EDLfranciscanasOurense


Blog do EDL do Colexio Plurilingüe Divina Pastora de Ourense

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

"Se conseguimos que a sociedade se active máis, o galego ten moito futuro por diante"
-Como avalías o estado actual do galego?

-A situación da lingua é mala. Nin sequera é necesario facer unha análise polo miúdo dos datos porque está á vista dos ollos de calquera. É imposíbel facer unha vida plena en galego como acontece por exemplo coas linguas oficiais dos estados. O galego está excluído de practicamente todos os espazos, e onde está é só porque hai unha forza social que fai que estexa, con moitas dificuldades.

Non hai ningún goberno que apoie a lingua senón o contrario. Quen máis promove a exclusión do galego é o propio goberno autonómico. Aí están os datos no ensino, onde é tratada como lingua extranxeira ou residuo arqueolóxico; ou as discriminacións continuas polo uso do galego no ámbito do consumo. Algo tan simples e tan natural en calquera lingua realmente oficial como abrir unha conta bancaria, ou asistir a un filme en versión orixinal, ou dobrada, ou lexendada en galego, ou chamar a un servizo de atención para solucionar unha avaría doméstica, é materialmente imposíbel en galego. Poderíamos seguir así páxinas e páxinas. E que fai o goberno cos nosos recursos para pór cabo a isto e garantir algo tan básico? Non só non fai nada senón que se adica a destruír o que a sociedade tivo que construír sen o seu apoio e suplindo a acción da Xunta.

A perda de falantes tamén é consecuencia disto.

Pola contra, tamén aumentou a conciencia dos falantes, o que dá un motivo para a esperanza porque iso é o que pode facer mudar a situación. Se hoxe existe o galego, por moi precaria que sexa a situación, é só por vontade dunha parte considerábel da sociedade, contra todo un Estado, incluíndo aquí a Xunta ao seu servizo.

-Que evolución agardas da lingua a cinco anos vista?

-Pola parte con máis medios e recursos para actuar, a da Xunta, non agardo nada cando menos nos próximos 3 anos. Ningunha mudanza política en Galiza sería real sen mudanzas a favor do idioma.

A mellora de Sermos non só depende da vontade do propio medio, senón tamén da maior implicación das persoas que apoiamos os medios en galego
Pola parte da sociedade están a se desenvolver iniciativas para recuperar usos para a lingua e levantar os vetos impostos ao idioma. Podo falar de accións como a ILP que está a promover a Mesa para garantir o dereito a usarmos o galego nas relacións socioeconómicas, mais tamén do traballo que desenvolven ducias de colectivos diariamente en ámbitos moi diversos, desde o ensino ás festas, ás redes sociais, ou o lexendado aberto de filmes mesmo utilizando a vantaxe de contarmos cun espazo lingüístico como o galego-portugués. O propio nacemento de medios en galego por iniciativa social, como Sermos, naquel momento de desaparición de cabeceiras na nosa lingua, é indicativo disto.

Se conseguirmos que a sociedade se active máis e se implique na defensa dunha necesidade fundamental para existencia digna de calquera pobo como é a lingua, o galego ten moito futuro por diante.

-Que esperas de Sermos nos próximos cinco anos e en que cres que debemos e/ou podemos mellorar?

-É un logro termos imprensa dixital en galego e un semanario en papel en todos os quioscos do país. Mais non temos que nos conformar con iso. Por iso espero que mellore en todos os aspectos. A lingua galega precisa que no xornalismo e en todos os espazos onde se recuperou haxa cualidade.

Claro que iso non só depende da vontade do propio medio, tamén de maior implicación das persoas que apoiamos os medios en galego. Tamén para suplir a acción institucional, que para os medios en galego non dá nin migallas.










Candela Fernández del Pon, 1ºBac.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 21-05-2017 21:06
# Ligazón permanente a este artigo
O cancro de pel é xa unha epidemia.
O cancro de pel é xa unha epidemia, xa que cada ano diagnostícanse 150.000 casos novos. Algúns tipos de cancro de pel hanse mesmo duplicado ou triplicado nos últimos anos. "No últimos catro anos aumentaron un 38%", asegura Pedro Xaén, presidente da Academia Española de Dermatoloxía.

O cancro de pel é responsable de 600 mortes anuais. Con todo, aínda que aumenten os casos de cancro, non aumenta o número de mortes, consecuencia da detección precoz, un "mellor prognóstico e da maior concienciación da xente", comenta Leandro Martínez, da directiva da academia.

A ignorancia é o gran perigo. Estes números poderíanse reducir drasticamente con hábitos saudables. Os mozos son os que menos caso fan aos consellos dos expertos. "É importante concienciar aos nosos fillos de que deben protexerse e evitar as queimaduras solares", propón o presidente do congreso de dermatoloxía, José Luis López.

O noso corpo necesita o sol para sintetizar a vitamina D, pero iso non xustifica a sobreexposición, con 10 minutos en cara e antebrazos vale para as nosas necesidades de vitamina D








Raquel Vázquez Reza, 1ºBac.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 21-05-2017 20:55
# Ligazón permanente a este artigo
A lección de Salvador Sobral no disparate de Eurovisión
Dicía Miles Davis que non había que temer aos erros porque alí, neles, non había erros. Sempre se podían extraer ensinos. Co seu estilo desaliñado e o seu traxe pasado de talla, Salvador Sobral era visto por moitos como un erro que non encaixaba no aparato televisivo de Eurovisión. Dalgunha forma, na festa do extravagante, a purpurina e o pop vacuo, o bicho raro era el. Certo: coouse e moi poucos esperaban que triunfase, pero fíxoo. E como o fixo.

Pódese sacar máis dunha conclusión da vitoria do portugués. Coa súa deliciosa Amar pelos dois, Sobral non só conseguiu que triunfe a música por encima do espectáculo televisivo, senón que tamén puxo o foco en cuestións artísticas que se esquecen en detrimento de a moda e o interese comercial. Amar pelos dois enlaza directamente coa esencia do que unha vez foi Eurovisión, un festival da canción popular europea, un evento onde cada país distinguíase coas súas achegas sonoras e líricas no rico mapa do vello continente.

Portugal pode recoñecerse na canción gañadora. Ten o aroma do fado e foi cantada en portugués levando a contraria ao pensamento dominante, loitando contra o latoso pop e o imperativo do inglés. Non é o que fan ?e levan facendo desde hai moitos anos? a maioría de países participantes, como España. Somos o exemplo contrario a Portugal, e non só porque o diga a clasificación. O intranscendente Manel Navarro ilustra perfectamente o despropósito que é esta cita musical. O seu pop empalagoso de ínfulas surf, cantado sen xeito nin dereito en inglés e español, talvez podería coar nunha campaña dunha tenda de roupa adolescente, pero pouco máis. É como dicir que o burrito de paella que xa se vende nalgún lugar do planeta é típica comida española. Espanta. Se fixésemos como Portugal, levariamos a Soleá Morente, Rocío Márquez ou Os Irmáns Cubero, por citar algúns.

A lección é valiosa. Sobral podía alterar a súa canción, adaptándoa como lle suxerían á liña pomposa do festival, pero nun acto de coherencia artística decidiu manter Amar pelos dois tal e como foi concibida. Composta pola súa irmá Luisa, envolve pola súa elegancia instrumental, partindo do fado. Algo que xa demostrara no seu único disco, Escuse me.

Gústalle ao último gañador de Eurovisión falar de Chet Baker. Talvez sexa a súa maior influencia. Del adquire o toque de cool jazz, ese estilo refinado, que é seda para os oídos. Escuse sáeme de aí, pero ten carácter portugués. Sobral baña case toda a súa música nunha suxestiva mestura de fado lixeiro e bossa nova, sendo capaz de unir as beiras do Atlántico nas súas cancións. En Nada que esperar, cantada en español, o fado e o jazz de cabaret asócianse para terminar facendo unha chiscadela ao Cucurrucu Pomba do brasileiro Caetano Veloso, ao que lembra en varias ocasións.

Contan en Palma de Mallorca, onde adoitaba tocar cando era estudante Erasmus antes de irse a Barcelona e ingresar no Taller de Músics, que a aquel rapaz de risa franca e mirada tímida apaixonáballe o jazz e a música do seu compatriota Rui Veloso, un investigador do blues desde a tradición portuguesa. Cantaba en Palma Jazz Voyager, Saratoga, Salga Trampa ou o antigo Blesville e compartía escenario con destacados músicos locais como Pepe Ragonese, Omar Lanutti, Pep Lluis ou Steve Bergendy. Forxouse desde a base e o amor á arte.

A fin de contas, Sobral é música. Nada que ver con ningún espectáculo nin campaña mediática. E a música é identidade e aventura. Nas súas propias palabras, ditas no seu breve pero certeiro discurso tras gañar: "A música non son fogos artificiais, a música é sentimento e ten que dicir algo". Parece obvio, pero logo non o é tanto. Sobral non pegaba no disparate de Eurovisión, pero ningún erro mereceu tanto a pena. Oxalá sexa un punto de inflexión e non unha mera anécdota para o futuro.










Candela Fernández del Pon, 1ºBac.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 14-05-2017 21:39
# Ligazón permanente a este artigo
A Europol cifra en 200.000 os afectados polo ciberataque con «WannaCry»
Advirten de que a propagación do virus pode aumentar o luns «cando a xente volva ao traballo e acenda o seu computador»

O director de Europol, Rob Wainwright, declarou que o ciberataque masivo do venres causou xa 200.000 afectados en «polo menos 150 países» e advertiu de que estas cifras seguirán crecendo a partir de mañá.
En declaracións á cadea británica «ITV», Wainwright advertiu de que o virus seguirá propagándose «cando a xente volva ao traballo e acenda o seu computador para partir do luns».
O software malicioso WannaCry que se propagou o venres bloqueou os equipos informáticos en numerosos centros de saúde no Reino Unido, así como en empresas e organismos en España, Francia, Alemaña e Rusia, entre outros países.










Carlos Sánchez Cao, 1ºBac.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 14-05-2017 21:32
# Ligazón permanente a este artigo
O cupón da ONCE difunde o Día das Letras Galegas e a figura de Carlos Casares
Un total de cinco millóns e medio de cupóns do ONCE difundirán o próximo 17 de maio, Día das Letras Galegas, esta xornada e a figura homenaxeada este ano, a do escritor, articulista e editor Carlos Casares.
Nun acto na Real Academia Galega (RAG), tivo lugar a presentación deste cupón. Nel, interviñeron o presidente da institución académica, Víctor Freixanes; o fillo de Casares, Hakan Casares Berg, e o delegado do ONCE en Galicia, Manuel Martínez Paul, así como o presidente do consello territorial, Carlos Fernández Lamigueiro.

Nel, Freixanes agradeceu ao ONCE a edición deste cupón polo que, segundo expuxo, significa de apoio á proxección exterior da literatura galega e do Día das Letras Galegas. Pola súa banda, Martínez Pan destacou a vontade do ONCE de "fomentar o coñecemento da cultura galega".
Á súa vez, Hakan Casares Berg agradeceu esta homenaxe a Casares, "fermoso, diferente e capaz de chegar a todo o mundo". Ademais, confesou que ten "unha significación especial" porque na súa familia era habitual participar en sorteos deste tipo.









Iria Álvarez Prieto, 1ºBac.


Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 14-05-2017 21:31
# Ligazón permanente a este artigo
ATAQUE SANSOMWARE
Entre abril de 2015 e marzo de 2016, rexistráronse un total de 718.536 usuarios españois atacados por 'ransomware', o que supón preto de 2.000 ataques ao día. Telefónica e numerosas empresas do Ibex 35 sufriron este mañá este tipo de ataque que levou a apagar todos os computadores das compañías para evitar a súa propagación.

Os primeiros ataques 'ransomware' chegaron en 2011. Pero non foi ata 2016 cando estes ciberataques viviron a súa época dourada. Trátase dun 'malware' informático que se instala de forma silenciosa en dispositivos móbiles, e computadores de todo tipo.

O contaxio, que afecta tamén a hoteis e hospitais, prodúcese a través dun correo electrónico que imita unha dirección familiar para o usuario e inclúe un link infectado, que é a porta de entrada para activar o protocolo de infección. Se o usuario pica, o computador queda secuestrado á espera de pagar unha cantidade en Bitcoins.

Tras recibir o aviso de perda de información se non se paga, moitos usuarios toman a decisión de facer fronte á ameaza e ingresar os Bitcoins esixidos polos ciberdelincuentes. Actualmente, a moeda virtual cotiza en máximos históricos desde a súa creación e un Bitcoin intercámbiase por 1.800 dólares.

Pero non todos pagan. En España, máis da metade das empresas acaba pagando o rescate para liberar os seus arquivos, pero non todas os recuperan. Segundo Trend Micro, o 15% perdeu os seus datos.

As primeiras imaxes chegadas ás redes, anunciaban un ataque de ransomware na sede central de Telefónica. A CCN-CERT, dependente do Ministerio do Interior, confirmou que se trata do malware Wanna Decryptor.

O problema deste virus é que non só afecta a un computador, senón que se propaga con moita rápidez pola rede e tamén polas redes privadas das compañías. Este feito explicaría a gran cantidade de compañías españolas afectadas ao usar a rede de Telefónica como soporte.












Laura Feijoó González, 1ºBac.

Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 14-05-2017 21:29
# Ligazón permanente a este artigo
Feminismo en camiseta

Calquera frase, por bela que sexa, entrecomillada e colgada nun muro de Facebook sempre vai acabar parecendo escrita por Paulo Coelho. Iso é así. Tanto dá que lle engadas abaixo a autoría e resulta que a dixo ou a escribiu Pepe Mujica, Saramago, Sampedro ou o mesmo Einstein. Trátase dunha transmutación da autoría intelectual á que aínda os científicos non deron resposta, pero aquí estou eu para constatar que devandito fenómeno prodúcese. Si, queridos lectores, son moitos anos lendo frases entrecomilladas porque á vista está que hai xente que ten unha enorme fe nas frases e hai persoas boas que respondendo a esa necesidade social han creado páxinas onde nos serven sentenzas entrecomilladas con letras en cursiva e a foto de quen as pronunciou, poñamos, dun Martin Luther King. Dannos así o traballo feito e podemos colgar nos nosos muros o pensamento do día e sentirnos un pouco mellor. Aínda que tampouco o doutor King líbrase: entresacas unha frase do seu mítico discurso do 63 e tamén parecerá de Coelho. É fundamental que as frases non teñan máis de 140 caracteres porque se reproducimos un parágrafo o lector agudo pode advertir matices e o lector preguiceiro, ai, pódese cansar.

As frases entrecomilladas provocan tremendos malentendidos. Entrecomilla unha frase dun artigo e poida que cambies o sentido do escrito; titula unha entrevista cunha frase do personaxe e podes facerlle quedar como un imbécil. Servidora comprouse unha camiseta no Museo dos Dereitos Civís de Memphis coa seguinte lema: Well-Behaved Women Seldom Make History (As mulleres que se portan ben raramente fan historia). Poñíama pensando que se refería a que a loita pola emancipación feminina había requirido de mulleres pouco dóciles, desobedientes. Pois non. Un día ocorréuseme buscar á autora da frase e vin que era Laurel Thatcher Ulrich, gañadora do premio Pulitzer de historia en 1976 cun libro que levaba devandito título. Moitas persoas repararon na frase pero non leron o libro, así que a historiadora foi a primeira sorprendida ao ver que o seu título convertíase nun slogan tan reproducido en camisetas e cuncas de café que é hoxe unha frase feita á que se outorgou un sentido (o que eu lle dei) equivocado. En realidade, Thatcher referíase no seu ensaio a que poucas das mulleres que fixeron cousas notables pasaron á historia. Era unha lexítima reivindicación das esquecidas, pero inevitablemente perde a picardía que a maioría das mulleres captabamos.

Hai unha frase que a punto está de converterse en lema, We Should All Be Feminists (Todos deberiamos ser feministas), a elocuente conferencia da nixeriana Chimamanda Ngozi Adichie, publicada a modo de manifesto e que en cinco anos pódese catalogar como unha referencia do pensamento feminista. Adichie estará ao tanto de que o seu soado título adorna hoxe a pechera dunha camiseta de Dior porque supoño que unha marca de moda non se pode apropiar do título dun libro sen o permiso da autora, así que o meu desexo é que se estea levando algunha porcentaxe en concepto de dereitos de autor dos 550 euros que custa a camisetilla, aínda que non deixa de resultar chocante que un título que contén tanta historia de postergación, humillación e desigualdade véxase transformado en algo banal, como un estampado, como o mero adorno da tempada primavera-verán; aínda por riba, con semellante prezo, aínda que vexo que tamén existe a versión low cost por 14 euros. Poida que haxa quen compre a peza barata non xa polo significado da frase senón porque Dior converteuno en guay.

A moda arrasa con todo. Pasamos de cando a palabra ?feminismo? provocaba mal rolo nos medios, nos titulares, nas frases entrecomilladas, a este momento actual en que as chamadas revistas femininas fan uso dela como reclamo, á súa caprichosa maneira e facéndoa compatible co horóscopo e outras irracionais seccións. Nestes momentos en que os medios explotan a onda feminista exhibíndoa en titulares anecdóticos observamos como conviven unha frase que dixo Rosa Parks, Clara Campoamor ou Simone Veil con declaracións absurdas de activistas de quinta fila: unha rapaza que se deixa a lanuxe e exhibe as súas pernas peludas en Instagram, un actor jovencito que rompe unha lanza pola igualdade levando tacóns (E James Brown?) ou modelos que se fan fotos sen pintar para sentirse como calquera muller. Grazas, grazas a todas. O caso é que percibo como algo incompatible unha frase que anima á humanidade, sen distinción de sexos, a ser feminista e unha peza de luxo. As frases sacadas de contexto perden con frecuencia o seu sentido inicial. A de Adichie estaba ligada a un manifesto, non a un escaparate dunha firma inaccesible para a maioría das mulleres. Pero talvez debamos sometela a esa proba de lume que nos mostra que calquera frase pódese corromper: colguémosla en Facebook e observémola. Adichie ou? Paulo Coelho?








Candela Fernández del Pon, 1º Bac.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 07-05-2017 21:29
# Ligazón permanente a este artigo
Galicia é terra de anxos
É unha das figuras económicas do momento e en realidade para achar a súa orixe hai que retroceder un século. As redes de business angels, investidores privados que achegan capital e coñecemento a proxectos emprendedores, corren como a pólvora entre as principais economías do planeta á calor desa emerxente actividade tecnolóxica responsable da cuarta revolución industrial. Pouco queda xa daqueles empresarios que, a comezos do século XX, apoiaban as producións de Broadway. Angels chamábanos. Hoxe, estes investidores de proximidade consolidáronse como un vehículo fundamental para poñer en órbita a incontables start ups, a maioría vinculadas ao sector tecnolóxico.

En España, a actividade dos business angels concéntrase en Madrid e Cataluña, inmersas hoxe en primeira liña da carreira pola innovación en Europa, ao extremo de que os principais fondos de investimento do Vello Continente han posto os seus ollos en moitos dos proxectos que están germinando en ambas as comunidades. E en Galicia? Como adoita ser habitual, o desembarco nas terras de Breogán destes novos axentes da iconografía financeira camiña con certa lentitude, aínda que nos últimos tempos afloraron síntomas positivos. A falta dun ecosistema emprendedor sólido e consolidado como o que existe en Madrid ou Barcelona é un hándicap. Tanto, como o perfil conservador do investidor galego, tradicionalmente refractario a aventuras rodeadas de incertezas, denominador común doutra banda de moitas das empresas que buscan o apoio destes business angels. A pesar diso, a Rede Galega de Business Angels, impulsada pola Consellería de Economía en colaboración con investidores e entidades privadas e regulada formalmente na Lei do Emprendemento e de Competitividade Económica de Galicia, consolidouse como un vehículo de investimento para proxectos emprendedores que teñan unha traxectoria non superior aos tres anos. Na actualidade, a organización autonómica está integrada, por unha banda, por dúas redes de investidores: Rede Invest, promovida polo Círculo de Empresarios de Galicia, e o Club de Investidores do Clúster TIC de Galicia. Por outro, hai doce persoas adscritas a título particular como business angels. A entidade está a traballar nestes momentos na incorporación doutras dúas redes de investidores e tramita a adhesión de seis persoas físicas interesadas en sumarse á causa. Para as empresas que pretenden captar apoios, a rede autonómica representa unha plataforma con valor engadido, pois ademais do fol que insuflan os business angels, teñen á súa disposición varios instrumentos do Igape, como un fondo de capital risco de Xesgalicia ou os créditos de Enisa. O coruñés Fernando Orejón é un dos doce particulares integrados na rede galega. Lanzouse á aventura fai tres anos como unha sorte de actividade complementaria á súa profesión no sector financeiro. Hoxe ten en carteira participacións en cinco empresas e deixa moi clara a diferenza entre un business angel e un investidor convencional. «Nós non achegamos só diñeiro. Non se trata de poñer un diñeiro e esperar un rendemento, senón que o business angel defínese pola súa achega de coñecemento á empresa á que decides apoiar: contactos, márketing, vendas, asesoramento financeiro... Cada un axuda co que sabe, e isto moitas veces é moito máis útil para o proxecto que apoias que o diñeiro en si». Orejón, que acaba de ser pai e conta co alento da súa muller nesta empresa -«sen o seu apoio se cadra non me atrevese; ela é emprendedora», matiza entre risas-, advirte que non hai que ter un gran capital para converterse en anxo: «Cando empecei víao imposible porque cría que había que achegar cantidades demasiado elevadas, pero non é así». O que si é indispensable é paciencia e olfacto. «É preciso ter un autocontrol das emocións para non precipitarse e por suposto acertar nos investimentos. O importante aquí é poñer diñeiro que non che faga falta e asumir que o risco é grande e que se cadra non o recuperas».O mozo coruñés, satisfeito polo momento coas súas apostas, non cre demasiado en pelotazos como o que deu o Saint Francis High School, un instituto de Silicon Valley que no 2012 investiu 15.000 dólares en Snapchat e hai só uns días recibía un retorno de 24 millóns tras a saída a Bolsa da compañía. «Desas hai unha; aquí é preciso ter paciencia». Sobre os proxectos que apoia, Orejón sostén que o factor humano é clave á hora de decantarse. «Eu case sempre me guío pola persoa, pola súa idea de negocio tamén obviamente, pero a persoa é clave».












José Javier Nieto Blanco, 1ºBac.

Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 07-05-2017 21:25
# Ligazón permanente a este artigo
Nacións Unidas prepara o lanzamento da súa primeira misión espacial no ano 2021
Nacións Unidas prepara o lanzamento da súa primeira misión espacial no ano 2021, co obxectivo de que os países con menos recursos poidan realizar experimentos e beneficiarse de tecnoloxías útiles para o desenvolvemento sustentable.

"A misión está prevista para o 2021 e estamos realmente emocionados ao ofrecer por primeira vez a oportunidade de realizar experimentos científicos na baixa órbita terrestre co paraugas da ONU", explica a directora da Oficina de Nacións Unidas para o Espazo Exterior (Unoosa), Simonetta Dei Pippo.

"Levar os beneficios do espazo a toda a humanidade é a nosa meta e facilitar o acceso ao espazo a países en desenvolvemento é unha parte crave diso", respondeu a astrofísica italiana por correo electrónico.

O obxectivo, di, é "estudar asuntos relacionados cos Obxectivos de Desenvolvemento Sustentable, como o cambio climático, a seguridade alimentaria ou a preservación da biodiversidade".

A misión non tripulada desenvolverase en cooperación con Sierra Nevada Corporation, unha empresa estadounidense que desenvolve unha nave espacial reutilizable chamada "Dream Chaser", parecida aos antigos transbordadores da NASA.

"O 'Dream Chaser' foi seleccionado por esa axencia de EE.UU. para dar futuros servizos de reabastecimiento á Estación Espacial Internacional, e é adecuado para transportes tripulados e sen tripulación en órbita terrestre baixa", indica Dei Pippo.

A misión durará dúas semanas e levará entre 25 e 30 experimentos para ser realizados en microgravedad en órbita terrestre baixa, a entre 200 e 2000 quilómetros de altura.

Ao ser un vehículo reutilizable, o custo para a misión é máis reducido que se se utilizase unha nave dun só uso.

A ONU tamén está a buscar patrocinadores para reducir o custo pero, aínda así, os países cuxos experimentos sexan seleccionados deberán facer tamén unha achega ao proxecto. Calquera Estado da ONU pode participar, pero a misión está especialmente pensada para países que non teñen recursos para un programa espacial propio, sinala Dei Pippo.

"Os preparativos están en curso para abrir a convocatoria para os experimentos da misión. Esperamos recibir moitas solicitudes de países latinoamericanos", confía a directora de Unoosa.

Para que a misión sexa o máis accesible posible a Estados sen unha industria espacial asentada, Dei Pippo agregou que a ONU ofrecerá asesoramento para desenvolver os experimentos.

A directora da axencia da ONU, con sede en Viena, subliña os beneficios da ciencia e tecnoloxía espacial e considera indispensable seguir investindo nela.

"As actividades espaciais son cruciais na nosa vida cotiá. Inflúen e fan posible moitas das cousas que damos por sentadas, xa sexa utilizar un móbil, revisar o prognóstico do tempo ou recibir axuda tras un desastre", expón.

"É importante lembrar que o espazo fomenta o desenvolvemento industrial e económico: investir no espazo significa crear novos empregos e ten un efecto positivo na riqueza de todo o país", defende.

Dei Pippo considera que a tecnoloxía espacial é un motor a longo prazo para a innovación e que ofrece novas solucións para facer fronte aos desafíos da humanidade.

"Os datos espaciais son extremadamente útiles para supervisar os efectos do cambio climático, así como os esforzos de mitigación e adaptación", ejemplifica.

Así, engade, "a información espacial tamén é relevante en caso de desastre, dado que os datos de observación poden mostrar en poucas horas as condicións dunha zona afectada e axudar coa coordinación dos traballos de rescate".

"En canto a cuestións de saúde, a tecnoloxía espacial pode axudarnos a rastrexar a propagación de enfermidades e permite a telemedicina", agrega.

Dei Pippo defende un acceso aberto a datos procedentes do espazo, o que aumentaría "os beneficios económicos, a investigación e a innovación e apoiaría os procesos de toma de decisións sobre a base de datos accesibles e transparentes".

Móstrase entusiasmada co recente descubrimento dun sistema estelar (TRAPPIST-1) con sete planetas, tres dos cales se atopan en zona habitable e poderían albergar océanos de auga, o que aumenta a posibilidade de que puidesen acoller vida.

"Se se confirma que polo menos un destes planetas é similar á Terra, poderiamos comparar as súas evolucións e formacións, posiblemente obteriamos unha mellor comprensión do noso medio ambiente e cambio climático, así como da nosa historia", conclúe Dei Pippo.







Raquel Vázquez Reza, 1ºBac.

Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 07-05-2017 21:23
# Ligazón permanente a este artigo
Santiago, A Coruña e Vigo súmanse á campaña de visibilización da Enfermidade de Huntington
As cidades de Santiago de Compostela, A Coruña e Vigo sumaranse o venres e sábado á campaña da Asociación Corea de Huntington Española para visibilizar e apoiar aos afectados por esta doenza, iluminando emblemáticos edificios de cor azul e púrpura.

En concreto, a fonte Jenaro de la Fuente de Vigo e a Torre de Hércules da Coruña iluminaranse desta cor na noite do venres, mentres que na noite do sábado farao a fachada do Concello de Santiago.

Ademais, a Universidade de Santiago de Compostela apoiará a iniciativa cunha pancarta que se instalará no Colexio Fonseca o venres, 5 de Maio, e que permanecerá durante todo o mes.
O acto enmárcase dentro da campaña internacional #LightItUp4HD iniciada en Canadá, e pola cal durante o mes de maio iluminaranse lugares como a C.N. Tower de Toronto, as cataratas do Niágara ou o Concello de Melbourne en Australia, todo iso dentro das actividades de concienciación e visibilización sobre a enfermidade de Huntington.








Iria Álvarez Prieto, 1ºBac.

Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 07-05-2017 21:22
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal