ENDLdivinapastora


Blog do ENDL do Colexio Plurilingüe Divina Pastora de Ourense

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

O Museo do Prado reclama a Noia, un cadro de Manuel Domínguez.

O Museo do Prado enviou un escrito ao Concello de Noia no que reclama un cadro titulado A praza de Noya, de Manuel Domínguez Meunier, que está colgado no salón de plenos, segundo anunciou onte o alcalde, Rafael García Guerreiro. O regidor explicou que os responsables do museo esixen ao goberno municipal que acredite como chegou a esta vila dita pintura, xa que sosteñen que pertence aos fondos da pinacoteca.

O cadro, pintado en 1899, representa un mercado na praza do Curro noiesa. A pintura foi restaurada polo Concello fai uns dous anos.

O goberno noiés está tratando de documentar a adquisición do cadro aínda que, de momento, segundo puido saber este diario, non ten nada clara a súa procedencia.

Irene Iglesias Bastos, 1º de Bacharelato.

Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 16-11-2014 22:24
# Ligazón permanente a este artigo
«Cansámonos/Cansámosnos da escravitude»
Os xitanos de Ou Porriño e Tui exiliados en Castilla din que non queren depender da cooperativa e que desexan ser autónomos independentes.

«Cansámonos/Cansámosnos da escravitude. Por iso nos habemos ir. Regresaremos cando podamos ser autónomos libres». Así o afirma un vendedor ambulante de Ou Porriño que se marchou coa súa familia a Castilla e que prefire non dar o seu nome. Se ha ir, como outros 370 xitanos, en solidariedade con catro pastores evangélicos que foron desterrados de Galicia polo conflito entre vendedores.
«Desde fai uns meses para acá había problemas», asegura. As diferenzas agudizáronse cando a Asociación de Empresarios e Comerciantes Ambulantes de Galicia decidiu reclamar ao Concello de Tui a celebración dun segundo mercado semanal que tería lugar os domingos. Para facer presión pediron aos comerciantes que fixesen folga durante o mercado dos xoves. Pero xurdiron os desacuerdos porque algúns vendedores non queren secundar os paros. «Prohíbennos ir ao mercado de Tui entre semana porque queren reabrir o da fronteira, que xera máis ingresos. Pero xa nos últimos anos deixaramos de ir aos de Ou Porriño, o recinto ferial de Pontevedra e Estibela, outra parroquia pontevedresa á beira de Marín, e non nos queremos quedar sen máis mercados», sinala este novo pai de familia. «Pegáronlle a un adj> castelán e iso foi a pinga que colmou o vaso. Xuntámosnos/Xuntámonos todos e dixémosllo, que non queriamos depender de ninguén», afirma este vendedor exiliado. Ante os problemas, o consello de anciáns do pobo xitano de Galicia decidiu o destierro dos pastores evangélicos e o resto da xente uniuse a eles. Aínda que se calcula que os exiliados son uns 370, Sinaí Giménez asegura que a cifra é menor porque hai persoas que permanecen nas súas casas.
Os que se marcharon recoñecen que non mandan aos seus fillos á escola. «Levamos fóra unha semana e aínda non os metemos en ningún colexio», di un dos que se marcharon. Os propios centros educativos onde estudan os nenos pediron aos pais que regresen, e solicitan que os escolaricen en calquera caso.
A súa vida en Castilla está sendo dura. «Non estamos traballando polo momento. Temos a axuda dalgúns familiares», relatan. Esperan tamén que se solucione o conflito e que poidan regresar, pero para iso fai falta que nos deixen ser autónomos, ir pola nosa conta e non ter que pertencer a ningunha cooperativa».
Estes exiliados aseguran que están «moralmente afundidos, e físicamente, tamén». Están esperando que os seus maiores autorícenlles a volver a casa. «Non merecemos isto», afirman.
O conflito ten repercusiones inevitablemente sobre a vida económica dos municipios. Ante a disminución de vendedores, as feiras que se celebran no área metropolitana de Vigo resentíronse. Ao haber menos oferta de postos, diminúe tamén o interese dos compradores.
Mediación de Cortés
Os permisos para colocar os tenderetes renovaranse o próximo mes de xaneiro e algúns confían en que o problema estea resolto para esa data.
Nos próximos días ten previsto acudir a Galicia o presidente da Confederación Española da Asemblea Nacional do Pobo Xitano. «A miña intención é intentar arranxar e unir en base ás nosas normas e costumes unhas pequenas diferenzas, e tratar de solucionalas mediante o diálogo. Aquí están incluídos os poderes públicos, os Concellos de Tui e Ou Porriño», sinala Juan José Cortés, pai da nena Mari Luz.
Francisco Romeu Alvite, que preside outra asociación de ambulantes, solicitou intervir no Parlamento galego para abordar este problema. Ao seu xuízo, débese poñer orde de xeito efectivo nos mercadillos. Alvite asegura que os concellos non controlan adecuadamente a venda ambulante e non esixen que se mostren as licenzas nos postos.

Sara Pimentel González, 2º bacharelato, B.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 16-11-2014 18:59
# Ligazón permanente a este artigo
Un veterano de guerra érguese da súa cadeira de rodas para bailar coa súa muller o día da súa voda
Joey Johnson, un veterano de guerra de 27 anos que serviu en Afganistán durante dez meses, leva dous anos nunha cadeira de rodas tras sufrir un aparatoso accidente de moto en 2012.

Non obstante, iso non foi un impedimento para dar á súa esposa o mellor regalo de vodas que tivese podido esperar. Coa axuda dun arnés que os seus amigos prepararon para o evento, Johnson ergueuse da cadeira de rodas para bailar coa súa muller, Michelle, o baile de primeiras nupcias.

A noiva descoñecía a intención de Joey e quedou sorprendida cando xusto despois de cortar a torta viu o seu marido de pé, fronte a ela. "todo o mundo estaba a chorar no cuarto. Foi incrible estar cara a cara con el outra vez e un sono feito realidade", comentou a noiva a The Independent.

Carlos Seoane Martínez,2º bacharelato, B.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 16-11-2014 18:57
# Ligazón permanente a este artigo
Corazón teutón de alma galega.
É Isabell Seidel un claro exemplo da fiabilidade xermánica. Esta pintora alemá, nacida en Lübeck, moi preto da emblemática, querida e bela cidade de Hamburgo, que leva, a pesar da súa xuventude, vivindo varios anos en Amoeiro, lugar ao que tanto ela coma Víctor, o seu marido, adoran, domina como ninguén a complicada arte da acuarela. Isabel e Víctor son pais de Nicolás, un bebé de dous meses que influíu, seguro, dende o ventre da súa nai, que nesta, e case ao mesmo tempo que a el, parise as oito espléndidas láminas, quizais deberían ter sido nove por aquilo do embarazo, coas que nos obsequia “La Voz de Galicia.”
Isabell estudou arquitectura e licenciouse en filoloxía hispánica, alemá e pedagoxía; dende nena xa mostrou unhas calidades innatas para a pintura, cunha dedicación especial ao que hoxe en día se coñece como Urban Sketchers. Quizais por iso as súas obras teñen ese selo tan persoal da espontaneidade, arroupada dunha subxectividade e personalidade tan xermánica, que lonxe de desvirtuar a realidade, crean no espectador unha impresión semellante á que nos causan as obras dos grandes impresionistas.
No ámbito das Burgas foxe consciente ou inconscientemente de representar as famosas fontes que dende sempre foron emblema da nosa cidade; o ámbito é para ela, como boa seguidora do Urban Sketcher, máis importante que todo o demais; o conxunto de edificacións que recolle, con mestría, teñen unha composición tan acertada e proporcionada que parecen sacadas dun conto de fadas cando son tan reais como a vida mesma.
A luminosidade, unha das mellores e máis rechamantes características da moza alemá galega, e aquí coincido totalmente co que, na nosa xuventude, foi o meu rival nos catrocentos metros e hoxe bo amigo, o galardoado alaricano Alfredo Conde que bautizou a Isabell como “dona da luz” , está patente nesta lámina. As numerosas tonalidades son tantas que só o ollo e a man dunha artista como Isabell poden ver e plasmar; traballa Isabell con grandes augadas que domina con mestría; o contraste entre luces e sombras, espectacular ás veces, engade un encanto especial e suxestivo e, como xa dixen, moi persoal; os pequenos detalles do ámbito aparecen recollidos con tanta naturalidade e personalidade que sorprende, son pinceladas dadas por mans expertas e seguras capaces de trasladar ao espectador todo o seu encanto.
A técnica de Isabell é froito do traballo, esforzó e adicación de moitos anos pero a sensibilidade e o cariño que a artista plasma nas suas obras só pode brotar dun forte corazón teutón namorado dunha dulce meiga terra galega. Os seus paisanos de Amoeiro, aos que tanto ela tanto quere, agradecen o trato recibido, hoxe teñen motivos máis ca suficientes para sentirse orgullosos da súa veciña.

Sara Rodríguez Novoa, 2º bacharelato, B.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 16-11-2014 18:55
# Ligazón permanente a este artigo
Colita renuncia ao premio Nacional de Fotografía pola política do Goberno
A artista Colita renunciou ao premio Nacional de Fotografía en rexeitamento pola política do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte, que é quen outorga este galardón. Nunha carta remitida ao responsable deste departamento, José Ignacio Wert, coñecida apenas 24 horas despois da súa concesión, a fotógrafa denuncia que "a situación da cultura e a educación en España é de pena". O premio está dotado con 30.000 euros. Colita é absolutamente explícita na breve carta: "Manifestalo, sr. Wert, que provindo o devandito premio Nacional de Fotografía do Ministerio de Cultura, Educación e Deportes, me vexo na obriga de rexeitalo. Ignoro onde reside este ministerio, e mesmo se existe como tal. En calquera caso, eu non o coñezo". "A situación da cultura e a educación en España, como expresalo... é de pena, vergoña e dor de corazón. Non é posible que exista o devandito ministerio. É unha quimera. Haberá que esperar con ilusión, outros tempos, outras xentes, outros gobernos, que nos devolvan a nós o orgullo e a eles a honra", afirma na misiva a fotógrafa. E despídese: "Así pois, de momento, sr.Wert, non me apetece saír con vostede na foto". Con esta decisión, Colita súmase ao puñado de artistas premiados polo Ministerio que rexeitaron a distinción. Hai só unha semana, foi o músico Jordi Savall quen tamén renunciou ao Premio Nacional de Música, na modalidade de interpretación, e tamén en sinal de protesta contra a política do Ministerio.

Ana Martínez Fernández, 2º bacharelato, B.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 16-11-2014 18:49
# Ligazón permanente a este artigo
Máis de 30 creadoras da Uvigo ábrense camiño nun mundo artístico masculinizado
Cuarta edición do proxecto de visibilización das obras das alumnas de Belas Artes e CCSS e da Comunicación.
A súas obras reprodúcense en postais que se distribúen nos tres campus, o Marco e do CGAC.

Máis de cen obras de artistas noveis tiveron unha oportunidade de amosarse ante o mundo a través das tres primeiras edicións do Proxecto de Visibilización ARTISTAS, unha iniciativa que pretende impulsar a carreira en cernes das novas tituladas en Belas Artes e en Ciencias Sociais e da Comunicación da Universidade de Vigo. Este mércores presentouse a cuarta edición do proxecto no Museo de Arte Contemporánea de Vigo, nun acto que contou coa presenza das coordinadoras, as profesoras Almudena Fernández e Mar Caldas, e de seis das 32 novas creadoras. As súas obras foron seleccionadas para protagonizar unha colección de postais que se distribúen de balde en todos os centros dos tres campus da Universidade así como no propio Marco e no Centro Galego de Arte Contemporánea.

Mar Caldas explicou que esta iniciativa arrancou en 2011 coa colaboración da Unidade de Igualdade “para crear novas redes de difusión” e unha oportunidade de visibilización das obras das novas tituladas en Belas Artes e de Ciencias Sociais e da Comunicación. A profesora explicou que mentres nas facultades de arte de toda España, en xeral, e na de Pontevedra, en particular, as mulleres representan preto do 70% do alumnado, “as cifras de participación nos espazos artísticos como galerías, exposicións, museos, premios ou bolsas, son inversas”. Así nace ARTISTAS, como resposta a esta situación e para favorecer que as creacións destas novas artistas cheguen a toda a sociedade a través destas postais. O formato é valorado moi positivamente polas propias creadoras, que destacan que permite xerar un vínculo co espectador “que vai máis aló no tempo e no espazo ca unha exposición”. Nos tres primeiros anos do proxecto foron seleccionadas 86 obras, das que se distribuíron arredor de 100.000 copias en formato postal. A profesora Almudena Fernández lembra que sempre tiveron moi boa acollida entre o público e que, en moitas dependencias e oficinas da Universidade, se atopan “colgadas das paredes e mesmo hai xente que as colecciona”. Dende este mércores, poderanse recoller as postais nos vestíbulos dos centros, bibliotecas e servizos dos tres campus e, como xa sucedeu o ano pasado, no Marco e no CGAC. Ademais, editarase unha publicación na que se recollan as obras acompañadas de textos explicativos e dunha valoración das obras realizada por una crítica de arte que, nesta ocasión, será Isabel Tejeda.

Esta é unha nova escepcional na busca da igualdade entre homes e mulleres.Sigamos así!!!

Beatriz Pereiras López, 2º bacharelato, B.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 16-11-2014 18:47
# Ligazón permanente a este artigo
Os restos de Cervantes.
Tras cinco meses de parón por trámites administrativos, os investigadores regresarán en decembro á igrexa das Trinitarias, en Madrid, onde se buscan os restos de Miguel de Cervantes para darlles unha sepultura digna. Un achado que se espera lograr no 2015, coincidindo coa celebración do cuarto centenario da segunda parte do Quixote.

Os técnicos poderán comezar a mediados de decembro co rastrexo da igrexa logo de cinco meses de trámites para obter os permisos do Arzobispado e a Comunidade, que entregará previsiblemente esta semana o visto bo definitivo para intervir no templo, considerado ben de interese cultural (BIC).Con eses escollos xa salvados, unha veintena de investigadores liderados polo forense Francisco Etxeberria accederán á cripta da igrexa, onde hai preto de 30 puntos de enterramento, aínda que terán que deixar para máis adiante o rastrexo dos outros catro nichos, unha intervención que require o levantamiento do chan. «Primeiro imos preparar a cripta: limparemos e retiraremos o lixo para evitar que se contaminen os restos óusevos», explicou Luís Avial, o georradarista que localizou os lugares da igrexa onde hai restos e que agora traballará xunto ao equipo de Etxeberria.
Preparada a cripta, os técnicos da Sociedade Científica Arazandi -presidida por Etxeberria- introducirán cámaras microscópicas en cada un dos nichos para comprobar si nalgún deles hai restos óusevos compatibles cos de alguén coas características do escritor.

Martín Pérez Rodríguez, 1º de Bacharelato.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 16-11-2014 18:38
# Ligazón permanente a este artigo
Galiza, a flor de pel.

Remata o prazo do concurso “Galiza, á flor da pel” e no Clube da Lingua do IES Marco de Camballón de Vila de Cruces celebran ter recibido máis de cen fotografías nas que a lingua e a identidade galega son as protagonistas. O obxectivo? Vincular a lingua galega coa modernidade e a xente nova.

Máis de cen fotografías se recibiron no Clube da Lingua do IES Marco de Camballón de Vila de Cruces para partillar o concurso “Galiza, a flor de pel”. En todas elas, o obxecto principal eran tatuaxes coa lingua ou a identidade galega como motivo. O catálogo é sorprendente, desde poemas de Rosalía ou Lupe Gómez, petroglifos, elementos tradicionais, ditos populares ou o corpo convertido en pancarta de protesta e reivindicacións.

As pintadas na pel tornáronse no concurso tamén en metáfora do corporal, do íntimo, de algo do que se pode gabar, co que se establece unha relación intensa. E aí aparecían tamén a nosa lingua e a nosa cultura.

Sorprende tamén que a iniciativa partira dun centro de secundaria, dun instituto que convidou a mozas e mozos de todo o país a partillaren un proxecto para se gabaren da lingua. “En ausencia dese espazo nos medios públicos ou masivos desde os que a cultura galega non chega á xente nova é o movemento social o que vai enchendo con iniciativas como estas.

“Galiza, á flor de pel” non rematará na entrega dos premios. A enerxía e o entusiasmo polo proxecto foi tan grande que xa están a idear novas maneiras de facelo público, talvez un blogue, pósters, un libro... en soportes que acheguen a lingua e a cultura galega á mocidade, seguro.

Sofía Fernández Martínez, 1º de Bacharelato.
Comentarios (0) - Categoría Recursos en galego - Publicado o 16-11-2014 18:19
# Ligazón permanente a este artigo
"Defenderme?, defenderme de que?"
O presidente da Xunta, Alberto Nuñez Feijóo, cre que non ten "de que" defenderse na guerra de cifras polas axudas concedidas durante o bipartito a empresas de Gerardo Crespo, xefe da trama investigada na Operación Zeta, despois de que a secretaria de Organización do PSdeG, Pilar Cancela, reducise a case 3,8 millóns de euros os fondos para cursos de formación concedidos durante a etapa do bipartito.

"Defenderme?, Defenderme de que?", resolveu Feijóo en declaracións a Europa Press tras ser preguntado sobre a guerra de cifras entre PPdeG e PSdeG en relación á contía das axudas concedidas durante o Goberno de nacionalistas e socialistas a empresas de Crespo.

Cancela rebateu este venres os datos ofrecidos pola conselleira de Traballo, Beatriz Mato, e polo máximo mandatario do Goberno galego en relación a dita contía de axudas, que Mato e Feijóo cifraron en 4,6 millóns de euros. Ante este feito, Cancela pediu este venres ó presidente da Xunta unha "desculpa pública" e unha "rectificación inmediata", pois argumentou que Feijóo mentira en sede parlamentaria.

Iván Blanco Lage, 1º de Bacharelato.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 16-11-2014 18:15
# Ligazón permanente a este artigo
Século XXI?
É sorprendente a situación que se está a vivir en pleno século XXI. Como estudante de Lingua e Literatura galegas, paréceme sorprendente que poida existir a posibilidade de que esta carreira de tanto nivel se borre das vías universitarias.

Gustaríame amosárvos que todo este conxunto de prexuízos que roldan pola sociedade están moi confundidos. É moi normal atopar comentarios tales como "Facer eu Filoloxía galega? Se é unha carreira que non ten futuro". Pois ben, a todos estes dígolles o seguinte: Filoloxía galega é unha carreira universitaria que conta con moito nivel, cuxo obxectivo é que todos os alumnos alcancemos unha formación completa e eficaz do estudo sobre a nosa lingua, tanto en ámbitos sociolingüísticos ou históricos como lingüísticos.

E tamén teño que dicir que para as opinións que dubidan da viabilidade desta titulación no mundo real, é totalmente posible poder chegar a traballar en docencia ou en outros menesteres.

Por outra banda, isto amosa o pouco sentimento que teñen as persoas, os galegos e galegas, que en troques de amosar un sentimento pola súa terra prefiren pasar deste tema. Pois ben, teño que recoñecer que eu, fai uns anos, pasaba do galego, pero foi cando algo na miña mente cambiou, evolucionou e cheguei á conclusión de que nada sería máis fermoso que estudar a miña lingua, a miña cultura, a miña terra e rodearme das persoas que seguen tamén este sentimento.

Pese a todos os comentarios que surxiron ante a miña idea, seguín adiante e non me arrepinto de nada, por iso anímovos a cambiar esta situación. Esta titulación non pode desaparecer das nosas vidas, xa que se moitos asistiriades ás nosas clases quedariades totalmente prendidos e ben amarrados a esta gran carreira.

Samuel Vázquez González, estudante de 1º do Grao de Filoloxía galega.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 16-11-2014 17:17
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal