libros



O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Deixe a súa mensaxe despois do sinal. Atantza Portabales
Arantza Portabales

Deixe a súa mensaxe despois do sinal

Galaxia, Vigo, 324 páxinas, 18,85 €, 2017.



Seica o importante é sempre chegar, e tamén aos libros, aínda que o encontro coa lectura se demore. Digo isto porque Deixe a súa mensaxe despois do sinal, de Arantza Portabales, que se descubriu entre nós con Sobrevivindo, novela que resultou galardoada co Premio de novela por entregas La Voz de Galicia en 2015, publicou este libro que hoxe comento hai menos de seis meses e nese espazo de tempo que media ata hoxe ocorreron cousas felices como foron a súa reedición e mais a inminente aparición da súa versión ao castelán nun selo relevante como é Lumen. Nunca é tarde, e menos neste caso, para debruzarse nun libro no que me parece que Portabales dá un decisivo paso adiante e manifesta unha incontestable ambición literaria.

As razóns son varias mais non é menor a orixinal formulación técnica que posibilita achegarnos ás vivencias dun monllo de voces que deixan mensaxes, isto é, os ecos das súas propias vidas, nun contestador. A autora, ao xeito de Rayuela, comeza ofrecendo varias posibilidades de lectura, isto é, a de avanzar agrupando os discursos por personaxes ou facelo dunha maneira máis convencional na orde aleatoria na que Marina, Carmela, Sara e Viviana, mulleres de diferente extracción social e pertencentes a xeracións diversas, vaian aparecendo. Particularmente optei pola última e, malia as iniciais esixencias de atención que se formulan, talvez así se van debullando mellor tanto as historias singulares, algunhas delas tan terribles que é difícil que un arreguizo non percorra o espiñazo, que cada unha delas relata, construíndo así fíos sutís que posibilitan establecer unha sorte de pacto de sororidade entre todas elas.

Pois talvez a sororidade, a necesidade de comunicación e a procura da liberdade sexan os elementos nucleares desta proposta narrativa pois as circunstancias particulares de todas e cada unha das protagonistas, talvez sen sabelo, camiñan parellas a un punto no que conflúen e este é o de reivindicarse como seres humanos libres e independentes que teiman en deixar atrás, custe o que custe, ás veces dunha maneira definitiva porque xa non é posible comezar nada, un pasado que incomoda e que talvez ninguén escolleu libremente, mais que agora deixa paso a un porvir esperanzado.

Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 24-09-2018 19:07
# Ligazón permanente a este artigo
Izan o da saca de Xabier Quiroga
Xabier Quiroga volve transitar polos labirintos da historia máis recente ideando unha novela que se adentra no enigma que supón o paso dos nazis fuxidos cara a América: a misteriosa “ruta das ratas”.

Izan o da saca non deixa de confirmar a excelente progresión creativa de Xabier Quiroga. Ás súas cinco novelas vén engadirse agora unha peza na que reaparece un personaxe d´O cabo do mundo chamado Reiniña: un peculiar taxista que nos conducirá a desentrañar o nobelo dunha historia milimetricamente estruturada. Na proposta prefigúrase, ademais, un lectorado activo desde ese remol que constitúen os diversos segmentos narrativos que, por certo, se reordenan e cobran total sentido á conclusión, como é adoito nun autor que segue a exhibir un rexistro lingüístico fantástico.

Varela, un político e empresario galego que pretende agochar algúns capítulos do pasado, recorre a Reiniña para clarexar certos enigmas que se explican no percorrido de diversos espazos como as torres de Arneiro, ou reparando en asuntos que os nazis protagonizaron en Galicia como o accidente aéreo de Córneas, o desembarco das tropas da Lexión Cóndor en Vigo ou os misterios que encerra o mosteiro de Samos, sen esquecer a relevancia que cobra a Ribeira Sacra.

Quiroga amosa a súa habilidade para fundir, equilibrando os planos cando é preciso, historias e recursos que beben da novela negra e da histórica, obtendo un resultado moi satisfactorio. O ritmo trepidante da novela, e ese pouso retranqueiro que paira por ela, obriga a avanzar, sen alento, ata acadar esa conclusión, enxeñosa e inesperada, que convido a coñecer.

Esta recensión publicouse nas páxinas do suplemento “Fugas”, de La Voz de Galicia, o 12 de febreiro de 2016, baixo o título de “O enigma da Ruta das Ratas”.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 15-01-2018 18:59
# Ligazón permanente a este artigo
A neve interminable de Agustín Fernández Paz
4ª Edición - XII Premio Frei Martín Sarmiento (5ª categoría: 3º e 4º de ESO)

Un equipo de guionistas –tres mulleres e dous homes– recibe a encarga de escribir os guións dunha futura serie de televisión que se titulará As fronteiras do medo. Para concentrarse no traballo, acordan recluírse nun hostal solitario, nas terras da Fonsagrada. É inverno, no hostal só viven o matrimonio que o rexenta e mais outros tres hóspedes. Ao terceiro día, comeza a nevar. Unha tormenta que semella non rematar nunca, que interrompe as comunicacións e o fluído eléctrico, e que os deixa illados do mundo. Mentres traballan nas historias da serie irán descubrindo que naquel hostal ninguén é quen aparenta ser e que un medo irrefreable comeza a filtrarse nas súas vidas. A neve interminable é unha novela onde o misterio ocupa un lugar central. Nela explóranse os medos esenciais do ser humano e tamén aqueloutros orixinados pola desorde mundial deste século XXI. Un libro esencial na obra de Agustín Fernández Paz que vinte anos despois dialoga con Cartas de inverno.
Opinión personal: el planteamiento de a neve interminable es cuanto menos atractivo. ¿Un equipo de guionistas que se recluye como parte del proceso creativo de una serie de terror? Lo tiene todo para despertar mi curiosidad, y si además promete seguir los pasos de Cartas de inverno…

Esta portada tan sencilla pero sugerente encierra una historia impregnada del inconfundible estilo de Agustín Fernández Paz (en adelante AFP), que aun 20 años después sigue siendo tan reconocible como el primer día, o eso imagino, porque hace veinte años aún no había nacido mi pasión por la lectura (es más, aún no había nacido yo).

Como todo el contenido creado por AFP, se consume en un abrir y cerrar de ojos. En gran medida debido a su curiosa estructura, pues gran parte del relato no está ocupado por la trama principal, sino por “metarrelatos”, pequeñas historias escritas por los protagonistas durante su estancia en el hostal para inspirar el capítulo piloto de su serie. Se trata de historias breves y variadas, en las que por un momento consigues olvidarte de que estás leyendo un libro de terror (hasta que alguien muere, aparece un fantasma o una casa encantada…). Por lo general tocan más lo sobrenatural e inquietante que lo terrorífico, lo que no quita que tengan su gracia. Eso sí, no se libran de algunos de los clichés más comunes en los que se tiende a recaer al escribir terror, tópicos que los propios personajes subrayan más adelante (¿exime eso de culpa a AFP?). Por mucho que estos pedacitos de terror puedan llegar a enganchar, en ocasiones no puedo evitar pensar que guardan realmente poca relación con la historia que los contiene, y esta parece incluso una excusa para exponer todos los relatos, llegando a ser como uno más de ellos (y no tengo nada en contra de eso).

Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 11-04-2017 11:27
# Ligazón permanente a este artigo
Chamádeme Simbad
O avó fai cousas raras. Esquécese de todo. Cámbialle o nome a todo o mundo. Incluso ao seu neto. Que se chama Paulo, pero que para o avó é Simbad o Mariñeiro.

As cadeiras son barcos e os piratas rodéanos por todas partes. E hai filibusteiros inimigos alí onde mires. Os adultos, coa súa mirada de adultos, non poden entender nada. Pero Paulo sí que comprende o avó. Porque é un neno con mirada de neno. El é o único que o entende. El é o único que, cando as cousas se poñan feas, vai saber como actuar.

Paulo, ou Simbad o Mariñeiro, tanto ten, loitará contra a enfermidade do avó, contra dos adultos e, sobre todo, contra do egoísmo.

El abuelo hace cosas raras. Se olvida de todo. Le cambia el nombre a todo el mundo. Incluso a su nieto. Que se llama Paulo, pero que para el abuelo es Simbad el Marinero.

Las sillas son barcos y los piratas los rodean por todas partes. Y hay filibusteros enemigos allá donde mires. Los adultos, con su mirada de adultos, no pueden entender nada. Pero Paulo sí que comprende al abuelo. Porque es un niño con mirada de niño. Él es el único que lo entiende. Él es el único que, cuando las cosas se ponen feas, va a saber cómo actuar.

Paulo, o Simbad el Marinero, tanto tiene, luchará contra la enfermedad del abuelo, contra los adultos y, sobre todo, contra el egoísmo.


Actividades para clase
ficha de lectura
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 10-03-2017 10:58
# Ligazón permanente a este artigo
Aqueles días en que eramos malas de Inma López Silva
Imma López Silva esculca nas vidas de cinco de mulleres que reflicten o seu pasado e o seu presente, cinguidas por diversos relatos que se afincan ao que supón a carencia de liberdade.

Teño para min que López Silva cimenta esta nova entrega narrativa nun propósito que vai máis alá de asomarse, con ou sen asepsia pois todo sería lícito, ás biografías de cinco mulleres que coinciden no módulo de mulleres da prisión pontevedresa da Lama. Velaí, de mans dadas, unha prostituta e politoxicómana expulsada dos seus; unha inocente e tenaz moza colombiana; unha monxa que herda un pasado terrible e cumpre condena por roubo de bebés e esterilización sen consentimento, unha particular funcionaria de prisións -quen sabe se a máis prisioneira de todas elas- e, por último, unha escritora bipolar acusada de tentativa de homicidio que responde ao nome de Inma. Vai máis alá porque esta última, introducindo suxestivas reflexións sobre o devalar do proceso de creación literaria, constrúe un mosaico coas teselas da ironía e a crueza para erixir, aos poucos, unha conseguida metáfora vital alicerzada nunha multitude de elementos como son o concepto da liberdade, as claves que dominan as relacións filiais, os límites da angustia, da loucura e a cordura se os hai, as consecuencias que arrastran a soidade, as mentiras ou as medias verdades e, sobre todo, o sufrimento encarnado na pel das mulleres, acadado con limpeza mercé a reconstrución desas biografías maltratadas quer polas circunstancias, quer polas crenzas persoais ou a educación recibida, quer pola cegueira ou confianza cega depositada no xénero masculino desvelándose, tantas veces, como se activan os mecanismos da xustiza, da vinganza ou da ira.

Ben difícil é non sentir unha liña de empatía con calquera personaxe deste retrato coral, mesmo coa Inma escritora, ese personaxe de ficción de tan forte personalidade que tanto desconfía das valoracións da súa obra nos suplementos culturais. Contra esa opinión, para min, esta é unha gran novela.

Esta reseña publicouse nas páxinas do suplemento Fugas, de La Voz de Galicia, o 2 de setembro de 2016, baixo o título de “As feridas dunhas vidas”.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 24-02-2017 11:10
# Ligazón permanente a este artigo
A ferida do vento de Antón Riveiro Coelllo
A ferida do vento (Galaxia), unha novela de iniciación que recupera aqueles toliños como personaxes secundarios, aos que se suma un moi especial, o propio Casares. «A historia transcorre en 1978. Carlos chega a Xinzo con Kristina [a súa muller] e busca historias para os seus libros», describe Riveiro Coello. A homenaxe queda tamén remarcada polo título, unha referencia clara ao Vento ferido de Casares. Se naqueles relatos abordaba o mundo da infancia, en A ferida do vento o foco asúmeo o tránsito á adolescencia. «En só uns poucos días o protagonista coñece o que é medrar a través do coñecemento da morte, a descuberta do amor e as primeiras experiencias do sexo, coa estrañeza que isto produce nel», relata o autor.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 24-02-2017 11:02
# Ligazón permanente a este artigo
As horas roubadas de María Solar
A morte dun ancián cunha mensaxe na súa man, «Dime que me queres», destapa unha pasional historia de amor que nunca terminou. Ambientada na confusa España de 1979, dous anos antes de aprobarse a lei do divorcio, dúas familias vense arrastradas por ese vello secreto e pola necesidade de cambiar as súas vidas.

Persoas que dominan ou que son dominadas, rutinas que matan o amor, infidelidades que ven a luz, adolescentes que descobren o sexo e a traizón... Unha novela de sentimentos que envolve ao lector nas súas páxinas e que lle leva a coñecer personaxes inmersos nunha época, non tan afastada, na que vivir sen ataduras era unha tarefa pendente.

Unha novela coral que nos leva a través da vida de tres xeracións para demostrar que non hai idade para o amor, e que cando as cousas non cambian pola nosa vontade, algo insospeitado pode facelas cambiar. Para sempre.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 26-01-2017 11:55
# Ligazón permanente a este artigo
ESCARLATINA , a cociñeira defunta de Ledicia Costas

Como Román Casas quería ser un auténtico chef, pediulle aos seus pais un curso de cociña para o seu décimo aniversario, que coincide co Día de Defuntos, a festa dos mortos. E nese día tan especial recibiu un megasusto, un agasallo moi singular, un cadaleito acompañado dun sobre negro onde viñan as instrucións para activar a Escarlatina, unha cociñeira falecida no século XIX que nunca se separa de Lady Horreur, un arrepiante arañón con acento francés. A bordo do mortobús, os tres novos amigos e mais o gato Dodoto viaxarán ao Inframundo, onde os defuntos viven baixo as ordes de Amanito, o tirano que goberna no Alén coa axuda dos funguiños: os seus terroríficos esbirros. Unha ducia de moi gorentosas e larpeiras receitas, as máis sabedeiras do mundo dos vivos e dos mortos, dan paso a cada un dos bocados desta historia de humor macabro que estimula o apetito do lector e a curiosidade polo mundo da cociña.
Video
Ficha de lectura
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 03-11-2016 12:10
# Ligazón permanente a este artigo
A boca do monte de Celia Diaz Nuñez
Hai xestas que parecen imposibles de facer. Pero fanse.
E hai épocas pensadas para ese tipo de momentos heroicos. Nesta novela, a autora repasa un momento da nosa historia que é moito máis ca a construción dun túnel ou o furado brutal dunha montaña brutal. Sobre todo, é unha historia sobre a nosa historia, sobre os nosos devanceiros que foron esmagados por un imperio, o romano, ao que pouco lle importaban as xentes de Galicia máis que como man de obra á que escravizar. Pero malia a situación, sempre hai quen se rebela, sempre hai quen pelexa pola súa liberdade. Unha viaxe pola Galicia de hai moitos séculos. Pero tamén pola Roma imperial e grande que, tamen, puxo as súas gadoupas na nosa terra.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 24-10-2016 12:06
# Ligazón permanente a este artigo
Os elefantes de Sokúrov de Antón Riveiro Coello

« Galaxia de libros « LITERATURA « Literaria


Os elefantes de Sokúrov
Riveiro Coello, Antón



Na súa nova novela, Antón Riveiro Coello conta a historia de Janis, quen na Compostela de 2012 se enfronta a un difícil presente, o da crise económica, ao tempo que sente a necesidade de coñecer o seu pasado, as razóns dunha existencia da que non albisca futuro.

En Os elefantes de Sokúrov, Riveiro Coello elabora unha trama na que os propios personaxes toman a palabra para relatar unha historia de temas tan diversos coma o amor, o suicidio, a crise económica, a creación, a memoria, as artes e a solidariedade.
Estamos no Nadal de 2012. Janis, con trinta anos e un expediente académico exemplar, agarda por unha convocatoria para as oposicións ao ensino. Mentres, fai crítica de cine e coida de anciás nun andar de Santiago. Almorza todas as mañás nunha cafetería da zona vella, onde un descoñecido escribe e le sen acougo. Janis adoita observalo e queda engaiolada pola súa presenza ata que un día el desaparece. A partir dese acontecemento en aparencia nimio, a protagonista da novela vai iniciar unha pescuda que a ha levar á súa infancia, á mocidade dos seus pais, a dos movementos xuvenís e as arelas de cambiar o mundo, e ao cabo, á descuberta dun enigma que, sen que Janis o saiba, ha marcar a súa vida.
A través das historias dos seus personaxes, Riveiro Coello consegue vencellar pasado e presente, unindo inextricablemente a recuperación da memoria coa busca do senso da vida. Moi poucos novelistas conseguen transformar temas de actualidade coma os problemas da vellez, os desafiuzamentos, o traballo precario da mocidade e a pobreza nas rúas nun relato sobre o esencial da vida humana. Riveiro Coello é quen de o facer ao incrementar a capacidade de atracción das reviravoltas dunha trama coidada en todos os seus pormenores, co engado duns personaxes trazados de maneira vívida e cuns recursos literarios nos que a metáfora e o símbolo están ao servizo da narración. Os elefantes de Sokúrov é unha gran novela sobre o presente porque, desde o actual, nos fai concibir o tempo todo como un senso que libera.
Comentarios (0) - Categoría: Galego - Publicado o 11-01-2016 12:44
# Ligazón permanente a este artigo
[1] 2 [3] [4]
© by Abertal