Blog do EDLg do Colexio Plurilingüe Divina Pastora Franciscanas de Ourense

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

A segunda idade dourada do pop-rock español
Digámolo dunha vez por todas: adeus nostalxia e viva o presente. Adeus nostalxia e viva o presente do pop-rock en español, todo un abanico de propostas dispares e ricas que fan que a saúde musical de España estea seguramente en mellor forma que nunca. Digámolo alto, sen medias tintas: vivimos a segunda idade dourada do pop-rock español, que nada ten que envexar á daqueles oitenta. A partir do impulso da última xeración e a convivencia cos veteranos, poderiamos falar da removida española.

Basta fixarse neste outono para ver ata que punto o pop-rock español é un mostrario suculento. Os estupendos discos de francotiradores veteranos, forxados na trastienda dos oitenta, como Josele Santiago, Xullo Bustamente e José Ignacio Lapido conviven con novos talentos, inquietos na súa procura dunha obra persoal e distintiva, como Anxo Stanich e Jacobo Serra. Os traballos de pesos pesados como Bunbury, Vetusta Morla e Xoel López saen á rúa cando antes foron aparecendo os de Jorge Drexler, A Marabillosa Orquestra do Alcol, Sidecars, Os Coroas, Rubén Pozo, Afasto Stivel, Ricardo Lezón, Txetxu Altube. En todos hai cancións máis que interesantes. E, entre tanto, nas marxes, aparecen figuras de molde propio, rara avis no panorama español, cantando en inglés e cos seus pés no cancionero norteamericano, demostrando aptitudes fabulosas como Salto, Joana Serrat e Nat Simons.

Neste acotamento de outono tamén se podería mirar aos escenarios. Loquillo, Amaral, Leiva, Sidonie, León Benavente, Coque Malla, Quique González, Iván Ferreiro, Nenos Mutantes, Dani Martín, Depedro, Viva Suecia, Rozalén, son algúns dos artistas españois que viven o seu mellor momento. Si, Loquillo tamén, máis aló de todo o romanticismo dos seus oitenta, enchendo hoxe en día As Vendas ou o aforamento grande do WiZink Center. Son nomes que conseguiron desde o bo facer e a constancia construír o seu propio carreiro, crear un público cultivado e alimentar o cancionero español con clásicos contemporáneos.

Fagamos un exercicio visionario: dentro de 25 anos, as compilacións do pop-rock español deberían incluír cancións como O último home na Terra de Coque Malla, A casa dos meus pais de Quique González, O pensamento circular de Iván Ferreiro, A choiva nos zapatos de Leiva, Nubes de papel de Depedro, Onde ir de Viva Suecia ou Tipo D de León Benavente co mesmo valor que, tempo atrás, tiveron en España composicións que agora se entenden clásicas da nosa memoria, nadas á calor dos oitenta. Por non falar do flamenco, que superado ese rolo de fusión dos noventa, alumou voces que exploran e rompen clichés, estando chamadas a marcar época: Silvia Pérez Cruz, Rocío Márquez, Rosalía, Neno de Elxe, Miguel Poveda? As súas cancións tamén marcan a gran evolución da música popular destes días.

Hai calidade. De feito, hai moita calidade. E, de feito, hoxe os discos están mellor producidos que nos oitenta. Convén sinalar que algúns daqueles álbums, tan auspiciados pola crítica e o público no seu momento, non resistiron tan ben o paso do tempo. Non digamos nomes para non ferir sensibilidades. Naqueles anos houbo un malgaste creativo marabilloso e necesario acorde á fame da nova e nova sociedade democrática, que buscaba sepultar o franquismo, aínda que musicalmente xa había surcos fascinantes previos á movida madrileña, como ben se encarga de contar Jesús Ordovás no seu último libro Febre vivir, onde pon en valor a música dos sesenta e setenta. Así mesmo agora os concertos son mellores que antes, en boa parte porque a tecnoloxía avanzou e, a diferenza dos oitenta cando a industria estaba noutra dimensión e era época de vacas gordas, as bandas teñen que vivir do directo. Xóganllo todo aí. Iso non deixa tanto espazo á autocompracencia nin ao piloto automático.

A inocencia daquela coñecida como idade de ouro do pop-rock español foi unha bendición, pero os tempos de agora teñen virtudes que hai que destacar. España gañou en profesionalización. Ten unha industria máis experta e moito máis permeable aos cambios e que se viu obrigada a crecer tamén co pulso dos independentes, eses indies dos noventa que abriron senllas no panorama ata consolidar as súas visións na seguinte xeración. Dos Planetas a Vetusta Morla, Izal, Miss Caffeina e todo o batallón de artistas e bandas actuais.

O conxunto fai do pop-rock unha escena chea de propostas vivas, que se complementan e comparten inquietudes. Músicos que se escoitan uns a outros e que escoitan as referencias de fóra, pendentes dos traballos das bandas estadounidenses e británicas pero tamén trazando pontes co cancionero latino, como no caso de Santiago Auserón, Xoel López, Bunbury, Depedro, Drexler? Tanto é así que nunca antes existira unha relación tan fluída entre os músicos. É algo que falei con nomes como Lapido, Fernando Pardo, Iván Ferreiro, Amaral, Xoel López ou Sabino Mendéz, que viviron outros tempos. As distintas xeracións comparten escenarios e ideas. Retroaliméntanse. Hai competencia, como sempre, pero tamén maior madurez e máis bo rolo. Mesmo se podería dicir que Sidonie, quen comentou todo isto no encontro do PAÍS no Sonorama Ribeira xunto a Nenos Mutantes, deron un himno a estas sensacións coa súa canción Estradas infinitas, todo un pelotazo nos seus directos.



O circuíto de festivais axudou a todo isto, do mesmo xeito que fomentou un público determinado e amplo, disposto a vivir a experiencia da música en vivo dunha forma distinta ao tradicional público de sala. É unha realidade, que certamente prexudica aos garitos das cidades e limita os directos a uns códigos festivaleros. Pero España é país de festivais e, por tanto, hai polo menos unha vintena que son solventes e dunha calidade notable, lugares de encontro musical que permiten levar grupos e artistas a sitios que doutra forma seguramente non sería posible. O exemplo perfecto é Sonorama Ribeira, situado en Aranda de Douro. De feito, os 20 anos de crecemento do Sonorama foron paralelos á consolidación desta segunda idade dourada do pop-rock español.

Toca, iso si, mellorar nas condicións laborais dos músicos e os profesionais da industria, algo no que xa traballan distintas asociacións e sindicatos musicais. O colectivo ten que defender sempre os seus dereitos. É básico para que a profesionalización sexa unha realidade con todas as da lei. E hai concienciación respecto diso. A diferenza de outrora, xa non hai tanta desconfianza entre músicos e hai síntomas saudables como a mobilización conxunta por denunciar os abusos da SGAE. É unha batalla que non fixo máis que empezar. Como ten que concienciarse toda a escena musical española da necesidade de que as mulleres teñan o espazo que se lles quita. Por primeira vez, as profesionais da industria musical organizáronse para reclamar máis presenza no sector. Non pode haber idade de ouro sen o papel protagonista delas.

Adeus nostalxia e viva o presente. É unha época de esplendor, cun futuro prometedor nesa necesaria comunicación co actual continente latinoamericano, que tamén está moi famento. Unha época na que Juan Can (Santiago Auserón) pode defender o seu marabilloso A viaxe, con esa homenaxe aos sons cubanos, mentres un novo grupo chamado Morgan sae da nada para transportar á éxtase coa súa música fuxida, cantada en perfectos inglés e español. Dúas propostas moi distintas, dúas xeracións que lles separan 30 anos pero únelles a súa gran calidade. Digámoslo sen corpiños: vivimos a segunda idade dourada do pop-rock español. Gozar desta removida española, pero tamén fagamos que dure moito máis tempo que a primeira. Un primeiro paso ten que ser valorala como xustamente merece neste país onde sempre a cultura necesita reivindicarse.









Candela Fernández del Pon, 2ºBac.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 29-10-2017 21:10
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal