Blog do EDLg do Colexio Plurilingüe Divina Pastora Franciscanas de Ourense

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Unha rara hipernova completa o relato da morte das estrelas masivas
Investigadores do Instituto de Astrofísica de Andalucía e outros centros internacionais han estudado o final dunha estrela moi masiva, que acaba xerando un estalido de raios gamma e unha hipernova. O estudo achega o elo que faltaba para vincular eses estalidos con este tipo de enerxética supernova.
O fin da vida das estrelas depara escenarios plácidos no caso das estrelas de baixa masa, como o Sol. Non así no das estrelas moi masivas, que sofren eventos explosivos tan intensos que poden superar en brillo a toda a galaxia que as alberga. Un grupo internacional de astrónomos estudou en detalle o fin dunha estrela de gran masa que produciu un estalido de raios gamma ( GRB) e unha hipernova, o que permitiu detectar un novo compoñente neste tipo de fenómenos. O estudo, publicado na revista Nature, achega o elo para completar o relato que vincula as hipernovas cos GRB. “En 1998 detectábase a primeira hipernova, unha versión das supernovas moi enerxética, que seguiu a un estalido de raios gamma e que supuxo a primeira evidencia da conexión entre ambos os fenómenos”, apunta Luca Izzo, investigador do Instituto de Astrofísica de Andalucía ( IAA-CSIC) que encabeza o estudo.
O escenario proposto para explicar o fenómeno involucraba unha estrela de máis de 25 masas solares que, ao esgotar o seu combustible, sofre un proceso de colapso do núcleo. Ao derrubarse sobre si mesmo, o núcleo xera un buraco negro ou unha estrela de neutróns e, ao tempo, xorden dous chorros polares de materia que atravesan as capas externas da estrela e que, ao emerxer ao medio, producen estalidos de raios gamma. Finalmente prodúcese a explosión de hipernova, que pode ser decenas de veces máis intensa que unha supernova. Pero, aínda que tras vinte anos de estudo a relación entre os GRB e as hipernovas parece inequívoca, non se cumpre en sentido contrario, xa que se detectaron varias hipernovas que non levan asociados estalidos de raios gamma. “Este traballo permitiu achar o elo perdido entre estes dous subtipos de hipernova na forma dun novo compoñente: unha especie de envoltura quente que se forma en torno ao chorro segundo propágase a través de estrélaa proxenitora –apunta Izzo–. O chorro transfire unha parte importante da súa enerxía á envoltura e, se logra atravesar a superficie da estrela, producirá a emisión de raios gamma que identificamos como GRB”. Con todo, o chorro pode malograrse dentro da estrela e non emerxer ao medio ao carecer de enerxía suficiente, circunstancia na que se produce unha hipernova pero non un estalido de raios gamma. Así, a envoltura detectada nesta investigación supón a ligazón entre os dous subtipos de hipernova estudados ata agora, e estes 'chorros sufocados' (do inglés choked- jets) explicarían de forma natural as diferenzas.

Tomás Leis Bravo 4ºB
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 20-01-2019 22:50
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal