Blog do EDLg do Colexio Plurilingüe Divina Pastora Franciscanas de Ourense

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

O CONSUMO DE ALCOHOL EN GALICIA

O 061 atendeu en Galicia no que vai de ano 409 menores de idade con intoxicación etílica. A provincia que menos casos rexistrou foi Ourense, con 32.
Antes a idade estaba ao redor dos 15, pero agora estase consumindo en idades máis temperás, con 12 e 13 anos.
Ante unha situación de intoxicación etílica, recoméndase avisar ao 061 e seguir as instrucións: comunicar as sustancias e cantidades inxeridas, pór ao paciente tombado sobre un lado, afrouxar a roupa e abrigarlle si é necesario.
A responsable de urxencias pediátricas de Ourense, Susana Rei, advirte que un dos efectos do consumo de alcohol é a conduta, e que o seu consumo repetitivo crea dependencia, que poden desencadear en alteracións neurológicas e do nivel de conciencia e provocar unha parada respiratoria causando a morte.


ALBA LOSADA ÁLVAREZ
4º B ESO Nº 16
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 14-11-2016 15:04
# Ligazón permanente a este artigo
A Biblioteca e o Arquivo de Galicia incorporan fondos históricos de destacado valor histórico e cultural
A Biblioteca e o Arquivo de Galicia acaban de incorporar ao seu patrimonio documental e bibliográfico os fondos históricos doados por Manuel Banet López de Rego e por Alena Dobrkovska Kubickova. Trátase de dous mapas do século de XVII (do Reino de Galicia e mais de Bohemia), xunto cun singular exemplar da ‘Biblia’ do século XVI, escrito en castelán, e mais o incunable (obra impresa desde a invención da imprenta ata principios do século XVI), ‘El libro de las propiedades de las cosas’, datado do ano 1494.

Tanto os mapas coma a ‘Biblia’ e o incunable contan cun “destacado interese histórico e cultural” e deles non existían outros exemplares na Biblioteca e Arquivo de Galicia, segundo explicou o secretario xeral de Cultura. No caso concreto da ‘Biblia’, non consta que exista ningún outro exemplar en Galicia.
O do Reino de Galicia (Gallaecia Regnum) constitúe o primeiro mapa impreso que recolle todo o territorio galego, obra do dominico ourensán Frei Hernando Ojea, que se caracteriza pola representación do territorio galego con forma romboide e inclúe topónimos. A prancha que se reutiliza é a da primeira edición de 1603. Neste caso, existe outro exemplar no Arquivo do Reino de Galicia.
En canto ao mapa de Bohemia (Amstelodami: apud Ioannem Iansonium, 1646?), foi impreso Ámsterdam polo cartógrafo holandés Jan Janssonius.
O exemplar da ‘Biblia’, do século XVI, é unha verdadeira rareza na época polo feito de estar traducida ao castelán nun tempo no que aínda non estaba recoñecido o uso das linguas vernáculas na liturxia.
O incunable ‘El libro de las propiedades de las cosas’, de Frei Vicente de Burgos, destaca pola súa temática laica, infrecuente na época, e pola incorporación de gravados xilográficos de grande interese. Desta obra existe un exemplar no Museo Massó de Bueu e no Seminario de Mondoñedo.

A Biblioteca e Arquivo de Galicia teñen a súa sede na Cidade da Cultura de Galicia, en Santiago de Compostela.

Lucía Alvarellos Garea, 4º B, ESO.
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 14-11-2016 15:03
# Ligazón permanente a este artigo
A Xunta inutiliza máis de 7.000 niños de avespa asiática
O Goberno galego retirou ou deixou inactivos 4.451 niños na provincia da Coruña no que vai de 2016; 1.787, en Pontevedra; 743, en Lugo; e 34, en Ourense.
En 2015, Medio Rural era a única que retiraba en os niños, e este ano sumáronse as consellerías de Presidencia e Medio Rural, así como concellos a través da Federación Galega de Municipios e Provincias e tamén sumáronse asociacións apícolas.
Esta praga foi detectada por primeira vez en Galicia en 2012 con dous niños, e debido a isto entregáronse en 2016 ata 2.100 trampas e botes de líquidos, ás que se unen as 3.000 repartidas con anterioridade, en total suman 5.100 trampas. Ademais, entregáronse 436 equipos de protección individual e 73 pértegas a municipios, Grupos de Emerxencia Supramunicipais e asociacións apícolas.


Sofía Cougil García, 4ºE.S.O. B
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 14-11-2016 15:02
# Ligazón permanente a este artigo
Es meteorosensible?
O 30 % da poboación é meteorosensible, e é que a luz e os cambios do clima inflúen no noso organismo máis do que pensamos.

"Deulle unha ventolera?. Esta e outras expresións evidencian a crenza de que o tempo nos afecta. E así é. A bioclimatología e a biometeorología achegan estudos de climatólogos, meteorólogos, biólogos e médicos que demostran esa sensibilidade, cando non dependencia, do tempo atmosférico. Javier Martín-Vide, catedrático de Xeografía Física da Universidade de Barcelona e coordinador do Grupo de Expertos de Cambio Climático de Cataluña apunta que as evidencias se acumulan: "Está probado que hai persoas cunha forte susceptibilidade ao tempo. Demostrouse a relación entre o vento seco e cálido coas cefaleas, os estados de excitación e o nerviosismo; as caídas de presión atmosférica e o paso de frontes frías cunha maior incidencia de problemas coronarios; ou os episodios de alta contaminación atmosférica e os ingresos por causas respiratorias".

Jesús da Gándara, xefe de Psiquiatría do Hospital Universitario de Burgos, ponlle cifras: "Entre o 20?% e o 30?% da poboación é meteorosensible. Cando tratamos unha posible depresión sempre preguntamos á persoa se sente algún tipo de patrón estacional". Un dos factores que máis inciden na saúde é a escaseza de horas de luz. En 1984, o psiquiatra Norman Rosenthal utilizou por primeira vez o termo trastorno afectivo estacional (TAE) para describir unha depresión influída polas estacións do ano, normalmente o inverno. Cambios de estado de ánimo, hemicrania intensa, irritabilidad e alteracións do soño, do apetito ou do desexo sexual son algúns dos seus síntomas. Canto máis preto estase dos polos, onde os días son moi curtos, nótase moito máis. O Manual diagnóstico e estatístico dos trastornos mentais (DSM-5, polas súas siglas en inglés), a obra de referencia entre os profesionais da saúde mental, inclúe o TAE como un patrón clínico demostrado nalgunhas persoas depresivas.

Temos un problema e hai que buscar solucións. "Hai un século tratábase de forma pouco profesional, como moito recomendábase aos afectados viaxar a zonas máis asolladas. Agora hai moitas investigacións, e sabemos que os cambios climáticos afectan os nosos mecanismos neuroquímicos", sinala o doutor Da Gándara, que utiliza o termo climoterapia antidepresiva para referirse á resposta que deu o medicamento a este fenómeno. En 1989 desenvolveu xunto co seu equipo a primeira unidade de luminoterapia en España: "Utilizamos lámpadas que emiten unha luz que remeda a solar nunha habitación, unha idea que máis tarde se utilizou noutros centros públicos e privados". Aquelas lámpadas agora forman parte do mobiliario do despacho deste especialista. "Eu son o primeiro afectado, todos o somos, só que algúns o perciben e sofren máis". Para estes últimos lanza unha mensaxe esperanzadora: "Hai expertos que poden asesorarlles e métodos sinxelos con riscos mínimos ao alcance de todos. Sistemas como a luminoterapia, os desprazamentos a lugares con máis luz e determinados fármacos son seguros e eficaces".

Como afrontar os efectos do clima e o tempo na saúde constitúe un reto que se multiplica se entra no escenario un fenómeno tan impactante como o cambio climático. Do que non hai dúbida é de que o termómetro se ha volto tolo. "Si, rotundamente fai máis calor que antes". Así de claro maniféstase José Miguel Viñas, meteorólogo e consultor da Organización Meteorolóxica Mundial (OMM). Segundo datos desta institución, principal autoridade científica en cuestións de clima, as temperaturas medias no mundo seguen rompendo marcas e 2016 vai camiño de ser o ano máis quente desde que se teñen rexistros (1880).

Anxela Pérez Fernández, 1ºBACH.
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 14-11-2016 01:36
# Ligazón permanente a este artigo
Un facsímile de 'Queixumes dos pinos' para celebrar o seu 130 aniversario.
Este sábado, 12 de novembro, celébrase o aniversario da publicación de Queixumes dos pinos. O libro de Eduardo Pondal que inclúe entre os seus versos o poema convertido en Himno galego, saíu do prelo da imprenta de La Voz de Galicia en 1886, dentro da Biblioteca Gallega creada por Martínez Salazar e Juan Fernández Latorre. Cento trinta anos despois, o xornal presentou hoxe na sede da Real Academia Galega unha edición facsimilar do exemplar daquela primeira edición que Eduardo Pondal lle dedicou a Emilia Pardo Bazán, un volume de enorme valor que se conserva na biblioteca da RAG.


Xunto a representantes de distintas institucións políticas e culturais, o acto contou entre o público con alumnos e alumnas do IES Eduardo Pondal de Ponteceso, a vila natal do poeta. A presentación empezou con música a cargo da clarinetista Blanca Represas, que tamén a pechou coa interpretación do Himno galego. Os versos de Pondal tamén se escoitaron por boca de Miguel Anxo Mato, que recitou Campanas de Anllóns.
O presidente da Real Academia Galega salientou a "grandeza especial" do facsímile presentado, xa que reproduce o exemplar que o propio autor lle dedicou á escritora coruñesa Emilia Pardo Bazán, cuxa casa é hoxe sede da Real Academia Galega. Xesús Alonso Montero recordou que Queixumes dos pinos, "á parte da importancia intrínseca que ten", é o primeiro libro que Pondal publicou en galego e tamén o único de poesía galega que publicou en vida. Queixumes dos pinos publicouse na Biblioteca Gallega poucos meses despois de que esta botase a andar con Los precursores de Manuel Murguía, "un dos libros máis fermosos en prosa castelá que se escribiu no século XIX", engadiu Alonso Montero.
O delegado de La Voz de Galicia en Carballo, Xosé Ameixeiras, destacou tamén a importancia do libro que converteu a Pondal nun dos tres piares do Rexurdimento xunto con Rosalía e Curros. Con el, o bardo de Ponteceso "buscou a construción dunha poesía e dun idioma culto para Galicia" e fai unha chamada aos galegos "para que tomen conciencia de si mesmos". "Por medio desta obra, Eduardo Pondal deulle ao galego e a Galicia no seu momento un gran nivel estético, un armazón mítico, profético e visionario, convertendo a lingua nun sinal de identidade", engadiu Ameixeiras, que salientou que o autor do Himno galego "segue moi vivo, sobre todo na nativa costa".
Lois García, presidente da Fundación Eduardo Pondal, entidade colaboradora na edición facsimilar, subliñou a vixencia de Queixumes dos pinos, "un libro histórico e á vez actual", no que non só hai queixa, senón tamén reivindicación. "É a grande obra do bardo que lle deu himno poético a Galicia", engadiu García, que tamén aproveitou a ocasión para chamar a atención sobre a grave situación demográfica da Costa da Morte.

Iria Álvarez Prieto, 1ºBACH.
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 14-11-2016 01:34
# Ligazón permanente a este artigo
O plástico ten un cheiro que desencadea o apetito das aves mariñas, o que lles fai confundilo con comida
Segundo un estudo da Universidade de California en Davis, o plástico cheira ao composto de xofre sulfuro de dimelito ou DMS, un sinal químico liberado polas algas cando son comidas por animais como o krill, unha das comidas favoritas das aves. Devandito cheiro é o que conduce ás aves mariñas a comer plástico.


Aves mariñas | GettyImages
As aves oceánicas cometen o mortal erro de elixir comer plástico sinxelamente porque o seu olfacto dilles que se trata de comida.

Resulta que os refugallos plásticos mariños emiten o cheiro dun composto sulfuroso no que algunhas aves mariñas han confiado durante miles de anos para dicirlles onde atopar comida, segundo un estudo da Universidade de California en Davis. Este sinal olfativa esencialmente engana ás aves para confundir o difuso plástico diseminado nos mares cos alimentos.

O estudo, publicado na revista Science Advances, axuda a explicar por que a inxestión de plásticos é máis frecuente nalgunhas especies de aves mariñas que noutras. As aves mariñas tubenosadas, como petreles e albatros, teñen un agudo sentido do olfacto, que utilizan para cazar. Tamén están entre as aves máis gravemente afectadas polo consumo de plástico.

O punto de vista dos paxaros

"É importante considerar o punto de vista do organismo en cuestións como esta", dixo o autor principal Matthew Savoca. "Os animais adoitan ter unha razón para as decisións que toman. Se queremos entender realmente por que os animais comen plástico no océano, temos que pensar en como os animais atopan a comida".

O estudo tamén podería abrir a porta a novas estratexias que aborden o problema do plástico do océano, que non só afecta as aves mariñas, senón tamén aos peixes, as tartarugas mariñas e outras especies mariñas.

Para saber exactamente como cheiran os refugallos plásticos mariños, os científicos colocaron nunha paraxe da costa de California mostras dos tres tipos máis comúns de detritos de plástico: polietileno de alta densidade, polietileno de baixa densidade e polipropileno.

Tendo coidado de non dispersar as mostras no medio ambiente, os científicos colocáronas dentro de bolsas de malla especialmente cosidas e atáronas a unha aboia oceánica antes de recollelas unhas tres semanas despois. Eles trouxeron o plástico recuperado a un recurso un tanto inusual para os ecoloxistas mariños -o instituto Robert Davis da UC Davis para a ciencia do viño e da comida-, onde os investigadores analizan habitualmente a química do sabor do viño.

Utilizando o analizador químico, o equipo confirmou que o plástico apestaba ao composto de xofre sulfuro de dimetilo, ou DMS, un sinal químico liberado polas algas, que cobre o plástico flotante.

A coautora Gabrielle Nevitt, do Departamento de Neurobiología, Fisioloxía e Comportamento da UC Davis, establecera previamente que o DMS é un cheiro que desencadea o apetito das aves mariñas tubenosadas. O DMS libérase cando as algas son comidas por animais como o krill, unha das comidas favoritas das aves. Por tanto, aínda que as algas non cheiran á comida en si, cheiran como a comida que se come, que é a versión das aves dunha chamada para comer.

O estudo observou que as aves mariñas que rastrexan o cheiro de DMS para atopar presas teñen case seis veces máis probabilidades para comer plásticos que as que non o fan.

Raquel Vázquez Reza, 1ºBACH.
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 14-11-2016 01:21
# Ligazón permanente a este artigo
Santiago viaxa nun caderno.
«Relaciónome coa xente a través dos cadernos». Ás poucas horas de chegar a Santiago, no seu caderno, xa ten varios debuxos: durante a viaxe en tren, nunha hamburguesería ou cos magos da función do club de jazz Dado Dadá, entre outros. Xunto aos trazos conviven outros elementos evocadores e palabras. É José María Sánchez, de Cidade Real, un dos 170 participantes na primeira edición do Encontro Internacional de Cadernos de Viaxe Compostela Ilustrada.

Lapis, rotuladores, pinceis ou plumas de punta torcido, entre eles, serven para plasmar a cidade en pequenos cadernos ou en grandes blogues. Expertos xa en cadernos de viaxe, como o propio José María Sánchez, que ten máis de 200, conviven con outros que é a primeira vez que saen á rúa para pintar, como a compostelá Esther Hervés. Se en algo todos coinciden é no seu gusto polo debuxo, como Meli-M. Cano, de Zaragoza, ou a tamén compostelá Nerea Castro, que non ten moitos traballos sobre a súa cidade: «Creo que tería que dialogar máis con ela», admite.

Despois de distribuírse en grupos por diferentes recunchos de Santiago, toca compartir técnicas e algún segredo, desde o mellor para levar os lapis e rotuladores, como Xullo Casado, ata indicacións sobre a cor ou a propia composición do debuxo.

Para elaborar este caderno de viaxe de Santiago, os participantes contan coa axuda de recoñecidos ilustradores a nivel internacional, como a francesa Catel Muller, a sevillana Inma Serrano, o arxentino Jorge González, o oscense Sagar Fornies ou o propio director de Compostela Ilustrada, o galego Miguelanxo Prado. «É agradable ver que a xente volve debuxar», explica Inma Serrano, despois de dar algúns consellos ao grupo que xunto a ela percorre a santiaguesa Praza de Abastos, para despois deterse en Cervantes. «Eu o que me levo de cada cidade é un caderno, e así as cidades coñécense moito mellor», asegura a artista sevillana.

E é que a Alameda, a Catedral, as prazas compostelás ou as súas xentes retratadas pola súa propia man serán o verdadeiro tesouro que estes 170 participantes levarán ás súas casas despois destas tres intensas xornadas do encontro Compostela Ilustrada.

Hoxe, como especial colofón, os participantes que chegaron desde diversos lugares da Península, como Barcelona, Sevilla, Valencia, Madrid, Zaragoza ou Portugal -e tamén de diferentes zonas de Galicia-, poderán gozar das clases maxistrais de tres mestres do debuxo: o galego Miguelanxo Prado, a portuguesa Ana Luisa Frazão (membro do colectivo Urban Sketches) e o gaditano Joaquin Dorao (especializado en cadernos de viaxe).


Cristina Rey Pérez, 2ºB de Bacharelato.
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 13-11-2016 21:47
# Ligazón permanente a este artigo
Os galegos pagan o gasóleo máis caro de España.
Pontevedra foi a provincia peninsular con prezos de venda ao público máis altos en gasolina 95 en setembro, seguida por Ourense, Asturias, Lugo e A Coruña.

Mentres, Galicia foi a comunidade autónoma as provincias da cal alcanzaron os prezos máis altos -de venda ao público- en relación ao gasóleo A, segundo os datos da Comisión Nacional dos Mercados e a Competencia (CNMC).

Pola súa parte, Salamanca, Soria e Palencia tiveron os valores máis baixos de gasolina e Soria, Salamanca e Segovia, os máis reducidos en diésel.

A marxe bruta media mensual (prezo antes de imposto menos a cotización internacional de referencia) da gasolina 95 en España aumentou un 3,1% en setembro con respecto ao mes anterior, ata situarse en 17,5 céntimos de euros por litro, mentres que o de gasóleo se situou en 17,1 céntimos, un 1,8% máis.

Segundo o informe mensual de supervisión da distribución de carburantes en estacións de servizo do 'superregulador', o prezo media en Península e Baleares da gasolina 95 aumentou, por primeira vez en tres meses, un 1,4%, ata situarse en 1,166 euros por litro.

No caso do gasóleo A creceu, tamén por primeira vez en tres meses, un 1,2%, situándose nos 1,038 euros por litro, segundo datos da CNMC.

Así mesmo, España mantívose na terceira posición de ranking de prezos antes de impostos máis altos da UE para a gasolina 95. Respecto ao ranking do gasóleo A, ascendeu da sexta á quinta posición.


Selena González Rodríguez, 2ºA de Bacharelato.
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 13-11-2016 21:42
# Ligazón permanente a este artigo
Bataclan lembra ás vítimas e celebra a vida ao ritmo de Sting
Era unha institución do rock. A partir de agora tamén será un símbolo de resistencia contra o escurantismo. A sala Bataclan, escenario do máis sanguento dos atentados que sacudiron París hai exactamente un ano, rexurdiu onte á noite das súas cinzas para iniciar a súa seguinte etapa. Ese novo capítulo arrincou cun concerto de Sting, quen aceptara estrear o seu renovado recinto no primeiro aniversario dos atentados, tras a aparente negativa de numerosos artistas franceses e internacionais. Fíxoo ante un público formado por 1.500 persoas, entre medidas de seguridade extremas e coa circulación cortada nun extenso perímetro de seguridade.

Ao saír ao escenario, pouco despois das 9 da noite, Sting non se andou con rodeos, recoñecendo nun francés impecable que a súa misión era titánica. "Esta noite temos dous labores por conciliar. De entrada, lembrar a quen perdeu a vida hai un ano. E despois, celebrar a vida e a música nesta sala histórica?, expresou. Pediu entón un"minuto de silencio polas vítimas, xurando que "nunca as esqueceremos", e entoou Fragile, un delicado tema dos oitenta, que supuxo máis ben unha excepción nunha noite de orientación máis eléctrica que acústica. Non foi un xesto totalmente trivial: ante este contexto, a sonoridad dunha guitarra pode converterse nun asunto político e moral.

En realidade, dous concertos celebrábanse no mesmo lugar. O primeiro era unha festa ruidosa e impertinente, que esixía pasar páxina para seguir adiante, negándose a que as catro paredes dese vello templo do rock acollesen a un triste mausoleo. O segundo parecía unha homenaxe solemne aos caídos na fronteira entre dous distritos onde as feridas aínda non han cicatrizado do todo, encabezado por decenas de sobreviventes e familiares das vítimas. Mentres na platea o público daba brincos con todo o hedonismo do que uno é capaz tras superar catro controles de seguridade, no palco unha sexagenaria chamada Françoise aseguraba, con ollos lagrimosos, que podía sentir as almas dos falecidos flotando sobre o escenario.

"Perdemos a un fillo, a un irmán, a un cuñado. Foi moi difícil vir. Pero a música debe seguir soando", afirmaba unha das poucas familiares de vítimas que aceptaban falar, rodeada da súa familia. "Son persoas que viviron o horror absoluto. Volver a este lugar supón un novo afundimento, aínda que a algúns lles sirva para pechar un círculo", explicaba o psiquiatra Didier Cremniter, especialista en situacións de emerxencia, que dirixe a unidade que acompañou a sobreviventes e familiares de vítimas durante os últimos doce meses. Xusto á beira, unha moza facíase repetidos selfies, exhibindo un estudado mohín e esa man cornuda tan imprescindible na cultura do rock. E, algo máis alá, a actriz Charlotte Rampling coreaba algúns temas xunto a Trudie Styler, a esposa de Sting. "Encher esta sala non é un símbolo, senón unha necesidade", aseguraba Rampling.

Ante eses públicos que funcionaban de maneira autónoma, Sting soubo atopar un equilibrio emocional razoable. Con son eficaz e voz sempre poderosa, evitou excesos innecesarios de pathos e escudouse nunha actitude algo funcionarial. O concerto, que apenas superou unha hora de duración, fundamentouse nos temas do seu novo álbum, 57th & 9th, rock excesivamente educado que non parece estar ao nivel das súas horas de maior gloria. Soaron I can't stop thinking about you, cunha letra que cobraba curiosas resonancias nesa nova contorna, ou Inshallah, coa crise migratoria como tema de fondo. ?Non teño solución a ese problema, salvo a empatía?, afirmou Sting.

Se o Bataclan doutro tempo apestaba a suor e cervexa, o que se inaugurou onte cheira a pintura fresca e corrección política. Quedan moi lonxe os tempos onde os New York Dolls leáronse a porrazos co público tras escoitar os insultos homófobos que lles dirixían, onde se reformou brevemente The Velvet Underground cando xa case non se falaban ou onde se escenificou o pulso entre Blur e Oasis en pleno apoxeo do Britpop. A pesar de todo, o de Sting supoñía un regreso. Xa actuou en Bataclan en 1979, cando estreou algunhas das cancións que compuxera meses atrás durante unha estancia en París. Entre elas, Roxanne, que soou case ao final do concerto, no que tamén participaron convidados como o trompetista Ibrahim Maalouf ou o guitarrista Henry Padovani, membro orixinal de The Police. O punto final púxoo The Empty Chair, unha homenaxe ao reporteiro James Foley, decapitado polo Isis en 2014, que o cantante fixo extensible "a todas as familias que perdesen a un ser querido".

Tras a súa execución en Siria, a súa familia decidiu deixarlle esa cadeira baleira que dá título á canción, igual que fixeron os seus amigos no bar da esquina. O concerto aspiraba onte a facer o mesmo coas 90 vítimas do atentado de 2015. "Agradezo moito o xesto de Sting, aínda que o pasei mal. Necesitei esforzo e coraxe para vir", sostiña á saída Nancy Val, nai de Luís Felipe Zschoche, o chileno de 35 anos que morreu xunto á súa esposa durante o atentado. Aterrou a noite anterior desde Santiago para participar en distintas homenaxes ao seu fillo, líder da banda Captain Americano. "Foi un músico bo e unha bela persoa. Desgraciadamente, quitáronlle a vida e o futuro", dicía Val, desconsolada. "En realidade, para min hoxe non se pechou ningún círculo".






Candela Fernández del Pon, 1ºBach.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 13-11-2016 21:42
# Ligazón permanente a este artigo
Un recital con 130 lectores espallou a semente de Pondal.
A sede da Fundación Eduardo Pondal de Ponteceso volveu ser onte unha morna lareira de xuntanza arredor do bardo e, máis concretamente, dos 130 anos da publicación dos seus Queixumes dous Piñeiros, piar da literatura galega. Por tal efeméride, catro mozos artellaron na pequena aldea do Couto, a moi pouca distancia da casa natural do poeta, unha lectura colectiva que durou dende a mañá ata xa ben entrada a tarde, cunha persoa por cada ano de aniversario. Nenos, mozos e maiores atoparon nos poemas de Pondal un nexo de unión interxeracional. Foi, ademais, dobre día de festa, xa que, nas mans, todos os que se achegaron a ler sostiveron o facsímile de Queixumes dous piñeiros editado por La Voz coa colaboración da Fundación e Gadis, e entregado onte co xornal.

Tratouse, en definitiva, de achegar a creación do bardo ao público en xeral, «esparexer a súa semente», tal e como dixo o xerente da entidade, Xosé María Varela. As profesións máis diversas, e sobre todo moita xente de a pé, máis alá das letras, leron onte Queixumes nun acto no que non faltou a música de acordeón ou violín nin tampouco o Himno Galego, contado con fonda voz por Bruxo Queiman e cantado por Andrea Pousa. A actriz Marta Lado, galardoada protagonista de Sicixia; os deputados Ricardo García Mira, Xosé Regueira e Aurelio Núñez; a pequena masterchef Ana Oca; e unha ampla representación da cultura comarcal foron algúns dos participantes.


Lucía Vázquez Nóvoa, 2ºB de Bacharelato.
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 13-11-2016 21:39
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal