ENDLdivinapastora


Blog do ENDL do Colexio Plurilingüe Divina Pastora de Ourense

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Tempus fugit
Unha tarde de luns despois do colexio, en outubro do ano 2013, estabamos eu e varios compañeiros reunidos nunha clase, na de 2ºA se mal non recordo, con Xián. Os voluntarios pertencentes a primeiro de Bacharelato eramos novos niso do blog, e estabamos a recibir as primeiras instruccións. Eu decidira ser coordinador ademais de blogueiro, e coa confusión habitual do principiante, a miña experiencia polo blog comezou a andar.

Dous anos despois, co curso xa rematado e o Selectivo á volta da esquina, podo botar unha ollada ao pasado e reflexionar sobre o que significou para min este blog. Tantas e tantas tardes de sábado corrixindo e elaborando noticias ampliaron o meu interese pola lingua galega, o meu sentimento de orgullo por poder usala. Aprendín a valorar a importancia de ter unha lingua de noso, e a necesidade de coidala e fomentala para que poida evolucionar e non quede estancada no pasado. Paciencia, organización e experiencia son os valores que me aportou este blog, e que levarei comigo na maleta vital que me acompañará os próximos anos.

E non podía rematar este periplo blogueiro sen dar as grazas ao artífice de todo isto, Xián. Sen el e sen o seu espírito infatigable de loita nada disto sería posible. A el débolle o meu amor polo galego. Grazas tamén aos compañeiros blogueiros que colaboraron neste tempo, e ao colexio, como non, por acollerme tantos anos e posibilitar actividades coma esta.

O tempo escápase, si, pero hai experiencias que un sempre levará consigo. Ata sempre, blog!

David Cebreiros López, 2ºA de Bacharelato. Coordinador
Comentarios (1) - Categoría Xeral - Publicado o 27-05-2015 10:26
# Ligazón permanente a este artigo
Trinta novas despois
O 11 de Outubro de 2014 comezou a miña viaxe como blogueira que tantas ledicias e experiencias me aportou e me segue a aportar trinta novas despois. Arranquei con inquietude e fascinación, como aquel que comeza unha carreira de fondo. Como conseguir achegar aos mozos a nosa a lingua para que saia deste estado de involución? Nesta, na miña derradeira colaboración para este blog, debo recoñecer que aínda non teño resposta para a miña cuestión, mais si a sensación de deixarme a pel polo camiño por intentar demostrar que nas NOVAS TECNOLOXÍAS o GALEGO está máis vivo que nunca. E grazas en gran parte ao grao de area que cada un dos meus compañeiros blogueiros, coordinadores e máis eu sumamos coas nosas novas cada fin de semana, tentando non só desenvolver o noso idioma, senón tamén co obxectivo de informar e facer reflexionar aos nosos lectores do que acontece tanto no plano nacional coma o internacional.

Só querería resaltar unha cuestión máis nesta a miña derradeira colaboración no blog para os que veñen detrás, xa sexan os de terceiro e cuarto da ESO ou primero de bacharelato: NON consintades que se PECHE o noso blog e seguide a fomentar o uso do galego a través das novas tecnoloxías, esperando que dentro duns anos poidamos entre todos recoller os froitos desta a nosa planta chamada galego.

Raquel Sardiña Tejada, 2ºA de Bacharelato
Comentarios (1) - Categoría Xeral - Publicado o 27-05-2015 09:55
# Ligazón permanente a este artigo
Ver o pasado con ollos de futuro
Medrar é aprender a despedirse.

Aínda que a ansiosa actualidade continúa a ser bombardeada por milleiros de novas, de maior ou menor interese para cada quen, hoxe merece escribir polos dous anos durante os que me abeirou este colexio. Podería deixarme levar pola melancolía e enumerar facetas e xestos de todos os que coñecín aquí pero, ademais de resultar repetitivo e fatigoso, non o farei porque sei que aqueles que levo comigo son bos coñecedores diso.

Porén, dous anos semellan un segundo en comparación cos meus compañeiros e, efectivamente, é moi pouco tempo pois quedei con ganas de moito máis. Aínda así, debo lembrar que, máis que as sobreentendidas aprendizaxes de materias que se esperan por parte dun colexio calquera, esas que son indirectas e emanan da mesma natureza deste centro teñen moito máis valor (realizar uns Xogos Florais que levan todo un ano de dedicación e sen ningún tipo de fin lucrativo, por exemplo. Quizais sexa o amor á arte; quizais a mensaxe de que os cartos non deben mover ou facer depender o que se fai con paixón; ou ben, sinxelamente, que sempre hai algo que facer para un mesmo e para os demais).

Non son quen para dar parabéns e, por iso, tan só podo dar as grazas a este colexio por converter o meu bacharelato nunha época inesquecible e por permitirme deixar a miña pequena pegada nel. Lamentablemente, hei de seguir medrando.

Lara Rodríguez Pardo, 2ºA de Bacharelato
Comentarios (1) - Categoría Videos galegos - Publicado o 27-05-2015 09:52
# Ligazón permanente a este artigo
Despedida
Todo chega ao seu fin, Bacharelato acaba para nós e iso fará que irremediablemente nos afastemos fisicamente do colexio que tantos anos nos viu, no que choramos e rimos, xogamos e estudamos... no que, en definitiva, medramos pasando por bos e non tan bos momentos, pero como todos sabemos a nosa memoria é selectiva e sen dúbida os recordos que máis forza teñen son os bos.

Durante dous anos cada sábado pensaba nalgo que poidese contarvos, algo que fose do voso interese; foron dous anos un chisco máis difíciles que os anteriores, e este era un dos meus motivos para cortar con tanta chapatoria e para seguir a perfeccionar a nosa lingua, para expresarme nela. Os meus compañeiros e máis eu nuns meses estaremos nun lugar diferente, quizais lonxe de vós, camiñando cara os nosos soños. Non volveremos ter unha clase de galego propiamente dita e tampouco ninguén que nos anime a escribir algo cada semana, pero estou segura de que cando o único que vexa sexan moreas de contas e non coñeza outro aparello que a calculadora lembrarei con agarimo o paso polo colexio e con el por este blog e que a nosa lingua, a que nos fai ser nós, sempre sempre me acompañará. Ata sempre compañeiros.

Elena Blanco González, 2ºA de Bacharelato
Comentarios (1) - Categoría Xeral - Publicado o 27-05-2015 09:43
# Ligazón permanente a este artigo
Un adeus sen esquecemento
Pasaron 19 meses ou aínda máis daquel setembro do meu 1º de Bacharelato, eu chea de medos e temores xa que comezabamos a escribir a primeira páxina dunha aventura que semellaba descoñecida e da que en breves coroaremos cun punto e final.

Pero que rápido pasou o tempo; é o fin dunha etapa ateigada de anécdotas, boas sensacións e dunha bonita relación cun profesorado tan estupendo como o que nos tocou.

Despois da experiencia e do esforzo destes meses, pero especialmente deste último, teño un sentimento entre ledicia e nostalxia. Ledicia por unha nova etapa que comeza e nostalxia pola atención e o cariño recibido neste centro que agora abandonamos.

Este tempo deixou en nós algunha pequena cicatriz, longas horas de estudo e milleiros de mililitros de tinta absorbida por numerosos folios. Pero non só iso. Ao longo de todos estes meses tiven a oportunidade de deixar os manuais a un lado e meter as mans na masa. Proba disto é a colaboración co blog.

Gustaríame agradecer a paciencia do noso coordinador, aínda que mellor debería dicir corrector dos nosos múltiples erros. Tamén merecen un agradecemento os blogueiros que coma min decidiron aproveitar o tempo buscando noticias de interese e cultivando a lingua galega. E como non un GRAZAS á persoa que fixo todo isto posible e que xamais perderá as ganas de seguir traballando arreo coas vindeiras xeracións. Grazas Xián, por non esquecerte xamais de acentuar a palabra paixón en todo aquilo que fas.

Decidín titular isto “Un adeus sen esquecemento” porque nós somos moitos alumnos que nos esfumaremos case con seguridade dos vosos recordos, pero vós ocuparedes sempre un lugar nas nosas vidas e cando o tempo pase e teñamos fillos, netos ou sobriños, e nos falen dos seus profesores, nós falarémoslles dos nosos que sodes vós.

Alba Baltar Janeiro, 2ºA de Bacharelato
Comentarios (1) - Categoría Xeral - Publicado o 27-05-2015 09:38
# Ligazón permanente a este artigo
Mans Zelmerlow, de Suecia, de favorito a gañador do Festival de Eurovisión
Suecia gañou por sexta vez o Festival de Eurovisión. As apostas acertaron e Mans Zelmerlöw levou o trofeo do micrófono de cristal pola súa canción “Heroes”, unha melodía moi pegadiza que relata os problemas que Mans tiña de neno para facer amigos.

Moi informal na súa vestimenta, Zelmerlöw triunfou cunha posta en escena que aproveitou todos os recursos da tecnoloxía para xogar cunha estética de videoclip e con espectaculares animacións en pantalla que outorgaron ao certame unha imaxe renovada na súa 60ª edición.

En segunda posición quedou a convencional balada rusa “A Million Voices”, un canto pacifista interpretado por Polina Gagarina, unha estrela nos países do Leste xurdida da canteira de Star Academy. A pesar da súa voz nerviosa e á súa ríxida presenza no escenario dentro dun vestido inmaculado convertido nunha pantalla de proxección, case acariñou o triunfo.

En terceira posición quedou Italia, que puxera a traca final á quenda de actuacións coa fusión de lírica e pop de Il Volo, os máis aplaudidos no auditorio vienés co seu “Grande Amore”. A española Edurne non pasou do posto 21.º.

Lucía Vázquez Nóvoa, 4º ESO A.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 24-05-2015 10:48
# Ligazón permanente a este artigo
Unha muller anoréxica pide axuda en Internet para salvar a súa vida
Unha muller de 37 anos afectada por unha severa desorde alimenticia recorreu a Internet para pedir axuda co fin de salvar a súa vida, segundo relata nun dramático testemuño recollido nun vídeo de YouTube co que espera conseguir os fondos necesarios para pagar un tratamento.
A súa campaña de auxilio, chamada Rachel's Road to Recovery, arrancou o pasado 29 de abril, pero ata agora pasara desapercibida para a prensa, que este venres xa se fai eco da súa historia en Estados Unidos. A muller, Rachael Farrokh, é unha actriz de San Clemente, no sur de California, que asegura levar loitando contra a súa anorexia unha década e que a súa enfermidade chegou a un punto crítico no que, segundo conta, a súa única posibilidade para seguir adiante é ingresar nun centro de tratamento ao outro lado de Estados Unidos.

Farrokh mide 170 centímetros e pesa en torno aos 20 quilogramos e o seu marido Rod Edmondson, de 41 anos, explica que nin os hospitais, nin as enfermeiras domésticas, nin os terapeutas queren atendela porque dado o delicado do seu estado, se lle pasase algo baixo o seu coidado, temen que se lles fagan responsables.

Cristina Rey Pérez, 4º da ESO.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 23-05-2015 11:26
# Ligazón permanente a este artigo
O Principiño chega ó cine.
Fiel á historia, pero tomándose certas licenzas, o director Mark Osborne rende homenaxe ao Principiño, o mítico libro de Antoine Saint-Exupéry, que este venres chega ás pantallas do Festival de Cannes en forma de película animada. «Cada frase, cada obxecto da película está conectada co libro dalgunha forma», asegurou en rolda de prensa o realizador estadounidense, quen confesou que a primeira vez que llo propuxeron pensou que era imposible adaptar este relato, mítico polo seu contido filosófico e poético. Osborne, que conseguiu entusiasmar a nenos e adultos en Kung Fu Panda con as aventuras dun oso que quere aprender artes marciais, recibiu por primeira vez O principiño de mans da súa esposa hai 25 anos, cando estaban na universidade e mantiñan unha relación a distancia.

«Sabía que o libro ten poder», dixo o cineasta que, para non perturbar o recordo que cada un ten do libro e ao mesmo tempo render tributo ao relato, ideou unha historia máis ampla para salvagardar a obra orixinal. A cinta céntrase nunha nena (a quen dá voz na versión orixinal a actriz Mckenzie Foy), cuxa nai (Rachel McAdams) planifica cada minuto da súa vida. O seu excéntrico veciño, un piloto ancián (Jeff Bridges) introduce á pequena no máxico universo do Principiño, ese en o que as cousas esenciais son invisibles aos ollos.

Martín Pérez Rodríguez, 1º de Bacharelato.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 23-05-2015 11:09
# Ligazón permanente a este artigo
Miles claman en galego este 17M
'O presente do galego como mellor garantía de futuro.' Baixo este lema marcharon miles de persoas nas sete cidades galegas e Ribadeo este Día das Letras Galegas. Unha xornada festiva mais de reivindicación ante os ataques e desleixo institucional que sofre a nosa lingua.

As manifestacións máis numerosas foron en Santiago de Compostela e Vigo, onde 2.500 persoas sumáronse ao chamado da plataforma pola defensa do galego, segundo cifras facilitadas pola propia organización.

O berro pola vixencia do idioma escoitouse con forza tamén en Pontevedra, A Coruña, Lugo, Ferrol, Ourense e Ribadeo. Marchas nas que quedou patente que o galego ten futuro. Xentes de todas as idades corearon "Nas aulas da Galiza, queremos galego" e "por ti, por min, o galego non ten fin" contra as políticas galegófobas do partido no poder.

Así o manifestou o presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, Marcos Maceira, que deu lectura do manifesto unitario da convocatoria en Compostela, onde tamén estivo o candidato de Compostela Aberta, Martiño Noriega. “Renegar da lingua de Galiza é renegar do país, que ir contra ela, como está a facer desde que chegou, é ir contra Galiza e pór en perigo o seu futuro”, aseverou Maceiras ante unha praza de Praterías ateigada de xente.

Na mesma liña pronunciouse o portavoz nacional do BNG, Xavier Vence, acompañado da candidatura nacionalista en Vigo. “Vemos en campaña un Feijóo que fai uso sistemático do español para dirixirse aos galegos e galegas, desprezando o idioma do país como nunca ten feito antes ningún presidente da Xunta”, criticou.

Vence interpelou directamente a Feijóo para lembrarlle que incumpre a “obriga” de promover a lingua propia que recolle o Estatuto de Autonomía. Por ese motivo, os centos de persoas presentes na marcha realizaron unha votación simbólica onde declararon por aclamación o presidente da Xunta como inimigo da lingua galega.

Sofía Fernández Martínez, 1º de Bacharelato.
Manifesto unitario
Comentarios (0) - Categoría Recursos en galego - Publicado o 23-05-2015 11:07
# Ligazón permanente a este artigo
A modernidade para os parrulos
O canal e río “Trust”, en Londres, é unha zona frecuentada por persoas e unha fauna moi variada que inclúe parrulos. Estes últimos, dado o seu pequeno tamaño, ven peligrar a súa integridade física con maior frecuencia cando se encontran dando paseos polos estreitos camiños que bordean o río.

E, que solución pensaron os londinenses? Un carril para parrulos. A finalidade desta curiosa medida non é outra que alertar a todo o mundo, pero sobretodo aos ciclistas, da posible presenza de pequenos animais polo camiño que bordea o río.

Selena González Rodríguez, 4º da ESO.
Comentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 23-05-2015 10:26
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal