Blog do EDLg do Colexio Plurilingüe Divina Pastora Franciscanas de Ourense

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

As parroquias dos mortos galegos teñen que falar o mesmo idioma que a dos vivos
Cando os galegos morren, case todos viven a eternidade en español. Incluso ese 44% que sempre respira en galego. A morte non parece cousa do idioma propio. Dous de cada 100 esquelas publicadas nos medios de comunicación están en galego. Nos cemiterios, esa porcentaxe todavía mingua máis: só unha de cada 1.000 lápidas están no idioma propio de Galicia. A Xosé González, fundador da Asociación de Funcionarios para a Normalización Lingüística, removíanselle os sentimentos cada vez que un dos seus coñecidos galegofalantes morría en perfecto español de Miguel de Cervantes. Agora, tras dúas décadas de meticuloso traballo, conseguiu que unha treintena de alcaldes, todos a unha, únanse á causa para espolvorear de galego os seus cemiterios.

Hai máis de 3.600 en toda a comunidade. No de San Xoán de Río (Ourense), o municipio máis monolingüe da comunidade, no que a práctica totalidade dos seus habitantes pensan e senten en galego a todas horas e tódolos días do ano, soamente hai unha lápida neste idioma. Non é o único caso estrambótico. González explica que esta anomalía sociolingüística “non sucede noutros sitios como Cataluña ou Euskadi onde a xente morre no idioma no que vive”. “Ou os galegos teñen moi poca autoestima ou hai algún problema cultural herdado do pasado”, matiza, case entre lamentos, para chegar ao núcleo do problema situado, na súa opinión, no “desprezo ancestral” que dende a igrexa rodeou ao idioma propio e na deixadez das empresas funerarias. De feito, o próximo ano e con motivo do día da Restauración da Memoria Lingüística, pretende reunirse con este sector para facelo partícipe da iniciativa.

A proposta quere implicar ao Goberno galego. Dende a asociación reclaman a axuda da Consellería de Cultura para a edición dun libro que sirva de guía ás empresas funerarias, no que se recollan modelos de esquelas e lápidas para todas as ideas e confesións, co fin de facilitar “ao máximo” o seu traballo. “As parroquias dos mortos galegos teñen que falar o mesmo idioma que a dos vivos”, conclúe González.

Raquel Sardiña Tejada, 2ºA de Bacharelato
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 26-10-2014 18:14
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal