EDLfranciscanasOurense


Blog do EDL do Colexio Plurilingüe Divina Pastora de Ourense

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Os astrónomos detectan por primeira vez un obxecto procedente doutro sistema solar atravesando o noso
Astrónomos do Minor Planet Center lanzaron un aviso para observacións de seguimento sobre un estraño cometa que parece estar nunha traxectoria que se orixinou fóra do Sistema Solar. Este obxecto, denominado C/2017 Ou1 PANSTARRS, non só procedería da nube de Oort, senón doutra estrela, converténdose en candidato a primeiro cometa interestelar que se atopou.

Os astrónomos fan varias observacións do camiño dun cometa a través do Sistema Solar e logo usan isto para calcular a súa excentricidade orbital. A excentricidade cero estaría a orbitar ao Sol nun círculo, mentres que unha excentricidade de 1 sería unha traxectoria parabólica.

O cometa Halley, por exemplo, ten unha excentricidade de 0.967; nalgún lugar entre un círculo e unha parábola. A partir das observacións iniciais, C/2017 Ou1 ten unha excentricidade de 1.2, o que a converte nunha traxectoria hiperbólica. Isto significa que está nunha traxectoria que veu desde fóra do Sistema Solar.

Segundo informa Universe Today, ao tratarse dunha afirmación audaz, o Minor Planet Center está a buscar observacións adicionais. En calquera caso, sostén que, a menos que haxa problemas serios coa astrometría, "as órbitas fortemente hiperbólicas son as únicas solucións viables".

Se outras observacións confirman a natureza inusual desta órbita, "este obxecto pode ser o primeiro caso claro dun cometa interestelar", sinala. Como podería un cometa como este chegar ao Sistema Solar? Cando outras estrelas pasan a uns poucos anos luz do Sol, axitan a nosa Nube de Oort coa súa gravidade. É de supoñer que o Sol fai o mesmo con nubes cometarias doutros sistemas.

As interaccións de tres corpos entre o cometa, os planetas e a estrela poderían expulsar a un cometa cara a unha órbita de escape desde o seu sistema estelar. C/2017 Ou1 descubriuse por primeira vez o 18 de outubro de 2017 desde o Telescopio de estudo panorámico e o Sistema de resposta rápida (Pan-STARRS) situado no Observatorio de Haleakala en Hawai. O obxectivo deste telescopio automático é explorar o ceo noite tras noite, buscando obxectos móbiles e variables.

O cometa atopábase a uns 30 millóns de quilómetros da Terra, e só realizáronse 6 días de observacións. Viaxaba a unha velocidade de 26 quilómetros por segundo, moito máis rápido que a velocidade de escape do Sistema Solar. Pasou o seu punto máis próximo ao Sol o 9 de setembro de 2017, e está en camiño de saír do Sistema Solar, o que fai urxente realizar observacións complementarias antes de que desapareza.




Raquel Vázquez Reza 2ºBacharelato
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 29-10-2017 21:55
# Ligazón permanente a este artigo
Os lumes arrasan en outubro máis de 42.400 hectáreas en Galicia
Os incendios forestais han arrasado en Galicia só neste mes de outubro unha superficie superior ás 42.400 hectáreas. Así o reflicte o sistema EFFIS-Copernicus (baseado en información dos satélites da Nasa) que utiliza a Unión Europea (UE). Trátase dunha estimación á baixa xa que só contabiliza as superficies nas que arderon extensións de máis de 30 hectáreas.
A cantidade eleva en 7.000 hectáreas a superficie de 35.500 que segundo segundo a Xunta e o Goberno ardeu nos tres días da onda incendiaria. Segundo os datos do sistema EFFIS -analizados coa colaboración de Federico González Alonso, expresidente da Asociación Española de Teledetección-, a provincia de Ourense foi a principal damnificada polos lumes deste mes, con 20.000 hectáreas devoradas polo lume, aínda que o máis grande rexistrouse na de Pontevedra, no municipio de Pazos de Borbén, onde o fatídico fin de semana de mediados de outubro arderon 8.700 hectáreas.
Na provincia de Pontevedra os lumes arrasaron leste mesmo mes 18.700 hectáreas; na de Lugo, 3.100 e na da Coruña, 400. Os datos dos satélites evidencian que entre o 2 e o 15 de outubro o ceo estivo practicamente despexado en Galicia de forma continua, con ausencia de precipitacións e temperaturas claramente por encima dos valores medios. Unhas circunstancias que incrementaron de forma moi importante o risco de aparición e desenvolvemento dos incendios forestais,debido á sequedad da biomasa e ás elevadas temperaturas con respecto aos valores normais.
O sistema EFFIS-Copernicus reflicte ademais que entre os días 14 e 15 experimentouse un extraordinario aumento dos focos activos. En ambas as xornadas rexistráronse fortes e cambiantes ventos e altas temperaturas Aínda que a onda incendiaria cebouse este mes coa comunidade galega, o incremento de hectáreas queimadas polos incendios forestais durante este ano foi xeneralizado en toda Europa. Os datos do sistema EFFIS reflicten que, no que vai de ano, queimáronse no conxunto da UE 984.664 hectáreas, o que representa “4,2 veces a media do período comprendido entre 2008-2016”, mentres que en España a superficie arrasada ata esa data foi de 129.467 hectáreas, “2,16 veces a media do mesmo período”. En Portugal arrasáronse este ano de 563.247 hectáreas, “6,76 veces a media” do período mencionado.
A ministra de Agricultura e Pesca, Alimentación e Medio Ambiente, Isabel García Tejerina, cifrou este xoves en 48.100 as hectáreas “arrasadas en todo o ano” en Galicia das que, afirmou, 35.5000 corresponden “á segunda semana de outubro”, cantidade afastada dos máis de 42.000 que contabiliza o EFFIS para todo o mes e tendo en conta que na franxa entre os día 16 e 26 non se contabilizaron incendios tendo en conta que os rexistrados non superaron as 30 hectáreas.
González Alonso sostén que este método espacial debería desempeñar un “papel relevante” en todos os aspectos relativos a “a prevención, detección, seguimento, avaliación de danos e recuperación das áreas afectadas” polo que fai un chamamento ás diferentes Administracións implicadas para que “potencien a súa utilización. Este especialista sostén que o sistema EFFIS-Copernicus permite obter unha información “totalmente homoxénea e obxectiva” e na súa opinión, os datos evidencian que os incendios forestais “convertéronse na UE nun problema ambiental de primeira magnitude que está a desbordar aos gobernos” polo que entende que é necesario facer un replanteamiento “tendo moi presente que o cambio climático e o quecemento global agravarán o problema nos próximos anos”.



Sara Araújo Sanchez 2ºBacharelato
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 29-10-2017 21:51
# Ligazón permanente a este artigo
A dolorosa pegada do lume nos montes de Vigo.
A pegada que deixaron os incendios que sacudiron Galicia o domingo 15 e o luns 16 de outubro pode apreciarse cun simple paseo polos montes da comarca. Desde as alturas, con todo, distínguese con máis claridade a súa gran dimensión e as hectáreas que quedaron calcinadas polas chamas. Unha imaxe tomada polo satélite da empresa Deimos Imaging mostra a gran mancha negra, de cinzas e vexetación carbonizada, que deixou o lume. A instantánea aérea, que se tomou o domingo da semana pasada, confirma ademais ata que punto penetraron as chamas no municipio e como acosaron a zonas habitadas. O lume obrigou de feito a desaloxar vivendas, a fábrica do Grupo PSA en Balaídos e mesmo obrigou a suspender as clases na Universidade de Vigo e varios colexios da comarca. O seu peor saldo foron as vítimas mortais que deixou. Unha delas, un veciño de 70 anos de San Andrés de Comesaña que faleceu mentres tentaba librar das chamas a casa dunha amiga.

A resposta que se deu aos incendios, o dispositivo despregado, a política forestal ou as medidas para paliar os danos ocasionados protagonizaron, de feito, o debate municipal de outubro e seguían ocupando un lugar destacado do debate político onte pola mañá. O alcalde, Abel Caballero, defendeu que o Plan Municipal de Emerxencia activouse durante os incendios e "seguiuse ao milímetro", cun Posto de Mando Avanzado e un "mando único" que exerceu o propio rexedor. Segundo detallou Caballero, o plan púxose en marcha "o domingo pola mañá" e permaneceu en vigor ata as 20.30 horas, cando se activou o nivel 2 de alerta por parte da Xunta de Galicia.


Laura Losada Conde 2ºBacharelato
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 29-10-2017 21:49
# Ligazón permanente a este artigo
O raposo máis famoso da Curota
Por definición, os raposos son animais salvaxes aos que non lle gusta moito a presenza doutras especies, e menos a humana. Con todo, como en todo, adoita haber excepcións, e unha delas atópase no monte pobrense da Curota, onde un pequeno raposo gañouse a confianza dos visitantes que acoden á zona.Nos últimos días foron numerosos os veciños que puideron achegarse, e mesmo acariñar, a este pequeno raposo, ao que parece que agrada excesivamente a compañía. O último episodio tivo lugar o pasado xoves, cando uns mozos dispoñíanse a subir ata o miradoiro da Curota e topáronse casualmente co raposo no viario de acceso á cima do monte. «Primeiro atopámosnolo/atopámonolo abaixo, onde o vimos preto da estrada e tivemos que parar o coche para deixalo pasar, e logo apareceu arriba no miradoiro», explicou un dos mozos, que recoñecía que o animal non se mostraba asustado pola súa presenza, e mesmo se lles achegaba para que o puidesen tocar. Con todo, decidiron non facelo porque un deles é veterinario e aconselloulles que, aínda que seguramente nos lles ía a facer nada, podía contaxiarlles algún virus e era preferible non arriscarse.Outras das peculiaridades deste pequeno raposo é que parece gustarlle a fama, e non lle impoñen as cámaras nin os móbiles cos que nos últimos días hase inmortalizado a súa curiosa relación cos visitantes que se achegan á Curota, e que conseguiu demostrar que non todos os raposos son tan raposos.


José Javier Nieto Blanco (2ºBacharelato).
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 29-10-2017 21:48
# Ligazón permanente a este artigo
Vigo activa a fase de alerta do Plan de Emerxencia por Seca
Pedirá aforro de auga tamén a municipios da contorna

O Concello de Vigo activou o Plan de Emerxencia Municipal para situación de Seca após constatar que a auga embalsada actualmente nas presas de Eiras e Zamáns garante a subministración para un cento de días, e adoptará medidas de aforro de auga, que pedirá tamén a municipios da contorna que se abastecen destes encoros.
Así o confirmou este xoves, en rolda de prensa, o alcalde da cidade, Abel Caballero, quen sinalou que, nesta fase de alerta, tal e como recolle o plan municipal, tomaranse medidas como supresión de regas, baldeos, purgas na rede, recomendarase non encher piscinas, e informarase á poboación "non só para que faga un consumo responsable, senón para que haxa un aforro real de auga".
O rexedor olívico explicou tamén que enviará cartas aos alcaldes dos municipios da contorna que se abastecen destas presas, como Nigrán, Baiona, Gondomar, O Porriño, Pazos de Borbén, Redondela, Cangas e Moaña, para que adopten as mesmas medidas de aforro de auga.
Segundo sinalou Caballero, o encoro de Eiras atópase a un 58,27 por cento da súa capacidade, e o de Zamáns, máis pequeno, está a un 44,37 por cento da súa capacidade. Estes niveis supoñen que "hai auga para 104 días".



Belén González Pérez 2ºBacharelato
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 29-10-2017 21:46
# Ligazón permanente a este artigo
Unha marea de voluntarios toma o monte en Ponte Caldelas
Masiva resposta á chamada municipal para axudar a esparcir palla na contorna dos mananciais para evitar que se vexan afectados pola cinza

Decenas de persoas participan desde primeiras horas da mañá nunha operación de emerxencia para salvagardar os mananciais que nutren boa parte das traídas veciñais de auga en Ponte Caldelas. Son voluntarios que acudiron á chamada do Concello para repartir polas zonas queimadas toneladas de palla cunha finalidade: evitar que cando chova a auga arrastre cinzas e estas contaminen os mananciais. Quérese evitar o que xa sucedeu en Silvoso, onde as cinzas afectaron a un manancial que dá auga a máis de trescentos veciños. O propio alcalde, Andrés Díaz, púxose á fronte da marea de voluntarios, moitos dos cales levan a cabo o seu traballo con bágoas nos ollos ante a desolación da paisaxe dos montes caldelanos. O Concello repartiu entre os voluntarios bocadillos, auga, mascarilllas e luvas.


Carlos Sánchez Cao 2ºBacharelato
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 29-10-2017 21:44
# Ligazón permanente a este artigo
EU liberará dos mil 800 archivos secretos sobre asesinato de JFK
O presidente de Estados Unidos, Donald Trump, permitiu este xoves a publicación de dous mil oitocentos documentos ata agora clasificados sobre o asasinato de John F. Kennedy, mais retivo algúns tras recibir presións do Buró Federal de Investigacións (FBI) e da Axencia Central de Intelixencia (CIA). Trump ordenou ao seu equipo revisar os documentos retidos ou censurados ao longo dos próximos seis meses, coa idea de volver a pronunciarse sobre o asunto, e quizá publicar algún máis, en abril de 2018, segundo adiantaron altos funcionarios estadounidenses.



Antía Forneiro Bugallo 2ºBacharelato
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 29-10-2017 21:42
# Ligazón permanente a este artigo
O xurado declara a Sergio Morate culpable do asasinato de Mariña Okarinska e Laura do Hoyo
Culpable por unanimidade. O xurado popular, composto por sete homes e unha muller cunha media de idade de 45 anos, declarou culpable a Sergio Morate por unanimidade. Entende que, o que ata agora o único sospeitoso é quen asasinou á súa exmoza, Mariña Okarinska, e a unha amiga desta, Laura do Hoyo, o pasado 6 de agosto na súa casa de Conca. Agora Sergio Morate queda pendente de sentenza.

Aínda que non se atoparon restos das vítimas nin na súa vivenda nin nos coches que utilizaba, eran numerosas as probas indiciarias contra el. Algunhas delas determinantes, como a botella de auga de Lourdes, idéntica ás que gardaba a súa nai, achada no lugar onde atoparon semienterrados en cal vivo os corpos das mulleres, nunha poza do nacemento do río Huécar, no municipio de Palomera, onde Morate pasou todas as vacacións desde a súa infancia. A Fiscal pide 48 anos de cárcere.

Ao longo de toda a semana, a Audiencia Provincial de Cuenca acolleu seis intensas sesións dun xuízo onde decenas de testemuños e probas periciais foron postos a disposición dun xurado popular. Morate viu desfilar pola sala a amigos da infancia, á súa nai, a unha exmoza que lle denunciou e fíxolle coñecer o cárcere, á familia de Mariña, á de Laura, aos policías cos que se sinceró e confesoulles o seu crime... Pero sempre se mantivo impasible, coma se aquilo non fóra con el. E sempre se acolleu ao seu dereito a non declarar. Do mesmo xeito que eludiu o seu dereito á última palabra.

Foi neste mesmo domingo cando os membros do xurado retiráronse a deliberar despois de que o maxistrado presidente da Audiencia Provincial de Cuenca, José Eduardo Martínez Mediavilla, entregoulles o cuestionario de 36 preguntas a responder para emitir o seu veredicto. O resultado foi implacable: culpable por unanimidade.





Lucas Rubio Quiroga 2ºBacharelato
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 29-10-2017 21:40
# Ligazón permanente a este artigo
Doncic y Randolph conteñen a un Valencia intrépido
Foi un xogo do cuarto día da Liga, pero parecía a continuación da final da tempada pasada. O Real Madrid superou a Valencia en La Fonteta (82-86) nun apasionante pulso que combinaba a bravura e o talento e optou polos brancos grazas á brillante hiperactividade de Doncic e á clase desbocante de Randolph. Entre eles neutralizaron o campión, que se puxo en marcha ao avión de Green e terminou os ombros de Pleiss.

As contas pasadas, as mensaxes actuais e as ambicións futuras fixeron pena a odes a intensidade. A reedición da película entre os dous últimos finalistas da competición deu como resultado un intercambio febril de golpes con Green e Doncic como primeiros protagonistas. Os dous árbitros agarraron a pelota e os focos con determinación. A xoia eslovena alternaba adornos cara ao aro e visión periférica para liderar a primeira demarcación do seu equipo (34-43, m. 19). O escolta estadounidense escapou dos grilletes de Madrid, marcou un bo ritmo e con dúas recuperacións clave atopouse o descanso de Madrid.
Dous tiros libres de Green e un triplo de Sastre na corno anunciando a viaxe aos vestiarios axustaron a contabilidade logo de 20 minutos vibrantes (39-43, m. 20). Madrid sufriu pechar o rebote e perdeu o lastre nun tres por cento (9 de 20, 45%) e do tiro libre (7 de 16, cun horrible lanzamento de Kuzmic que non tocou). Foi difícil para Valencia atopar unha defensa sólida e unha continuidade no ataque. Pero non deixaron de levantar as revolucións no parqué en busca da vitoria.
No terceiro trimestre ampliouse a figura de Pleiss. Con 11 puntos e catro rebotes nese cuarto, o centro alemán colocou a Valencia en órbita e molestou aos seus rivais. Unha viaxe de Pleiss precisamente a Ayón, na loita por un rebote, derivouse dun empuxe do mexicano que, na viaxe ao outro aro, decidiu xutar coa súa man. A acción foi devastadora para o Madrid xa que terminou cun deportista a Ayón, unha técnica para Laso e un parcial de 9-0 que completou outro maior de 13-3. A partir de 45-50 minutos 25 pasaron a 58-53, faltando 1m 50 ao final do terceiro trimestre, tras outro poderoso compañeiro de Pleiss.
Non obstante, antes de que Laso activase o plan de emerxencia, Madrid atopou un bombeiro acreditado para apagar a Valencia despedida. Randolph xurdiu como un titán con dous triplos e oito puntos consecutivos para conter o empuxe de Orange. O seu aspecto eléctrico deixou grogui a Valencia, que concedeu un 2-10 ao comezo da cuarta final. Campazzo e Kuzmic estendéronse o descanso ao rotundo 68-78 que parecía deixar sentenciado ao duelo a favor de Madrid a catro minutos do final. Pero a resposta do grupo de Vidorreta foi vehemente: catro triplos consecutivos.

Thomas comezou con dous bingos de 6,75 e foi seguido por Sastre e Doornekamp con dous triplos, un por barba (80-79, 2m 10s). Era tempo para os valentes e todos miramos os titulares. Pero a decisión do partido foi repentinamente en mans dun secundario. Un triplo de Taylor do riñón da pista colocou o 82-84 con falta de 33 e unha bomba de Campazzo en Pleiss tras unha recuperación de Ayón condenado ao triunfo do Madrid.



Iago García Miranda 2ºBacharelato
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 29-10-2017 21:38
# Ligazón permanente a este artigo
A segunda idade dourada do pop-rock español
Digámolo dunha vez por todas: adeus nostalxia e viva o presente. Adeus nostalxia e viva o presente do pop-rock en español, todo un abanico de propostas dispares e ricas que fan que a saúde musical de España estea seguramente en mellor forma que nunca. Digámolo alto, sen medias tintas: vivimos a segunda idade dourada do pop-rock español, que nada ten que envexar á daqueles oitenta. A partir do impulso da última xeración e a convivencia cos veteranos, poderiamos falar da removida española.

Basta fixarse neste outono para ver ata que punto o pop-rock español é un mostrario suculento. Os estupendos discos de francotiradores veteranos, forxados na trastienda dos oitenta, como Josele Santiago, Xullo Bustamente e José Ignacio Lapido conviven con novos talentos, inquietos na súa procura dunha obra persoal e distintiva, como Anxo Stanich e Jacobo Serra. Os traballos de pesos pesados como Bunbury, Vetusta Morla e Xoel López saen á rúa cando antes foron aparecendo os de Jorge Drexler, A Marabillosa Orquestra do Alcol, Sidecars, Os Coroas, Rubén Pozo, Afasto Stivel, Ricardo Lezón, Txetxu Altube. En todos hai cancións máis que interesantes. E, entre tanto, nas marxes, aparecen figuras de molde propio, rara avis no panorama español, cantando en inglés e cos seus pés no cancionero norteamericano, demostrando aptitudes fabulosas como Salto, Joana Serrat e Nat Simons.

Neste acotamento de outono tamén se podería mirar aos escenarios. Loquillo, Amaral, Leiva, Sidonie, León Benavente, Coque Malla, Quique González, Iván Ferreiro, Nenos Mutantes, Dani Martín, Depedro, Viva Suecia, Rozalén, son algúns dos artistas españois que viven o seu mellor momento. Si, Loquillo tamén, máis aló de todo o romanticismo dos seus oitenta, enchendo hoxe en día As Vendas ou o aforamento grande do WiZink Center. Son nomes que conseguiron desde o bo facer e a constancia construír o seu propio carreiro, crear un público cultivado e alimentar o cancionero español con clásicos contemporáneos.

Fagamos un exercicio visionario: dentro de 25 anos, as compilacións do pop-rock español deberían incluír cancións como O último home na Terra de Coque Malla, A casa dos meus pais de Quique González, O pensamento circular de Iván Ferreiro, A choiva nos zapatos de Leiva, Nubes de papel de Depedro, Onde ir de Viva Suecia ou Tipo D de León Benavente co mesmo valor que, tempo atrás, tiveron en España composicións que agora se entenden clásicas da nosa memoria, nadas á calor dos oitenta. Por non falar do flamenco, que superado ese rolo de fusión dos noventa, alumou voces que exploran e rompen clichés, estando chamadas a marcar época: Silvia Pérez Cruz, Rocío Márquez, Rosalía, Neno de Elxe, Miguel Poveda? As súas cancións tamén marcan a gran evolución da música popular destes días.

Hai calidade. De feito, hai moita calidade. E, de feito, hoxe os discos están mellor producidos que nos oitenta. Convén sinalar que algúns daqueles álbums, tan auspiciados pola crítica e o público no seu momento, non resistiron tan ben o paso do tempo. Non digamos nomes para non ferir sensibilidades. Naqueles anos houbo un malgaste creativo marabilloso e necesario acorde á fame da nova e nova sociedade democrática, que buscaba sepultar o franquismo, aínda que musicalmente xa había surcos fascinantes previos á movida madrileña, como ben se encarga de contar Jesús Ordovás no seu último libro Febre vivir, onde pon en valor a música dos sesenta e setenta. Así mesmo agora os concertos son mellores que antes, en boa parte porque a tecnoloxía avanzou e, a diferenza dos oitenta cando a industria estaba noutra dimensión e era época de vacas gordas, as bandas teñen que vivir do directo. Xóganllo todo aí. Iso non deixa tanto espazo á autocompracencia nin ao piloto automático.

A inocencia daquela coñecida como idade de ouro do pop-rock español foi unha bendición, pero os tempos de agora teñen virtudes que hai que destacar. España gañou en profesionalización. Ten unha industria máis experta e moito máis permeable aos cambios e que se viu obrigada a crecer tamén co pulso dos independentes, eses indies dos noventa que abriron senllas no panorama ata consolidar as súas visións na seguinte xeración. Dos Planetas a Vetusta Morla, Izal, Miss Caffeina e todo o batallón de artistas e bandas actuais.

O conxunto fai do pop-rock unha escena chea de propostas vivas, que se complementan e comparten inquietudes. Músicos que se escoitan uns a outros e que escoitan as referencias de fóra, pendentes dos traballos das bandas estadounidenses e británicas pero tamén trazando pontes co cancionero latino, como no caso de Santiago Auserón, Xoel López, Bunbury, Depedro, Drexler? Tanto é así que nunca antes existira unha relación tan fluída entre os músicos. É algo que falei con nomes como Lapido, Fernando Pardo, Iván Ferreiro, Amaral, Xoel López ou Sabino Mendéz, que viviron outros tempos. As distintas xeracións comparten escenarios e ideas. Retroaliméntanse. Hai competencia, como sempre, pero tamén maior madurez e máis bo rolo. Mesmo se podería dicir que Sidonie, quen comentou todo isto no encontro do PAÍS no Sonorama Ribeira xunto a Nenos Mutantes, deron un himno a estas sensacións coa súa canción Estradas infinitas, todo un pelotazo nos seus directos.



O circuíto de festivais axudou a todo isto, do mesmo xeito que fomentou un público determinado e amplo, disposto a vivir a experiencia da música en vivo dunha forma distinta ao tradicional público de sala. É unha realidade, que certamente prexudica aos garitos das cidades e limita os directos a uns códigos festivaleros. Pero España é país de festivais e, por tanto, hai polo menos unha vintena que son solventes e dunha calidade notable, lugares de encontro musical que permiten levar grupos e artistas a sitios que doutra forma seguramente non sería posible. O exemplo perfecto é Sonorama Ribeira, situado en Aranda de Douro. De feito, os 20 anos de crecemento do Sonorama foron paralelos á consolidación desta segunda idade dourada do pop-rock español.

Toca, iso si, mellorar nas condicións laborais dos músicos e os profesionais da industria, algo no que xa traballan distintas asociacións e sindicatos musicais. O colectivo ten que defender sempre os seus dereitos. É básico para que a profesionalización sexa unha realidade con todas as da lei. E hai concienciación respecto diso. A diferenza de outrora, xa non hai tanta desconfianza entre músicos e hai síntomas saudables como a mobilización conxunta por denunciar os abusos da SGAE. É unha batalla que non fixo máis que empezar. Como ten que concienciarse toda a escena musical española da necesidade de que as mulleres teñan o espazo que se lles quita. Por primeira vez, as profesionais da industria musical organizáronse para reclamar máis presenza no sector. Non pode haber idade de ouro sen o papel protagonista delas.

Adeus nostalxia e viva o presente. É unha época de esplendor, cun futuro prometedor nesa necesaria comunicación co actual continente latinoamericano, que tamén está moi famento. Unha época na que Juan Can (Santiago Auserón) pode defender o seu marabilloso A viaxe, con esa homenaxe aos sons cubanos, mentres un novo grupo chamado Morgan sae da nada para transportar á éxtase coa súa música fuxida, cantada en perfectos inglés e español. Dúas propostas moi distintas, dúas xeracións que lles separan 30 anos pero únelles a súa gran calidade. Digámoslo sen corpiños: vivimos a segunda idade dourada do pop-rock español. Gozar desta removida española, pero tamén fagamos que dure moito máis tempo que a primeira. Un primeiro paso ten que ser valorala como xustamente merece neste país onde sempre a cultura necesita reivindicarse.









Candela Fernández del Pon, 2ºBac.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 29-10-2017 21:10
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal