Blog do EDLg do Colexio Plurilingüe Divina Pastora Franciscanas de Ourense

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

A Rocha vive grazas aos arqueólogos
Raquel Casal -toda unha vida dedicada á arqueoloxía galega- aparenta voz de indiferenza: «A escavación do castelo dá Rocha é unha decisión do Concello de Santiago, que asina un convenio coa Universidade e dentro desta tócanos a Fernando Acuña e a min dirixir ou proxecto». Dio con ton neutro e confesa que non sabe se este ano continuarán os traballos e se estarán eles á fronte. Pero o certo é que dá a impresión de que a muller, tras mil batallas arqueolóxicas, continúa coa ilusión intacta para acometer a sexta campaña. Diñeiro non debería faltar, porque grazas a unha emenda parlamentaria chegarán, polo menos en teoría, un millón de euros.
O caso é que A Rocha non estaba e agora está. Os veciños empezaron a dar -sanamente falando- a lata e saíronse coa súa: localizar os restos da que foi fortaleza máis importante de Galicia, lugar seguro dos arcebispos composteláns, e sacala á luz. Porque escondidas si que estaban estas murallas, fosos, portas e ata proxectís de catapulta do século XIII que pasaron á categoría de ruína mercé ao empeño do movemento agrario revolucionario dos Irmandiños no ano do Señor de 1466. E, curioso, o complexo non foi restaurado, en contra do que pasou coa maioría dos que sufriron a iracunda visita dos mal armados pero moi indignados campesiños. Todo apunta a que a pedra se repartiu entre o Pico Sacro (o arcebispo Fonseca II quixo construír alí outro castelo) e a catedral compostelá, posto que a base da torre do Reloxo da basílica está composta precisamente por eses sillares da Rocha.
E como a vida dá moitas voltas, no século XVII pensouse en reconstruír a fortaleza, pero dese estadio non pasou o proxecto.
As escavacións permitiron recuperar moitas cousas dese edificio gótico de planta cadrada que ocupa uns 3.500 metros, dimensións máis que respectables nun país como Galicia onde abundan os bastións pequenos cando non minúsculos. Moedas, apliques de mobles (un deles representando ao que parece un crocodilo), cerámica feita aquí e cerámica importada, un bo conxunto de puntas de ballesta, unha espada de folla rectangular, unha daga das chamadas perfora mallas, ósos de animais domésticos...
E tendo un pasado como ese, a pregunta é quen se atreve a frear as escavacións que poden arroxar tanta luz sobre Santiago. Raquel Casal fai un xesto de indiferenza. Vese claro que está a desexar volver ao choio.
COMO IR
Non está sinalizado e, aínda que se atopa nun sitio en teoría de relativamente fácil acceso e localización, ir ata alí transfórmase nun pequeno calvario que esixe algunha paciencia. Saíndo de Santiago cara ao sur pola nacional, á entrada do Milladoiro hai unha rotonda. Cóllase á dereita (como regresando a Compostela) e, sen cruzar nunca a vía de tren, vírase cara á esquerda, sobe cara ás casas da Rocha ?un caos urbanístico? e descéndese (na placita co lavadoiro, á dereita). O castelo está pegado ao ferrocarril.

MÍRIAM LÓPEZ 2D0 BACH A
Comentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 19-04-2011 22:02
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal