Blog do EDLg do Colexio Plurilingüe Divina Pastora Franciscanas de Ourense
O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

“Lo que el viento se llevó”. Versión orixinal.
Boas tardes amigXs.
Hoxe cúmprense 80 anos da estrea dunha das mellores películas de todos os tempos: “Lo que el viento se llevó”. Unha película que vos recomendo que vexades pero con calma e sen presas porque dura 3 horas e 58 minutos. Tal que para unha tarde coma a de hoxe.
A película baséase no libro do mesmo título da periodista Margaret Mitchel, que quixo facer un estudo de porque algunhas persoas se afunden ante a diversidade mentres que outras saen fortalecidas. O libro foi un éxito rotundo xa que se publicou nunha época en que os norteamericanos se enfrontaban coa Gran Depresión e encontraron no libro o reflexo do que eles vivían; os seus protagonistas, nacían, morrían, namorábanse, arruinábanse, odiábanse e eran arrasados pola Guerra de Secesión. A súa autora chegou a gañar o premio Pulitzer en 1937 e “Lo que el viento se llevó”, era a película que todo o mundo quería ver. Tal foi así, que o día da súa estrea, en Atlanta, en decembro de 1939, lugar onde tamén se rodou, o alcalde da cidade declarou tres días de festa para que os cidadáns puidesen honrar a película como se merecía.
O perfil dos actores estaba claro, a excepción da súa protagonista: Escarlata O’Hara. O seu director prefería unha actriz descoñecida para o papel para que o público se identificara de cheo con Escarlata, lonxe de estreas coñecidas. Para isto, puxo en marcha un casting a través do país para dar coa anónima muller que levaría á grande pantalla a Escarlata. Recibíronse milleiros de cartas. O papel de Escarlata, protagonista absoluta da película xunto con Charleston Rhett Butler, protagonizado por Clark Gable, representaba a unha muller egoísta pero valente, orgullosa, vulnerable e terriblemente humana. Escarlata era unha muller desprezable coas outras mulleres, pero capaz de salvalas da miseria; era unha nena mimada pero tamén sabía estar á altura das esixencias cando a situación o requiría: capaz de deixarse o lombo recollendo algodón para salvar a casa, a súa familia e a súa terra. A actriz que a representara tiña que interpretar a unha adolescente coqueta e consentida e a unha muller madura, empresaria e nai. Guapa e desexable pero sen pasarse, elegante e aristocrática con certo aire de ter traballado os sete traballares pero incapaz de deixarse arrastrar polo tempo e polo abandono.
Tan difícil foi buscar a candidata idónea que comezou a rodaxe da película sen a protagonista. Foi precisamente durante a gravación con dobres do incendio de Atlanta cando o irmán do director da película se presentou coa que ía ser Escarlata O’Hara: Vivien Leigh. Actriz prometedora pero de incipiente carreira en Inglaterrra, onde acababa de compartir pantalla con Laurence Olivier. O enfado dos estadounidenses foi maiúsculo porque Vivien Leigh non solo non era sureña senón que era Inglesa, nin tan sequera americana.
Pero non todo o público recibiu a estrea da película con xúbilo. A película ródase no contexto . dos momentos previos á Guerra de Secesión, a guerra civil norteamericana que asolou o Sur -durante os anos 1861-1865. Nárranos a forma de vida dunha sociedade clasista, racista e misóxina na que os homes están destinados a ser grandes cabaleiros, grazas ao traballo dos e das escravos/as, e as mulleres teñen a sagrada misión de perpetuar esta orde a través da submisión e do matrimonio. Así, a propia natureza da novela e a súa correspondente adaptación á película, a convertía nun insulto para a comunidade afroamericana. Por exemplo, na súa estrea, non deixaron entrar aos actores negros. A película amosa un mundo ideal de cabaleiros románticos que transitan polos campos de algodón, tratan ben aos escravos e consideran a escravitude como un mal necesario. Incluso, os escravos liberados, son incapaces de saír adiante sen un amo branco que os dirixa e, no peor dos casos, convértense en ladróns e delincuentes. Mammy é un personaxe moi querido e entrañable na película. É a aia e criada negra que sempre se mantivo a carón de Escarlata, pese a todas as vicisitudes que lle tocou vivir. A actriz recibiu un Oscar consciente do camiño que abría ás xeracións que viñan detrás.
Sen embargo, o racismo non é o único aspecto controvertido da obra. Nunha das esceas máis coñecidas por aqueles que vimos a película e que quedamos con gañas de volver a ter tempo para revivila novamente, Rhett Butler viola a súa esposa, Escarlata. A mañá seguinte, Escarlata amósase encantada e satisfeita do que o seu home fixo. Hoxe, esta comprensión non é posible e resulta imposible levar ao cine escenas como estas, totalmente normais naquela época.
Pero, a pesar de todo, Escarlata representa a imaxe da liberdade e da muller actual, imaxe na que todas nos queremos ver reflexadas. As súas frases faraónicas: “Francamente, querida, me impórtame un bledo”, “realmente mañá será outro día” ou a frase coa que remata a película (e non quero facer un spoiler), “A Deu poño por testemuña de que xamais volverei a pasar fame”, representa a heroína poderosa que excede o irreal. Unha muller capaz de romper con todos os ditados patriarcais dunha época; capaz de seducir a calquera, e facer negocios con inimigos para salvarse a si mesma, a súa casa e a súa familia, de casarse sen amor e por conveniencia como mera estratexia de supervivencia, de refacerse a si mesma cun vestido das cortinas do salón.
Realmente, mañá será outro día...
Apertas



Clara María Domínguez Iglesias
2º de Bacharelato
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 15-12-2019 19:31
# Ligazón permanente a este artigo
Software ourensán en órbita nun minisatélite creado para detectar incendios
O Laboratorio Informática Aplicada do Campus de Ourense foi o encargado de desenvolver o software de abordo. Un equipo de cinco investigadores entre os que figura o profesor Arno Formella traballou durante meses, moitas horas, en cooperación coas escolas de Enxeñería Industrial e de Telecomunicacións coas que forman a agrupación aeroespacial da Universidade de Vigo para programar o sistema operativo que controlará o hardware que está en órbita, xa desde hai un ano, voando con éxito a 490 quilómetros de altura. Cada hora e media, unha antena terrestre recibe o seu sinal e mándalle información sobre a súa batería, a potencia dispoñible ou a temperatura. Ese software planificador de tarefas do Lume-1 foi deseñado polo equipo ourensán da Escola de Enxeñería Informática e recibiu recentemente un dos Premios dá Crítica 2019.

Neste proxecto europeo FireRS (WildFire Remote Sensing), tamén participaron, ademais da universidade galega, a Universidade de Porto e o Centre Nacional da Recherche Scientifique de Toulouse. O seu obxectivo é «proporcionar ás axencias de urxencia unha ferramenta innovadora para a detección e xestión do incendio case en tempo real».Os profesores Juan Carlos González Moreno e Alma Gómez Rodríguez, xunto con Fran Rodríguez e Santiago Iglesias Cofán, alumno contratado, e Arno Formella foron os membros do grupo de investigación que desenvolveu este software cun sistema operativo en tempo real do proxecto FireRS. O Lume-1 é o cuarto nanosatélite desenvolvido pola Universidade de Vigo. O primeiro CubeSat foi o Xatcobeo, iniciado da nada no ano 2008 e voou en 2012. O profesor Formella comenta que os tres anteriores mini satélites tiñan un hardware moito máis limitado que o «máis moderno e potente» do Lume-1. O equipo ourensán sabía que compoñentes e que memoria íase ter. O deseño do sistema de comunicacións foi cousa do equipo de Teleco, precisa.

Paula Vázquez 1ºB nº19
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 15-12-2019 15:19
# Ligazón permanente a este artigo
A saliva dunha servilleta pode decidir unha herdanza de dous millóns en Vilalba:
Presentan no xulgado vilalbés unha demanda de paternidade para que se recoñeza a filiación dun veciño de Vizcaya co seu pai lucense.

Un veciño de Vizcaya, de 39 anos, acaba de presentar unha demanda no xulgado de Vilalba por recoñecer a súa condición de fillo dunha persoa que faleceu a finais de 2017 e deixou unha finca que rolda os dous millóns de euros. O encargado de levar o caso é o avogado dos medios de comunicación Fernando Osuna (especialista en levar casos deste tipo, algúns en Galicia, e famoso por casos como Cordobés, Paco Gento ou Samuel Eto'o, entre outros), que presentaron o pasado. O xoves en Vilalba presentouse un informe detallado que inclúe os resultados dunha proba de ADN, que foi obtida a través da saliva deixada nunha servilleta por un irmán do falecido e que coincide nun 99,9% coa da demandante. Esta proba conseguiuse a través dun detective.

"Existe unha ampla xurisprudencia do Supremo e da Lei constitucional que garante que un detective poida obter probas sen un propósito lícito, sacado dun lugar público e a través de obxectos que non teñen valor", explica Osuna para defender que se obteñan probas do ADN. a través de servilletas, restos de lixo ou mantas de cigarro.

Coa análise elaborada por un laboratorio en Zaragoza, especializado en colar ADN, e co informe do detective, Osuna e o seu cliente presentaron a demanda de paternidade no xulgado, aínda que antes un burofax foi enviado a varios familiares biolóxicos para ver se recoñecérono como o fillo do falecido, respondendo que descoñecen este feito, é dicir a condición do fillo do demandante.


Noa Varela Varela
1ºB/ nº18
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 15-12-2019 15:15
# Ligazón permanente a este artigo
O mozo de Ana Enjamio sobre o presunto asasino: «Tiña medo de aparecer no seu apartamento ou no seu coche»
César Adrio, o compañeiro de traballo da vítima, apartouse do crime, que sucedeu despois dunha cea de Nadal da empresa.

A segunda sesión do xuízo polo crime de Ana Enjamio celébrase hoxe na sede da Audiencia de Pontevedra cando regresaba da cea de Nadal da súa compañía. O único acusado, o seu ex-noivo César Adrio, nega ser o autor dos apuñalos que acabaron coa súa vida. Esta mañá declaran compañeiros de traballo e testemuñas que estaban na cea.

A Fiscalía ve unha contradición no testemuño porque a testemuña na comisaría dixo que escoitou: "Non, por favor" e no xuízo de hoxe denega. O veciño engadiu que os berros da muller duraron uns minutos. Foron "cinco minutos" para chegar á casa e puxéronse pixama.

Remata a lectura das actas. O presidente da sala explica as carencias da Xustiza pola falta de medios e persoal. E chama á sétima testemuña do día, que é unha veciña do edificio no primeiro andar do número 40 da avenida de Madrid, onde vivía Ana Enjamio. Chegara ás 5, porque estaba de festa. «Oín berros de mulleres e pensei que era un argumento e non lle daba ningunha importancia, estaba canso e quedei durmido». Di que escoitou: "mamá, mamá". Non lle deu importancia.



Andrea Romero Castro, N° 17.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 15-12-2019 15:15
# Ligazón permanente a este artigo
Só vinte obras públicas superan o medio millón no que vai de ano.
O concurso público na provincia de Ourense viviu nos últimos cinco anos ao amparo das obras da liña de alta velocidade. Esta infraestrutura, que atende a toda a comunidade, ocultou unha realidade que agora comeza a ser palpable de novo: as obras públicas son cada vez máis escasas no territorio ourensán. Os datos oficiais recollidos ata novembro difunden a alarma e poñen a Ourense á cola galega con 101,7 millóns de euros de investimento das distintas administracións.É unha cantidade que está lonxe dos 338 millóns de euros do mesmo período en 2018. É dicir, o diñeiro investido en obras caeu un 69% no último ano e devolve a Ourense á furgoneta de cola galega detrás. Lugo (105,4 millóns), Pontevedra (214,3) e A Coruña (307,6).
Outro indicador que demostra que o escenario non é o máis adecuado para as empresas construtoras ourensás e para inxectar fondos na provincia é o feito de que as obras superen o medio millón de euros - unha escala adoptada no sector como termómetro para avaliar o impulso da licitación pública - nos dez primeiros meses do ano non invita ao optimismo. Hai unha vintena de intervencións que superan esa cifra, segundo datos da Federación Galega de Construción.
Varios deles, ademais, están destinados a accións sinxelas de mantemento de sinalización viaria por parte da Xunta, como é o caso do reforzo da estrada en distintas estradas de Ourense e que se dividen en dous lotes de investimento por algo máis de 750.000 euros cada un.
Raquel González Castro 1B bacharelato
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 15-12-2019 15:13
# Ligazón permanente a este artigo
Rusia excluida dos Xogos Olímpicos e do mundial

O equipo olímpico de Ruso non poderá participar nos Xogos Olímpicos de Tokio 2020. A Axencia Mundial Antidopaxe excluíu a este país de toda competición deportiva durante os próximos catro anos, polo que non poderán disputar nin os Xogos Olímpicos de verán en Xapón, nin os de inverno en Pekín 2022 entre outras citas. Ademais tampouco poderá disputar o mundial de fútbol de Catar 2022.
O Comité Olímpico Internacional tras finalizar unhas prolongadas e minuciosas investigacións confirmaron a existencia de fortes dopaxes nunca antes vistos na historia das olimpíadas. Rusia é culpable de executar un extenso programa de dopaxe dos seus atletas abalado polo goberno solo comparable coa estratexia da Alemania Oriental durante os anos sesenta ata os oitenta. Foron moitas as oportunidades que a Axencia Mundial Antidopaxe lle deu a Rusia para poñer orde na súa casa e volver a unirse a comunidade deportiva internacional, pero esta, escolleu continuar coa postura do engano e da negación dos feitos, no lugar de tentar cambiar polo ben dos seus atletas e da integridade do deporte.
Os funcionarios do goberno ruso non poderán asistir a ningún certame de esta índole en representación do seu país e solo os atletas rusos aos que se lle concedan o permiso (por estar limpos de dopaxe) poderán participar como individuos nas competición internacionais, pero nunca baixo a bandeira do seu país. Terán que levar un uniforme neutral e se conseguisen algunha medalla non se sumaría ao medalleiro ruso en ningún dos casos.
Agora Rusia ten 21 días, a partir do 9 de decembro, para presentar apelacións ante o tribunal de Arbitraxe Deportivo (TAS). Pero ata ese momento non pode organizar ni participar en ningún gran evento deportivo. É unha verdadeira pena que feitos de este tipo enturben o mundo do deporte.


Jaime Eiriz Castro
2º de Bacharelato


Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 15-12-2019 13:52
# Ligazón permanente a este artigo
Recompilación musical personalizada
A piques de rematar o ano, a exitosa plataforma de servizo de música Spotify decidiu emitir un novidoso resumo do consumo musical que os seus usuarios fixeron desde 2010 ata agora,"Spotify Wrap".

"Spotify Wrap" inicia a recompilación cun resumo de 2019: a música que máis escoitou nas distintas tempadas, o artistas favoritos, o xénero musical máis consumido, unha lista de reprodución coas cancións que máis che gustan …

A novidade e éxito de recompilación reside na iniciativa de Spotify de celebrar o final dunha década permitíndolles aos usuarios coñecer os minutos de música que consumiron ao ano, as cancións e os artistas que os definen e a modo de final o artista que marcou a súas década. ⁠

Cun resumo tan exhaustivo é difícil dicir que a música que escoitamos non nos representa. Reflexión en correspondencia co obxectivo do proxecto, plasmar as apetencias musicais dos seus membros a través das cancións e artistas que máis escoitou ao longo destes 10 anos. ⁠



Lucía Nieto Cancho
2º de Bacharelato/ nº20
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 15-12-2019 13:49
# Ligazón permanente a este artigo
Moda, solidariedade e luxo
A Fábrica de Camisas é unha das marcas de referencia no mundo da camisería masculina, con dúas características clave: a calidade e as creacións a medida. Esta empresa española, que comezou a rodar en 2012, conta con varias franquías repartidas por toda a península e agora, lanzou un novo concepto de retail de luxo en Madrid, da man do seu fundador, Emilio Colomina, e cun potente aliado, Holland & Sherry, empresa téxtil que presume de fornecer as teas máis luxosas e de maior calidade do mundo.
Este novo espazo está situado na madrileña rúa de Paseo da Habana, en pleno corazón do barrio de Chamartín. Nestes 70 metros cadrados atopamos unha zona de sastrería artesanal, unha barra de Gin Tonics Tribútelle e unha zona de estar. E para celebrar a apertura deste novo espazo, Emilio Colomina quixo organizar un evento solidario para recadar fondos para a Organización de Fibrose Quística de España. Unha cita na que participaron moitas caras coñecidas, como Óscar Higares, imaxe da firma, os influencers Salvador Godoy e Lucio Rivas ou algúns nomes do mundo empresarial, como os donos do grupo Larrumba ou o presidente da marca de xenebras Tribútelle.
Por suposto, non podía faltar o actor Jorge Sanz, que colabora estreitamente coa organización desde hai varios anos. Ao final da festa, poxouse unha gravata do actor para recadar fondos. O importe da poxa gañadora -que alcanzou unha suma importante- foi entregado á Organización de Fibrose Quística de España, a través da súa presidenta, Esther Sabando, e o propio Jorge Sanz.



Marta Rodríguez Conde
2º de Bacharelato



Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 15-12-2019 13:48
# Ligazón permanente a este artigo
O PP pide a apertura da Comisaría Nacional na estación de metro Puerta Jerez de Sevilla
O voceiro do Grupo Municipal do Partido Popular no Concello de Sevilla, Beltrán Pérez, reivindicou a apertura da Comisaría Nacional da estación de metro Puerta de Jerez, "sen uso desde a súa inauguración en marzo de 2010".Pérez suxeriu que "sexa unha oficina de reclamacións que coincida co horario de apertura da estación de metro antes da necesaria cobertura deste servizo tras o peche das comisarías do Patio de Banderas e da rúa Betis".

"É necesario que esta comisaría dea servizo á parte sur do casco antigo, antes da distancia da Alameda, situada no norte", explicou o voceiro popular nun comunicado.Estas foron, entre outras, as propostas que Pérez trasladou ás distintas asociacións de veciños do casco histórico coas que se reuniu. Segundo o PP, "os veciños amosaron a súa preocupación polo aumento da presenza de okupas en edificios baleiros e a inseguridade xerada nos contornos".

"Ante as numerosas queixas pola falta de presenza policial", Pérez reclamou "o regreso da policía de barrio para conectar coas necesidades dos veciños e ter un efecto disuasorio". Para iso, afirmou que "é urxente que o persoal da Policía Local incorpore 250 novos efectivos ante as deficiencias actuais e cheguen coa xubilación prevista".




Pablo Seone Martínez
2º de Bacharelato

Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 15-12-2019 13:46
# Ligazón permanente a este artigo
A obesidade en Galicia
En Galicia, se temos en conta os datos do programa Xermola da Consellería de Sanidade, un de cada tres nenos de entre 6 e 15 anos ten sobrepeso ou obesidade.
Hai tempo que pediatras e endocrinólogos levan unha mensaxe reiterada: por primeira vez na historia, as novas xeracións corren o risco de vivir menos que as anteriores. Pode parecer unha esaxeración, pero a ameaza está baseada nunha base sólida: a crecente epidemia de obesidade. O exceso de peso non é un mero problema estético, senón unha verdadeira enfermidade que provoca o risco de padecer moitos outros, dende a diabetes tipo II ata diferentes tipos de cancro e enfermidades cardiovasculares que aparecen progresivamente a idades máis novas. E todo comeza na infancia, onde a alarma apagouse. É certo que as últimas cifras oficiais en España, correspondentes ao estudo Aladdin, indican unha estabilización e incluso unha tendencia decrecente se se comparan os datos de 2011 cos de 2016, pero a cifra segue sendo moi elevada. O 18,3% dos nenos entre 6 e 9 anos son obesos, unha porcentaxe que se eleva ata o 43% se se inclúe sobrepeso.


Paula Trabazos Vidal
2º de Bacharelato


Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 15-12-2019 13:44
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [3] [4] [5] 6 [7] [8] [9] ... [612]
© by Abertal