longo de Galicia e un dos cinco máis longos de España ademais de conservar as tradicións do entroido como en pouco lugares. Con estes méritos, a localidade avanza con firmeza na procura do recoñecemento de Festa de Interese Turístico Internacional.
Co dossier practicamente ultimado para presentar á Xunta Galicia e que da administración autonómica pasen os trámites ó Ministerio de Cultura para que este valore outorgarlle tal distinción, o concelleiro de Cultura de Xinzo de Limia, Carlos Gómez, recorda nunha conversación con EFE os moitos valores desta celebración.
"Cinco domingos completan o ciclo do entroido de Xinzo, o ciclo máis longo de Galicia e dos cinco máis duradeiros de España", apunta.
O próximo 25 de xaneiro será 'Domingo Fareleiro', a primeira celebración do entroido que mergulla ós participantes nunha singular batalla coa fariña como única arma.
A "colga do meco", o 'Domingo de Oleiros' no que corros de persoas vanse pasando potas de barro cheas de auga tratando de que non se caian para evitar a penalización, pagar uns viños. O 'Corredoiro', 'Entroido' ou o 'Domingo de Piñata' completan, grosso modo o ciclo.
Pero, segundo Gómez, o éxito do entroido de Xinzo non se debe só á súa duración, todo un mes, senón tamén a "a conservación da tradición" en combinación coa 'innovación". Destaca neste segundo punto a "incorporación de equipos de música, carrozas ou o petardazo", unha especie de chupinazo na xornada anterior ó Domingo Fareleiro.
Os novos aspectos non enturban as tradicións, algo ao que prestan especial atención desde a organización. As "pantallas" foron, son e serán o buque insignia deste entroido. Correndo coas súas espectaculares máscaras, as campás e as vejigas de porco endurecidas e infladas "fan participes a todos os asistentes ó entroido de Xinzo", apunta o edil.
De feito, fai fincapé nun outro valor da celebración limiana: "Todo o que vén participa da festa, noutros entroidos os asistentes son espectadores e ven un desfile ou son obxecto das bromas dos participantes, en Xinzo son parte activa e necesaria".
Para ir ó entroido de Xinzo hai que ir disfrazado, "se non se arriscan a que as pantallas os metan nun bar e deban pagar un viño", un xeito tamén de involucrar a aqueles menos amantes do entroido.
Pero, máis aló da festa, "ao redor deste ciclo do entroido xira boa parte da vida de todo o ano na Limia", explica Gómez, tanto a nivel hostaleiro, como coa fabricación dos disfraces, as pantallas, máscaras ou as tradicionais campás que colgan nas vestimentas típicas da zona.
"Imos cos tempos" pero este recoñecemento, abunda o edil de cultura, "serviría de novo estímulo para seguir conservando a tradición que fai tan xenuíno este entroido".
Se Xinzo de Limia é uns referentes nesta festa dentro da provincia, Ourense no seu conxunto e ata Galicia como un todo son unha cita indispensable durante o entroido, ata a nivel internacional. Por iso, paralelamente ós trámites que Xinzo está realizando para conseguir o distintivo de Festa de Interese Turístico Internacional, tamén traballan en conseguir que os entroidos galegos sexan recoñecidos como Patrimonio Inmaterial da Humanidade pola Unesco.
Singulares, únicos e tradicionais, esas son as claves duns entroidos con nome e apelido que non queren deixar de crecer.

Sara Pimentel González, 2º bacharelato, B.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 07-12-2014 23:56
# Ligazón permanente a este artigo
2º DE BACHARELATO B NOS CINES OURENSÁNS

Ao longo desta semana, aos alumnos de 2º de Bacharelato B, presentousenos a idea de acudir aos cines de Ourense a ver o filme de “A Esmorga” o día 3 de decembro. Despois dunha dura semana de exames, todos sen expeción, aceptamos a proposta moi entusiasmados. Comunicámoslle esta idea ao noso titor Xián, e el uniuse como un máis ao grupo.
A compra das entradas foi un crebacabezas para nós, non sabiamos os horarios, cando abrían os portelos, quen ía ir por elas… todo unha caos. Finalmente tres voluntarias, o mércores, día do espectador, acudiron ao centro comercial Ponte Vella e adquiriron as entradas de todos.
Polo grupo da clase chamado “Os protos”, quedamos as oito menos cuarto. Coma sempre, a metade da clase non chegou puntual, cousa que non é de estrañar en 2º de Bacharelato B, pero finalmente entramos todos coma un rabaño á película.
Alí dentro, cada un no seu asento e cos seus flocos de millo, puxémonos a desfrutar da tan coñecida e comentada película de “A Esmorga”. Algunha escenas subidas de ton, foron motivo de gargalladas dalgúns membros da clase xa que non é habitual ver a maneira tradicional galega de quitar os “sabañóns” diante do titor… En xeral, quedamos moi satisfeitos, especialmente aqueles que leramos o libro.
Remataba así, unha xornada histórica para a nosa clase, unha xornada que lembraremos dentro de corenta anos cando nos atopemos na rúa con algún dos nosos compañeitos ou co titor.
A título persoal gustaríame agradecerlle ao titor e o resto da clase o bo rato que me fixestes pasar o día 3, porque cada día que pasa, 2º B é unha “piña” máis grande. GRAZAS!

Carlos Seoane Martínez, 2º bacharelato, B.
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 07-12-2014 23:54
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal