Blog do EDLg do Colexio Plurilingüe Divina Pastora Franciscanas de Ourense
O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Historia da literatura galega, unha obra fundacional
"Xa nas primeiras catro liñas estabelece que literatura galega é a que está escrita en galego. Para el era o criterio máis sólido. Consideraba que o criterio filolóxico é o máis científico", di Aurora Marco, discípula de Carvalho Calero, con quen traballou durante anos na Universidade de Santiago.



Coincide con Pilar García Negro, tamén alumna súa, á hora de considerar a Historia da Literatura Galega Contemporánea (HLGC) como un volume de gran rigor científico, sobre o que se asentan os estudos literarios posteriores. Malia que se omita as referencias, sinalan tanto unha como a outra.


A clave da relevancia da investigación de Carvalho reside, segundo Aurora Marco, en ser unha "historia con perspectiva galega, que alía o criterio científico co nacionalismo e que incorpora as novas teorías literarias, cun grande eclecticismo na metodoloxía".



"Dicía que tratara a literatura galega como se fose a grega, co mesmo rigor e con distancia. Entusiasmo e frialdade dicía, citando a Ortega", lembra a discípula que sabe do traballo que a obra lle supuxo ao profesor, os máis de cinco anos facendo papeletas, aproveitando papeis xa impresos que el cortaba en catro para facer fichas e reutilizar pola parte de atrás. "Só se entende este traballo ao estar guiado pola entrega e o amor a Galiza", defende para, a seguir, lamentar a súa falta de recoñecemento.


"Trátase da primeira historia da literatura galega científica, elaborada a partir dun traballo de campo enorme e moi alimentada da sabedoría particular do seu autor", valora García Negro. Rigor e paixón atopa nun traballo no que destaca a vontade de situar a literatura galega contemporánea á altura que merece, facendo fincapé nas noventa páxinas dedicadas a Rosalía de Castro como inauguradora da modernidade galega. Unha obra que, ao seu ver, "non ten parangón con historias doutras literaturas, incluída a española".



Para a profesora da Universidade de Gales, Helena Miguélez, trátase dun "texto clave para entendermos a historia cultural galega no século XX e aínda hoxe. Por ter sido a primeira historia literaria galega escrita integramente en galego e incluír unha reflexión teórica do autor sobre o criterio lingüístico para a definición de literatura galega, ten sido estudada constantemente como un texto de carácter fundacional, hoxe aínda non superado". Engade tamén que "a reificación da importante función política do 'criterio lingüístico' teorizado por Carvalho ten levado a certos enganos metodolóxicos que entramparon o avanzo do coñecemento da historia cultural galega, o seu carácter relacional, discursivo e complexo".


Unha manda non escrita do nacionalismo


Que a dimensión da tarefa dá idea do compromiso co país e da xenerosidade de Ricardo Carvalho Calero é afirmación na que tamén coinciden Aurora Marco e Pilar García Negro. "O libro foi encargado por Galaxia no ano 58 cando estaba traballando en Fingoi de mañá á noite. Que Fernández del Riego lle mandara materiais, como se recolle no seu epistolario, non significa que houbera maior participación na elaboración da obra. Carvalho Calero é o único e exclusivo autor", di Aurora Marco diante de voces que falan dunha autoría colectiva da inxente obra.

Porén, ao respecto, a profesora Heléna Miguélez fala da necesidade dun "estudo pormenorizado do texto como evento sociolóxico" Neste sentido -di- o estudo da correspondencia entre o autor e o seu grupo intelectual durante os sesenta e setenta revela até que punto a HLGC foi froito dun labor de colaboración. O propio Carvalho, nunha carta a Fernández del Riego, relata como a súa dona, María Ignacia Ramos, lía os libros que el non tiña tempo de ler e redactáballe as fichas" apunta pola súa parte.

"Dicir que a autoría é compartida polo feito de que Fernández del Riego lle enviara materiais non deixa de ser unha insidia. É unha obra absolutamente individual e, é máis, era a única persoa da súa xeración con capacidade para podela facer. Está a cumprir unha manda non escrita do nacionalismo galego de preguerra que decidiu non lle negar á cultura galega a cobertura de ningunha necesidade" afirma García Negro que sitúa a Historia da Literatura en correlación coa Historia de Galicia de Otero Pedrayo, cos traballos de Castelao ou, en fin, co labor do Seminario de Estudos Galegos do que foi secretario.


Iago Fuentes Aller
1º BACH A
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 11-05-2020 00:17
# Ligazón permanente a este artigo
As franxas horarias rexen para pasear, pero non para ir de cañas

A partir de mañá poder ir a untivoraza a tomar algo no horario que estea aberta, pero haberá que seguir respectando as franxas establecidas para saír a pasear, para que os nenos xoguen na rúa ou para facer deporte. Esas limitacións non se modifican máis que no sentido de adaptalas ás circunstancias climatolóxicas de cada territorio. Aínda que aparentemente poida parecer contraditorio, o Goberno xustifica o modelo porque está pensado, fundamentalmente, para evitar aglomeracións nos espazos públicos e que teñan que compartilo, por exemplo, os menores de 14 anos coas persoas maiores, que forman parte da poboación de risco. De feito, nunca existiron as franxas horarias para outro tipo de actividades, como ir ao supermercado, á farmacia ou a comprar o xornal. As franxas horarias seguen rexendo para o mesmo que o facían ata agora, que é para saír a pasear e a facer deporte. Sempre que se resida en núcleos de máis de 5.000 habitantes —nos pobos pequenos e aldeas non hai estas limitacións— os maiores de 14 anos e menores de 70 poden pasear e facer deporte de 06.00 a 10.00 e de 20.00 a 23.00 horas. Os nenos poden saír á rúa co seu propio xoguete de 12.00 a 19.00, un máximo de tres nenos con cada proxenitor ou adulto a cargo. Os maiores de 70 anos e as persoas dependentes, acompañadas por un coidador, teñen reservadas as franxas de 10.00 a 12.00 e de 19.00 a 20.00 horas.


Juan García Ocampo
1º BACH A
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 11-05-2020 00:14
# Ligazón permanente a este artigo
Caldaria busca atraer equipos de fútbol para mellorar a súa oferta térmica
Caldaria, a entidade que xestiona os balnearios de Arnoia, Laias e Lobios, redobrará o seu
compromiso de atraer estadías do equipo deportivo ata 2019. Despois dos bos resultados
obtidos co remo e piragüismo, cunha media de mil atletas aloxados cada ano desde 2015,
engadíronse ciclismo, ciclismo e, de inmediato, fútbol. Caldaria ten conversacións moi
avanzadas cunha axencia finlandesa, especializada na programación de estadías de
equipos de fútbol para derivar conxuntos de países nórdicos e de Europa do Leste ao spa
de Laias.
Isto foi confirmado polas fontes da entidade, que avance a presenza da citada axencia na
fira Sportur que se celebrará en Expourense entre o 15 e o 17 de novembro para pechar
algúns acordos. Caldaria aproveita as instalacións térmicas de Laias para dar un servizo de
calidade aos equipos que se adestrarían no veciño campo de Barbantes, herba natural e a
1,7 quilómetros do balneario. "A nosa idea é competir nun nicho de mercado que xa
implique estadías en equipo en Málaga ou Levante", sinalan Caldaria.
Os custos de confirmar a presenza de equipos do norte de Europa, algúns esforzos parecen
ter xa froito na veciña Portugal. Os técnicos de Boavista ou Vitória de Guimaraes visitaron
as instalacións e "os consideraron óptimos", segundo as mesmas fontes.


Lucía Mugüerza García
1º BACH A
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 11-05-2020 00:11
# Ligazón permanente a este artigo
AJA lembrará o día 10 de maio a primeira audición de "Grândola, vila morena" en Compostela
Para conmemorar o concerto celebrado o día 10 de maio de 1972 no
Burgo das Nacións, en Compostela, onde se di que José Afonso
interpretou por vez primeira a canción de Grândola, vila morena, que
depois serviu de sinal para a Revoluçom dos Crâvos en abril de 1974, a
Associaçã​o José Afonso manterá unha conversa co Francisco Fanhais,
presidente da AJA e amigo de José Afonso.
A actividade terá lugar o domingo 19 de maio ás 19 horas (18 horas en
Portugal) e poderá seguirse na canle de Youtube da AJA Galiza. Francisco
Fanhais naceu en 1941 en Praia do Ribatejo (Portugal) e é foi unha das
persoas activistas contra a ditadura en Portugal a través da música e das
letras comprometidas.
Esta oposición ao réxime salazarista provocou que tivese que marchar a
Francia en 1971, cando se fai militante de Luar. Alí comparte vivencias con
José Afonso, que iría a París a gravar o disco Cantigas de maio, das que
falará nesta entrevista-debate, ademais das súas visitas a Galiza tamén na
clandestinidade.


Ricardo Tornero Belloso
1º BACH A
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 11-05-2020 00:09
# Ligazón permanente a este artigo
Alemaña teme que se disparen os contagios case tres semanas despois do inicio da desescalada

O alivio das restricións da vida pública é un camiño tortuoso e non exento de perigos. O medo en Alemaña a unha recaída na propagación de contagios de covid-19 avivouse este domingo tras superar a taxa de reprodución do virus a barreira do 1, considerada polas autoridades políticas e sanitarias o límite para evitar a propagación exponencial da enfermidade. O instituto oficial Robert Koch cifrou en 1,1 a taxa que mide a media de contagios dos que é responsable unha soa persoa, case tres semanas despois de que comezase a desescalada en Alemaña coa apertura dos comercios. Mentres, nas rúas pálpase unha crecente relaxación cidadá.

Nos próximos días poderase saber se o 1,1 trátase dunha subida puntual ou de se se consolida o incremento, nun país que ata o de agora logrou reducir significativamente o número de contagios e onde o número de persoas curadas supera con fartura a diario o de novos casos. O Robert Koch advirte no seu informe diario que a taxa de reprodución trátase só de “unha estimación” e que “é demasiado pronto para inferir se o número de novas infeccións continuará decrecendo como nas pasadas semanas ou se crecerá de novo”.

Alemaña é o sétimo país do mundo con máis casos rexistrados, segundo as cifras da universidade Johns Hopkins. O número total de positivos en Alemaña elévase a 169.218, deles 667 desde o sábado. Delas, 144.400 xa se curaron. A cifra de mortos ascende a 7.395; 26 máis que o día anterior.


Luis Manuel Fernández Carrasco
1º BACH A
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 11-05-2020 00:07
# Ligazón permanente a este artigo
Os detalles sobre as restricións na fase 1, na que entrará toda Galicia o luns
O Boletín Oficial do Estado (BOE) publicou esta mañá a nova orde pola que se
regulará a fase 1 do plan de desescalada e que se aplicará a partir do luns, 11 de maio. O texto detalla as condicións para a «flexibilización de determinadas restricións» a nivel nacional, nos ámbitos laboral, social, económico, cultural e deportivo.A orde afecta o territorio completo de Galicia, Asturias, Cantabria, País Vasco, A Rioxa, Navarra, Aragón, Estremadura e Murcia, así como de Canarias e Baleares, onde se suman todas as illas ás que xa estaban en fase 1 en ambos os arquipélagos, e as cidades autónomas de Ceuta e Melilla.No entanto, tal e como recordan desde o Goberno, os desprazamentos para pasar a noite en segundas residencias non están permitidos na fase 1 do plan de desescalada, nin sequera dentro da mesma provincia, illa ou rexión sanitaria.


Alejandro Fernández Blanco
1º BACH A
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 11-05-2020 00:05
# Ligazón permanente a este artigo
O cardeal Cañizares abre a basílica de Valencia e 200 persoas sáltanse o confinamento obviando a distancia social

A polémica céntrase este domingo en Valencia, onde o cardeal arcebispo,
Antonio Cañizares, foi acusado de incumprir o estado de alarma abrindo a
basílica da cidade. Así o defendeu o concelleiro que xestiona a Policía
Local da cidade, Aarón Cano, que, tal e como recolle o periódico Levante,
cualificou como unha irresponsabilidade a decisión de abrir o templo aos
fieis.
Segundo informa este medio, a basílica abriu as súas portas ás 11.30 horas
con motivo do Día da Mare De Deú dels Desemparats, a festa da Virxe
dos Desamparados, que cada ano reúne a miles de persoas. A noticia
correu por toda a cidade, o que provocou que unhas 200 persoas acudisen
ao lugar para ver a imaxe da virxe, chegando a sentar nos asentos e
supostamente a non gardar a distancia de seguridade, tal e como
asegurou o diario Levante. A Policía Local tamén acudiu ao lugar para
tratar de evitar que a situación se descontrolara aínda máis.
Segundo apuntan as mesmas fontes, a Policía Local de Valencia traballa
nun informe que se enviará á Delegación do Goberno para que valore o
ocorrido. O concelleiro valenciano ha asegurado que se trata de acción
moi grave, e que se fixo con premeditación e aleivosía. O arcebispado de
Valencia asegurou que «Non houbo aglomeración porque había dúas
patrullas policiais e non actuaron para disolver a ningún grupo». Sobre o
estado de alarma, engadiu que: «Esta arquidiocese aplicouna máis a
machada que ninguén».


Pedro Fernández Carrasco
1º BACH A
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 11-05-2020 00:04
# Ligazón permanente a este artigo
Os Maios e a Nai
Boas tardes amigXs
Coma sempre a última hora, non teño nin idea sobre que falarvos. Xa estou aburrida de tanto coronavirus, pandemias e crises e ...
Pois nada! Vou falar dos maios, que xa pasaron, e do día da Nai que, aínda que non gardan relación directa si é verdade que poderían perfectamente estar vinculados posto que a natureza é vida e vida é precisamente o que unha nai da.
Aquí en Ourense, os maios son unha fermosa tradición que este ano pasou inadvertida pola situación que estamos a vivir e da que, veremos, se aínda saimos porque algúns se pensan que isto xa está. E nada máis lonxe da realidade; agora é cando realmente se vai ver se estamos ou non preparados para asumir os riscos que leva consigo saír á rúa e ser responsable socialmente por nós e polos que nos rodean.
Pois ben, direivos que Os maios é unha fermosa tradición moi arraigada na capital e na provincia da que sobradamente teredes escoitar falar e outros anos poderiades contemplar en directo na rúa do Paseo, se tivestes esa sorte e gañas claro está. Os maios celébranse en Ourense cada ano, o día 3, día da Santa Cruz, que na tradición cristiá representa a árbore da vida, da saúde e da resurrección. É unha festa de exaltación da natureza, de aí que as figuras que se realizan para exhibir estean inspiradas na mesma e engalanadas con flores, froitos, follas de árbores, xestas, toxos…
A outra festa que se celebra o día 3 de maio é o día da Nai. A orixe desta celebración non está clara, pero na tradición cristiá e nos países católicos, celébrase o primeiro domingo do mes de maio, porque maio é o mes das flores, o renacer da natureza, da vida, o mes da Virxe. Que saibades que, inicialmente, no cristianismo festexouse como o “día da fecundidade” coincidindo co día 8 de decembro, día da Inmaculada Concepción. Así establecido polo papa Pío IX en 1854.
Direivos que persoalmente considero que un día ao ano non basta para agradecer ás nosas nais todo o que fan por nós. Ser nai hoxe en día é unha tarefa case heroica. As nosas nais afrontaron o feito da súa maternidade vendo como os seus corpos se transformaban. Loitan contra vento e marea para levar a termo o seu embarazo e poder criar aos seus fillos e fillas da mellor maneira posible sen que lles falte de nada. Son loitadoras incansables que fan dun día 30 horas sempre cun perpetuo sorriso na súa fazula.
Non deixemos que o día da Nai se volva soamente unha data comercial. Valorémolas como realmente se merecen; no mesmo grao que o amor que elas nos dan. Merécense que todos os días da súa existencia sexan especiais.
Apertas e ata a semana vindeira!



Clara María Domínguez Iglesias
2º de Bacharelato
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 10-05-2020 23:33
# Ligazón permanente a este artigo
A CRUZ VERMELLA :157 ANOS DE ENTREGA
Como cada 8 de maio celebrouse o Día Mundial da Cruz Vermella e da Media Lúa Vermella, en conmemoración do nacemento de Henry Dunant, o fundador da Cruz Vermella. O seu emblema da cruz vermella sobre fondo branco é recoñecido en todo o mundo como símbolo de axuda humanitaria e adoita ser respectado en todas as circunstancias, para que poidan desenvolver o seu labor en países en conflito.
O obxectivo deste día é recoñecer o labor de voluntarios e empregados que todos os días salvan vidas, axudan aos máis desfavorecidos e cambian mentalidades. É a rede humanitaria máis grande do mundo e conta con empregados e voluntarios que desde as comunidades axudan ás persoas máis necesitadas e vulnerables do mundo, aquelas que viven en países con poucos recursos sanitarios e económicos, as que sufriron de primeira man algunha catástrofe climática ou como consecuencia de guerras, refuxiados e desprazados.
Alí onde hai que cubrir necesidades humanitarias, podemos atopar a esta organización: nos desastres naturais, participando en campañas de recollida de roupa, xoguetes, medicamentos e alimentos; na prestación de primeiros auxilios, servizos médicos e psicolóxicos; fomentando a inclusión social e o emprego en comunidades desfavorecidas... Na actualidade, puxo en marcha unha campaña chamada "Plan Responde fronte ao COVID-19", que se centra en accións de sensibilización e información da poboación.
Por todo isto a comunidade mundial debe conmemorar con orgullo que unha organización como a Cruz Vermella siga mantendo as súas actuacións por todo o mundo.



Jaime Eiriz Castro
2º de Bacharelato

Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 10-05-2020 23:29
# Ligazón permanente a este artigo
Madrid, interior
Ante a posible parálise da actividade por mor do confinamento, artistas coma o guionista Juan Cavestany deciron crear novas películas; Madrid, interior, elaborada entre o 24 de marzo e o 24 de abril, no momento máis duro da pandemia. A pesar de non ser a única alternativa cinematográfica producida na última tempada, si é a primeira longametraxe española plantexada, rodada e acabada en corentena.

Madrid, interior, que comeza cunha cita de Dylan Thomas - "Non entres manso nesta noite tranquila" -, realizouse coa colaboración dun centenar de persoas que filmaron pequenas pezas que xuntas representan 80 minutos dun retrato do estado de ánimo durante as peores semanas da pandemia. Aparecen amigos, coñecidos, amigos de amigos, pais de alguén que coñece a alguén. E si, entre eses amigos hai celebridades. Máis Cavestany prefire non revelar todos os nomes, porque a aparición dun "supón unha gran sorpresa que quero que goce o público". E ao mesmo tempo vive con dúbidas sobre o que describe como "o dilema das caras coñecidas".

Unha mostra do mellor de Cavestany, o creador de estados de ánimo. Máis non é un documental non sobre o coronavirus, senón sobre a experiencia íntima do encerro que obviamente se transforma nunha película con momentos dramáticos e cómicos, especialmente tocados pola introspección, a espera, e ás veces o medo.



Lucía Nieto Cancho
2º de Bacharelato/nº20

Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 10-05-2020 23:27
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [3] [4] [5] 6 [7] [8] [9] ... [653]
© by Abertal