EDLfranciscanasOurense


Blog do EDL do Colexio Plurilingüe Divina Pastora de Ourense

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

As últimas lavandeiras de Santiago.
Son as dez e media da mañá. O termómetro marca catro graos e a auga do lavadoiro está xélida. Isabel Rodríguez parece non notalo. Vai sen luvas e afánase en deixar un trapo limpo. Enjabonando e enjuagando. Fregando. E volta outra vez. A esa hora xa se foron as outras veciñas de Casas Novas que, como ela, seguen dando uso diario á construción que hai xunto ao parque, a só uns metros da súa casa. Dándolle sentido á súa existencia. Todas teñen lavadora en casa. «Pero non hai como lavar a roupiña a man, é como mellor queda», di esta entrañable muller, disposta sempre a tender a man a todo o que lle pide axuda. A súa nai, conta, « foi lavandeira e sacaba así un soldo, lavando a roupa dás casas privadas e do Seminario Menor». Era unha profesión habitual entre as mulleres da zona. «Había moitísimas lavandeiras, moitísimas. Estaba isto cheo. Aquí traballabamos para todo ou pobo», lembra esta compostelá de 66 anos. « Eu xa ía coa miña nai dende moi pequeniña. Antes lavabamos noutro lavadoiro que había privado, aí atrás, en Lermo. Pero despois ou alcalde, ou señor López Carballo, deixounos a fonte e vos maridos todos dá zona fixeron leste, que debe ter xa uns cincuenta anos», relata Isabel. Na súa casa contaban co soldo do seu pai, un peón de estrada. Eran catro irmáns e ás dúas mulleres tocoulles desde moi novas axudar á súa nai no río: «*Íamos ao de Santa Isabel. Lavabamos de xeonllos xunto a ponche, porque alí era a auga máis corrente e aquí había pouquiña». « As lavandeiras tingamos moita faena. Alí molladiñas todo ou inverno. Así collemos a reuma que temos todas. Pagaban pouco, pero era ou que había», continúa. Un traballo duro «Tingamos que ir ata Belvís cargadiñas coa roupa dás monxas. Tamén cando facía mal tempo, alá polas Trompas, que antes eran todo corredoiras. E volviamos todas molladas de volta coas servilletas dous rapaces que estudaban para curas non Seminario. E, cando lles daban as vacacións lavabámoslles as colchas», narra mentres segue enjabonando e enjuagando, deténdose na faena cada vez que vai ou vén alguén do Pedroso para lanzarlle un cordial saúdo. «*É moi bonito lavar. Eu uso moi pouquiño a lavadora», di Isabel, quen asegura que goza especialmente diso cando a acompaña a súa neta. O presidente da Xunta, Núñez Feijoo, ten alí a súa residencia e é fácil velo de paso, aínda que nunca lle viron lavar alí os seus trapos sucios, din as mulleres do lugar entre risas. «*É moi campechano e para a falar con nós porque, ademais de lavar, pasamos aquí un bo intre e contamos contos». Aínda téndoo a tiro, recoñecen que nunca se atreveron a pedirlle un favor como recebar o lavadoiro. «Iso se que lle viña ben», reclaman. Un pouco máis abaixo está o lavadoiro do Empedrado ao que tamén se lle dá uso, cunhas vistas privilexiadas da Catedral. María Rodríguez García é das habituais alí. Ela tampouco é de luvas, nin sequera no inverno. « Teño lavadora pero gústame lavar vos trapos a man», indica. « Agora non ven moita xente, podemos coincidir dúas ou tres máximo. Sen embargo, cando eu era meniña xa viña aquí a miña nai a lavar e ten estado isto cheo todo ao redor, case non tingas sitio onde poñerte», engade. Outra muller explica que entre todas organízanse para limpalo, unha vez ao mes, máis ou menos. E, tanto en canto, «ata vén xente de San Lázaro».


Laura Losada Conde 2ºBacharelato
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 11-03-2018 22:08
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal