libros



O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Faneca brava de Manuel Portas
Porque se algo hai que lle recoñecer a Manuel Portas, autor de Faneca Brava publicada por Xerais, é que coñece ben o oficio. Tanto por ser lector como por practicalo: ten moi claro como entreter e como enganchar. E esta é a primeira cualidade desta súa última novela (última publicada, dáme que ten 50 máis nun armario!)
Gústame o tema da novela e o xeito de tratalo. Non me gustou, pareceume case «holliwoodiense», a forma de resolver a trama. Que sexa a protagonista unha nena maltratada con fouteza para saír adiante, encántame. Que se faga "famosa e rica" e como o consegue, pareceume totalmente esaxerado. Tanto, que en todo momento sabemos quen está detrás do "negocio". Isto é o que menos me gustou, xunto con ese consabido didactismo tan presente na nosa literatura que -coido eu- sobra: que sexamos nós, os lectores e as lectoras, as que tiremos as nosas propias conclusións! Hai algunhas frases que nos encamiñan neste senso que se me fan incómodas, aínda que sexan opinións dun personaxe -e nas que se ve claramente o autor- (Caridade si, integración non. Até aí podiamos chegar)
O tema da familia como clan dos anos sesenta está moi ben tratado, unha base que está pronta a resquebraxarse en canto os membros poden voar. A hipocrisía e a falsidade é un punto de unión que marca a vida familiar e que agocha feitos tremendos que provocan arrepíos. Pero o máis importante é e será o bo nome da familia. Un acerto de tratamento que se impón aos defectos aos que fixen referencia, así como as perspectivas diferentes dos narradores e dos personaxes, algo no que Portas é un experto. Hai personaxes que se fan nosos: no momento en que soñei con eles souben que xa me gañaran. Como tamén gañan algunhas frases ben fermosas que o autor introduce ao longo da novela. (Unha especie de aluminose espiritual esfarelaba as súas vigas e corroía e enferruxaba os piares identitarios).
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 06-01-2014 22:04
# Ligazón permanente a este artigo
Las lunas de Júpiter de Alice Munro
Los relatos de este volumen son conmovedores y sorprendentes, y en ellos suceden muchas cosas: traiciones y reconciliaciones, amores consumados y lamentados. Pero los hechos que realmente subyacen en Las lunas de Júpiter son las transformaciones que sufren sus personajes con el paso del tiempo hasta observar su pasado con la ira, el resentimiento y la compasión infinita que nadie sabe comunicarnos como Alice Munro.

Alice Munro está considerada la maestra mundial del relato contemporáneo. Sus cuentos destilan la melancolía americana de Carson McCullers, Eudora Welty y Raymond Carver, y ostentan además una profundidad absolutamente chejoviana.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-01-2014 21:53
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal